Ecuador op een drafje

Hola !

Na een lange stilte breekt er weer een tijd van informatieve mededelingen aan. Daarom zette ik mij terug achter het computerscherm en zal ik de afgelopen twee weken kort schetsen.

Vanuit Huanchaco trokken we noordelijk, richting Ecuador. Met pijn in het hart, want Ecuador is het laatste nieuwe land dat we op dze reis mogen ontdekken. Aangekomen in het kleine maar fijne Loja, stapten we op de bus naar Oña, het verbroederingsdorpje van Bierbeek, waar ons Lotte vier jaar geleden al eens op bezoek was geweest en dus een hoopje mensen kende. We werden er zeer gastelijk ontvangen door Carmita en we kwamen juist op het juiste moment aan in het -normaal- rustige dorpje in de bergen.
Het was kantonsfeest, en dat zijn dus drie dagen feest in de straat! 's Avonds dansen op de geweldige Local-muziek en vanaf 's morgens beginnen drinken met de (gelukkig) werkloze brandweer. De laatste dag was er een parade van alle scholen, de brandweer, de volksoudsten, het leger die ya mismo aankwamen enz.

Na enkele dagen trokken we voort naar het prachtige Cuenca, waar we niet alleen van de prachtige architectuur konden genieten, maar ook van Pirates del Caribe quatro. Joepie, Lotte's eerste 3D-film! Van Cuenca ging het naar Alausi (klemtoon op de si alstublieft) waar we een ritje op de 'Nariz del diablo' namen. Die 'neus van de duivel' is de moeilijkste spoorweg ooit gemaakt op deze ongelofelijke aardbol... Hij dook naar beneden in enkele adembenemede landschappen en bracht ons tot slot terug in Alausi. Op dit tochtje zag Lotte haar eerste kolibri, en content dat ze was!
We trokken richting Quito, de enige echte hoofdstad van Ecuador. Waar we de stad ontdekten vanuit kikkerperspectief en tweemaal vanuit volgelperspectief. Als kikkers liepen we rond in het oude centrum en als kikkers transformeerden we in vogels toen we in de klokkentoren van een enorme kerk kropen. De tweede keer dat we de stad vanbovenuit zagen, zaten we in de kabellift die ons naar een mirador meer dan 1000meter hoger bracht. Het was de moeite!
We maakten ook een daguitstapje naar Otavalo, waar er een enorme markt van artisana was te ontdekken. Maar spijtig genoeg konden we er niet alles kopen, door budget-redenen en ook wel door al-volgepropte-zak-reden.

Aan dat rond de evenaar vertoeven kwam een eind toen we de bus naar Baños namen. Jawel er heet een stad 'WC's'... En die stad ligt aan de rand van het oerwoud en is omgeven door ontelbare watevallen. Een tour leidde ons naar enkele van de mooiste.En in Baños zie je geen borden met vluchtroutes voor tsunami's, maar voor vulkaanuitbarstingen. De Chimborazo ligt er namelijk niet ver vanaf, en dat zorgt ook voor speciale landschappen.
Klaar om terug te vertrekken richting kust konden ze ons in het busstation mededelen dat er geen bussen reden want er was ergens een probleem met een brug even uit Baños. Gelukkig konden we meerijden in de laadbak van een Jeep langs de flanken va de Chimborazo naar een stadje verderop. Veel opvliegende asse vloog in onze ogen, maar het uitzicht dat we in de plaats kregen....

We sprongen de bus op richting Guayaquil, maar in die mega-stad bleven we niet lang. We trokken direct met de nachtbus door naar de kuststad Piura in Peru. Waar we ons nu bevinden...

Onze terugreis is dus begonnen, op weg naar Buenos Aires...

Lima voor beginners...

Gegroet!

Onze busreis richting Lima stopte vier uur voordat we in Lima waren, want er was een betoging van de katoenkweekers een uurtje verder. Zoals ik in een vroeger bericht al zei, zijn er maar twee wegen die ons naar het noorden konden brengen en op een van die wegen was een brug ingestort. Nu was er op de andere een manifestatie waarbij ze de ramen van de bussen insloegen en de benzinetanken in brand staken. Daarom zaten we voor enkele uurtjes vast in Ica, daarna konden we onze reis verderzetten en traden we een nieuw avontuur binnen : Lima!

Éen dagje gingen we in Lima blijven, en die dag zal ons ons hele leven bijblijven... Op de Plaza de Armas moesten we voor een student doen alsof we een koppel waren en een enquête invullen. Daar kregen we tot onze verbazing ook nog een klein kado voor... De volgende keer dat we ons op datzelfde plein begaven werden we aangesproken door twee studenten die in het oerwoud van Peru opgroeiden. Daarom konden ze vanalle speciale dingen, zoals sexpercentages in uw handen lezen... Lotte had op de schaal van 1 tot 10 een mooie 8, en ik een 8.4. Dat wou zeggen dat wij warme mensen zijn, niet zoals de meeste gringo's, die normaal zeer laag scoren.
Na een uurtje te hebben gepraat met deze twee jongens, werden we door een speciale Boliviaanse kerel een bar binnengeleid waar hij straks met zen vrienden zou gaan optreden. om te drinken moesten we zeker de plaatselijke Pisco Sour drinken... Goed dachten wij, want dat is ook de plaatselijke drank in Chili en dat beviel ons daar wel. We schrokken wel wanneer het barmeisje met glazen Pisco van een liter afkwam, per persoon! Maar geen gezever, we maakten heel wat plezier met die gekke Bolivianen totdat de barmadam ons de rekening kwam brengen. Wij moesten voor meneer de Boliviaan ook betalen, want hij had ons tenslote binnengebracht... Mooi niet dachten wij! Oke we moesten dan wel 20 euro elk betalen, maar we hadden wel elk een liter gekregen.
Redelijk beschonken verlieten we de bar en trokken op ons gemak richting busstation. Toen we onze Spiderman-skills waren aan het showen op straat botsten we tegen John. John wou met Lotte trouwen, en ik mocht trouwen met z'n 4 zussen. Ja, John was speciaal en we probeerden hem af te schudden... Zo dansten we op de heerlijke muziek in de supermarkt en liepen we weg van hem in het shopping center. Toch vond hij ons op de één of andere miraculeuze wijze steeds weer!
Toen we dan bijna aan het busstation waren sloegen we nog een praatje met de politie, want 'wat was dat voor een kruispunt?'. Na ons gesprek vroegen ze ons e-mail adres en wouden ons dan een politiebegeleiding geven naar het busstation, maar dat vonden wij dan weer niet echt nodig.

Nooit sliepen we zo goed op een bus, en de volgende morgen kwamen we aan in Trujillo. We hadden terug zin in zee zon en strand en dus trokken we naar Huanchaco. De perfecte plaats om e surfen en om vriendjes te worden met surfleraars. Deze twee bezigheden deelden we dan ook en dus ging ik surfen en werd Lotte vriendje met mijn surfleraar.
Ook Chan Chan ligt in Huanchaco, het is een stad volledig gemaakt uit modder van enkele honderden jaren geleden.
Na verschillende dagen trokken we weer een stapje dichter naar Ecuador en nu bevinden we ons in Chiclayo.

Voila,volledig op de hoogte...

Tussen de wolken!

Beste volgelingen,

Enkele dagen geleden bevoden we ons reeds in Cusco en op dit moment bevinden we ons er weer! Cusco is een prachtige stad, waar overal Inca-invloeden zijn te ontdekken en te bewonderen.
We hebben ondertussen l wat kilometers in de benen, want we hebben al verschillende Incasites bezocht. Onze eerste echte ruïne-tocht begon in Pisac. Waar we van de top van een berg aar beneden wandelden en zo enkele prachtige bouwwerken konna was onze honger niet meer te stillen en trokken we naar de sites die vlakbij de stad liggen. Het was precies alsof we in één grote les esthetica waren beland.

Gisteren trokken we dan naar het hoogtepunt van elke reiziger in Peru of misschien wel heel Zuid-Amerika : Machu Pichu. Enkele bussen en vele uren nadat we vertrokken waren in Cusco, kwamen we aan in een dorpje dat de naar Santa Theresa heeft gekregen. Dat dorp ligt op wandafstand an Matchu Pichu. Toen de hanen begonnen te kraaien trokken wij richting Aguas Calientes, het dorp beneden aan de berg waar Machu Pichu op gelegen is. Voor de één of andere reden hielden de Inca's ervan om steden in de bergen te bouwen, en dus kregen we op de top een prachtig beeld van de ruïnes en vn de omgeving.
Toen we een stempel in onze pas kregen 'Machu Pichu Wereldwonder' konden we enkele uren de prachtige stad boven in de bergen ontdekken en bewonderen... echt enorm de moeite!

De terugreis zorgde voor nog meer kilometers in de benen, en voor lotte zelfs kapotte schoenen... We namen dan ook de trppen naar beneden door de jungle en wandelden terug naar Santa Theresa. En vandaaruit namen enkele bussen ons terug mee richting Cusco.

Later vandaag stappen we op de bus richting Lima. Een stad die we normaal niet gingen bezoeken, maar we moeten wel, want er is ergens een brug ingestort. En als er maar twee wegen door een land lopen en er valt er eentje weg, dan ben je verplicht de andere te nemen natuurlijk, of enkele maanden te wachten...

Tot de volgende update van ons avontuur in Peru !

nuevo sol

Hola amigos,

Wij hebben het spannende nieuws te vertellen dat we in het bezit zijn van twee nieuwe stempels EN dat we ons weer hebben verenigd. In ons renders-duo bezochten we de mooie hoofdstad van Bolivia. La Paz is prachtig gelegen tussen de bergen en is zelf qua gebouwen ook niet van de lelijksten. We reisden door naar het heilige Inca-meer Titicaca en bezochten aan zowel Boliviaanse kant als Peruviaanse kant de eilanden. Het Isla del Sol aan de Bolivaanse kant was groot, hoog en vermoeiend maar zeker de moeite waard met al zijn overblijfselen van de tijd waarop de Incas het eiland bewoonden.
In Peru zijn de eilanden echter van menselijk fabrikaat en bestaan ze uit grote massa's riet, die ervoor zorgen dat de eilanden blijven drijven. De indianen wonen al 700 jaar op die manier, en in geval van ruzie, wordt hun eiland eenvoudigweg in stukken gezaagd en dobbert de ene boze familie van de andere weg. Elke vjftien dagen had zo'n eiland een nieuwe laag riet nodig, dus was er genoeg werk voor iedereen.
En op het moment zijn we in de legendarische stad Cuzco. En het lost alle verwachtingen in, een fantastische omgeving, geschiedenis terug te vinden in alle gebouwen en overal versierd met mooie muurschilderingen en parkjes.
Nog twee dagen voordat we het wereldwonder van Machu Picchu gaan aanschouwen.
Groetjes chicos
xxxxxx

verliefd zijn...

Gegroet !

Mijn vrienden in Buenos Aires hebben ervoor gezorgd dat ik verliefd ben geworden op de stad en op de mensen die er wonen!  En als je bij de mensen thuis komt, leer je het echte leven kennen. En ik ben er direct verliefd op geworden! Wauw, wat een warme mensen... Drie keer ben ik bij hun thuis gaan asado'en. Een asado is een barbeque, maar dan een op z'n Argentijns! Ze smijten daar geen brochetten of kleine zielige stukjes vlees op, maar grote lappen en dat is het beste vlees ter wereld! De laatste asado was op Pasen bij de familie van Alejo. De dag ervoor was het zeer laat geworden, de fernet had gevloeid, en dus was ik er blijven slapen. Wat is er dan beter om de dag mee te beginnen dan een volle familietafel met een heel biggetje op de barbeque?

Daarom miste ik Buenos Aires zelfs al toen ik een uitstapje maakte naar Uruguay, samen met Johanne. Colonia is dubbel en dik waard wat ze er van zeggen. Het is er zo rustig en alles is er mooi en oud. Montevideo is een grote stad, maar een aangename stad om in te leven, volgens mijn bescheide mening. De stad ligt aan het strand en het staat er vol met waardevolle architectuur. Toch bleef ik maar enkele dagen in Uruguay, omdat ik naar het noorden moest trekken om Lotte opnieuw te ontmoeten.

Ik wou een vliegtuig nemen uit montevideo, rechtstreeks naar Bolivia, maar dat liet mijn budget niet toe. Daarom heb ik de ferry terug naar Buenos Aires genomen en ben ik op de bus richting Bolivie gesprongen. Toen ik daar 's avonds aankwam had ik 'enorm veel geluk' want er vertrok net een bus rechtstreeks naar La Paz ! Nemen die bus dacht ik, en zo gedacht zo gedaan.

Ik leerde er direct een (op het eerste zicht) zeer vriendelijke meneer kennen en we sloegen een praatje. Even later besloot hij zich naast mij te installeren. Ik had daar geen probleem mee, want het begon al te vriezen buiten. Meneer was niet van de smalste en daarom genoot ik van een verwarmde kant, vriendelijk! Toen hij zijn deken ook over mijn benen legde, kon ik niet op van het geluk. Ik viel in slaap en werd op een redelijk eigenaardige manier wakker... Iemand had zijn hand op mijn kruis gelegd, en die iemand was mij lustig aan het betasten! Twee seconden later had ik door dat ik naast een pervert zat, en ik heb heel de bus wakkergeroepen. Natuurlijk deed meneer alsof hij sliep totdat ik hem uit zijn stoel had geduwd. Ik verweet hem in mijn (op dat moment enorm verstaanbaar voor iedereen) Spaans en zei dat hij ergens anders moest gaan zitten. Spijtig genoeg zat de bus voor de tien volgende minuten vol.Ons gesprek bestond eruit dat ik altijd ZWIJG en GA WEG riep em hij maar zei dat we bijna in Potosi waren. De arme meneer verliet uiteindelijk de bus acht uur voordat hij op zijn bestemming was aangekomen... Maar dat zal hem leren! Krapuul!

Nu ben ik eindelijk in La Paz, 48 uur nadat ik ben vertrokken in Buenos Aires, en wat blijkt... Die Lotte zit nog op haar gemak in Sucre!

gegroet, een licht getraumatiseerde Gust-Sim Renders uit La Paz, Bolivia !

alles bol

Gedag,
graag even meedelen dat ik me in de folkloristische hoofdstad van de wereld bevind, aka Bolivia. En folkloristisch is het hier dan ook, vrouwen in traditionele kleren en mannen allemaal gezellig aan de coca. Mijn eerste stop in Bolivia, na het grensdorp dan, was Uyuni en de bijbehorende toptouristische attractie : de salar. Een enorme zoutvlakte die zich uitstrekt in een prachtig mooie natuur in de Andes. Zoals de meeste toeristen deed ik de driedaagse tour. Onze eerste stop hielden we bij het treinenkerkhof, gewoon een hoop hele oude treinen die nog op hun even oude rails staan te veroesten, maar die in de leegte van de vlakte toch iets heel speciaals hadden. Even later kwamen we al aan bij het eigenlijke reisdoel : de zoutvlakte. Een witte zee, die enkel werd onderbroken door hoopjes zout (die door zoutwinners worden opgeschept in een camion) en veel jeeps met allemaal mede-toeristen. Voor de volgende dagen stonden er kleurrijke lagunes en gijzers en warmwaterbaden op het programma. Tot aan het met flamingo's gevulde laguno colorado ging alles tip top met me. Maar van daar begon de miserie. Hoogte-ziekte! De geisers, warmwaterbronnen en allerhande waterplassen werden bezocht met een niet zo aangename hoeveelheid hoofdpijn. Op onze slaapplaats was het helemaal prettig en had de 'verblijfplaatseigenaar' zoveel medelijden met me dat hij me thee kwam brengen tegen het overgeven, extra dekentjes tegen de kou en de broek van zijn dochter. Gelukkig daalden we eindelijk de volgende dag en voelde ik me weer O-OKE, voor al diegenen zonder hoogte-ziekte is de uyuni-salar een dikke aanrader, want uitzonderlijk mooi. En de volgende dag was ik helemaal klaar voor mijn nachtelijke busreis naar Sucre. Ik bevroor maar twintig keer op de bus, waar enkele inzittenden het grappig vonden een raam open te zetten, waarschijnlijk omdat ze vijf graden binnen de bus toch net iets te warm vonden en daarom kozen om de frisse vrieslucht binnen te laten. Sucre daarentegen is een gezellige en mooie stad, gelegen tussen heuveltjes en bergjes en het is hier lager, dus warmer, hoera!
de groeten mannekes

Elke dag een ander verhaal !

Gegroet, 

Ik zal jullie weer proberen te boeien met mijn reisverhaal van de afgelopen week. 

In Iguazú heb ik genoten van geweldige buffets, braziliaanse shows en het gezelschap van mensen van overal ter wereld, totdat Lotte er was. Toen Lotte er eindelijk arriveerde, hebben we gedaan wat je in onderstaand bericht van haar kan lezen. De watervallen zijn muy loco y muy lindo!

Toen onze wegen terug splitsten pinkte we beide een traante weg, en ik vertrok naar Buenos Aires. Ik nam El Gran Capitan... Spijtig genoeg had ik niet zoveel geluk als Lotte en deed mijn trein er 36 uur over. We stonden zowat in elk station in panne... Maar geen gezeur, want ik had goed gezelschap! De twee Franse meisjes uit het hostel in Iguazú zijn zo verzot op mijn gezelschap dat we zelfs nu in hetzelfde hostel zitten, hier in BA.

Toen we hier aankwamen om vijf uur 's morgens namen we de metro naar ons hotel, een aanrader van mijn zusje. Ik ontmoette de vrienden van Lotte en we ontdekte de stad. De metro hier is enorm plezant, er is een lijn die wagons heeft uit de jaren '50... helemaal van hout en super gezellig. 

Gisterenavond hadden we zin om een dansje te placeren en dus trokken we met de mensen van het hostel naar een disco... Waar het volliep met schoon volk. Spijtig genoeg denkt de security hier snel dat je verkeerde dingen aan het doen bent, als je met een meisje praat... Ze grepen mij dus vast en sleurden mij naar buiten, haha. Best grappig en al mij nieuw gemaakt vrienden begrepen er niets van, evenveel als ik eigenlijk.

Vandaag is een 'ogen-half-open-dag' maar sewwes zie ik mijn local-vrienden terug die ik in Uyuni ontmoet heb. Zij zullen mijn gids spelen vandaag en dus zal ik het echte Buenos Aires leren kennen.

Ik zal jullie snel meer laten weten over het bruisende leven in deze vavantastische stad.

muchos besos amigos !

Gust-Sim

el gran capitan

Thuisblijvers,

het wordt weer eens tijd jullie van een update te voorzien. Met pijn in het hart heb ik na twee weken afscheid genomen van Buenos Aires. Het was vooral vreemd hoe het verandert eens je ergens voor langer blijft. Plaatsen zijn niet meer zo nieuw en ik kon de metro nemen of ergens naartoe wandelen zonder voortdurend op een plannetje te moeten kijken. Ik wist waar ik naar de suppermarkt moest en waar wat te vinden was. Bovendien had ik vrienden waarmee ik dagelijks voor twee weken mee optrok en die ik dus op het einde vrij goed kende.
Maar dat heb ik nu allemaal achtergelaten en daarmee begon opnieuw een avontuurlijker leven. Eerste opdracht : zo weinig mogelijk tijd spenderen in 'el gran capitan'. Deze trein brengt twee keer per week een boeltje mensen naar posadas, dat op de weg ligt naar Iguazu, de plaats waar ik met Gusje-Sim had afgesproken. De grote kapitein geniet echter niet zo'n goede reputatie en de keren dat hij arriveert binnen zijn geplande 31 uur zijn eerder schaars. Maar wij zouden geluk hebben en wonder boven wonder op tijd aankomen.
Ik heb mijn lange treinreis mogen doorbrengen met een dronken, oude, zeer dikke man met verschrikkelijke tanden die mij dacht te helpen door met me te praten. Hij raadde me aan om net als hem een plastieke anderhalve literfles te vullen met jenever (dat heet caipirinha in brazilie en wisky in schotland, maar dat is gewoon de naam die anders is, volgens hem), zodat ik beter zou kunnen slapen. Ik durfde niet zeggen dat dat geen probleem zou zijn als hij zijn lelijke mond zou houden. Meneer heeft daarna nog zijn gaten in zijn broek genaaid met een plastieke draad en toen hij aan zijn kruis begon, kreeg ik toch wel even schrik, maar hij heeft het tot een goed einde kunnen brengen. De dag erna besloot hij mij verder te entertainen met me zijn berichtjes te laten lezen die hij naar zijn vriendin stuurde : 'ajgdalrqlhwdfaqy?'. Hij bood zelfs aan om mij berichten naar zijn vriendin te laten sturen, want dan zou de tijd sneller gaan. Iets later zei hij me dat hij zijn vriendin uitgevonden had en dat die niet bestond. HAHAHAHA, goed mopje meneer.
Ik verliet opgelucht de trein na 31 lange uren. De dag erna nam ik de bus om volgens het schema eindelijk te arriveren in Puerto Iguazu na 6 uur. Dat zou nog iets gerekt worden door een buspanne ergens in een klein dorp.
Maar uiteindelijk kwamen Gust-Sim en ik elkaar tegen en bezochten we samen met twee franse meisjes de watervallen in Iguazu. De watervallen in Iguazu zijn veel waard : ik zou er 5 dagen voor op de trein zitten naast meneer de dronken grapjas. Een prachtig, indrukwekkend natuurwonder!
Daarna ging het richting de jesuietenmissiesruines (lang woord) in een klein dorpje tussen Posadas en Iguazu. Gust-sim heeft mij inmiddels al verlaten om 'el gran capitan' in de andere richting te nemen en zal binnen minstens 31 uur maar waarschijnlijk meer aankomen en la capital. Ik ga richting Resistencia en daarna verder naar Salta en uiteindelijk naar Bolivia.

chau chicos

Een ritje op de Panamerica...

Vriend, vriendin en ander gespuis,

Wat deed ik van Santa Cruz tot in Puerto Iguazú ( waar ik op men zuster wacht)? Ik Kan jullie wel ´t een en´t ander vertellen...

In Santa Cruz bleef ik maar enkele dagen, maar dat was genoeg om de sfeer er op te snuiven en een `terroristische aanslag` mee te maken. Op het centrale plein riep de politie opeens dat we allemaal plat op de grond moesten gaan liggen, want er werd geschoten ! Na ongeveer dertig seconden doodangsten te hebben doorstaan werd het duidelijk dat het gewoon een studentenbetoging was waarin er piratten werden afgestoken. Die politie toch hé!

Van Santa Cruz nam ik een 20-urenbus richting Asunción in Paraguay. De busreis duurde wel 26 uur, omdat we om het kwartier werden gecontroleerd door de politie... En als de chauffeurs geen handje vol geld overhandigden werd alle bagage doorzocht, ook al was dat de vijfde keer op twee uur!
Maar geen gezeur, de panamerica afrijden is een plezier! met m´n hoofd uit het raam gaf ik mijn ogen de kost. Ik zag trossen vlinders in verschillende vrolijke klreuren. Vogels, groot en klein, bont en fraai. Een bloemenzee van bomen en struiken. het was de moeite!

Aangekomen in Asunción stapte ik een verschrikkelijk hostel binnen... Geen degoutante badkamers of ratten in mijn bed, het was de eigenaar... dat was een degoutante rat! Het was een egoistische Amerikaan, die dacht dat hij alles was. Ik ben er gelukkig maar een nacht gebleven.
In het centrum van Asunción liggen de favellas, waar ik door een jongetje van zeven werd aangeraden om andere oorden op te zoeken, want anders gingen ´de groten´ mijn rugzak komen stelen... deze goede raad gaf hij mij nadat ik hem ongeveer 20 eurocent had gegeven.

Van Asunción ging het naar Ciudad Del Este, een stadje dat op de grens met Argentinie en Brasilie ligt. Ook daar is het afgeraden op straat te komen na de inval van de duisternis. Ik moest dus een taxi nemen. Spijtig genoeg wist geen van de chauffeurs het goedkope hostel liggen, zelfs niet toen ik de wegbeschrijving had afgeprint. Uiteindelijk besliste er dan toch eentje om het erop te wagen en met mij op weg te gaan, maar niet voordat we bij de grenscontroleurs waren gaan vragen of zij misschien wisten waar dit misterieuze hostel zich bevond. Ik barste ongeveer van woede en het was al half één ´s nachts dus vroeg ik de taxichauffeur om mij gewoon naar Iguazú te brengen. Geen moeilijke opdracht denkt u... Toch wel! Want waar is de weg naar Argentinie? Kookend besliste ik dan maar om naar de Brasiliaanse kant van Iguazú te gaan, waar er volgens de taxichauffeur wel alleen maar fancy hotels waren.
Ik betaalde dus 30 euro voor een kamertje en trok de volgende dag door een stad vol met backpacker-hostels...

Terug naar Argentinie dacht ik! Ik sprong de bus op en vroeg aan de buschauffeur om te stoppen aan de grensovergang. Toen die mij vroeg om langzamer te spreken moest ik wel even lachen! Ík moest langzamer Spaans spreken... Natuurlijk was dat omdat ze in Brasilie Portugees spreken, maar dan nog.

En nu ben ik dus wachtende op mijn zusje, die hier elk moment met de trein kan aankomen!

Gust-Sim 

Ademloos op 4850 meter !

hola !

Na Puerto Madryn, waar ik spijtig genoeg geen walvissen of orka's heb kunnen spotten, reed m'n bus naar Córdoba. Op deze busreis won ik met de bingo een fles wijn! Córdoba is een gezellig stadje, waar het mij tof lijkt om te wonen (als Argentijn). Er zijn duizend kerken te spotten en wandelen is er een plezier.
Na twee dagen kreeg ik bezoek van Jean-Philippe. We bleven nog een nacht en hielden een bbq op het prachtig geschilderde dak van het hotel.

Normaal gezien splitsten onze wegen al de volgende dag, en zou ik naar BA gaan, maar waarom konnen we niet samen naar de zoutvlakten in Bolivie gaan? Oke, de volgende bus op tot aan de grens... En van aan de grens naar Uyuni zaten we op een boliviaanse bus... dat is een heel verschil en dus spoelden we de eerste schok door met een paar liters wijn! Wat achteraf niet zo'n goed idee was, omdat die bus pas om de zoveel uren stopte en mijn nieren te hard wilden werken.

In Uyuni gingen we 'op hotel' met dre Argentijnen en drie Engelse. Na twee avonden van kleine feesjes, trokken we met de Argentijnen de salar in. Onze jeep had zeven plaatsen en dus namen twee israelieten de overgebleven plaatsen in.
Drie dagen reden we door de mooiste landschappen die er bestaan... De eerste dag door de zoutvlakte, de tweede door de vallei der stenen en de derde door de gekleurde meren. We zagen de grootste zoutvlakte ter wereld, en het grootste rode meer ter wereld. En volgens mij ook nog alle flamingo's ter wereld... In de zoutvlakte maakten we de coolste foto's ooit, maar spijtig genoeg besliste ik gisteren in een roes van vaak ze allemaal te wissen...

Toen we de derde dag terug reden naar Uyuni, zagen we een jeep van een andere tour in de ravijn liggen. De chauffeur had de bocht duidelijk gemist en was zo'n 15 meter door de lucht gevogen en een paar meter lager terrechtgekomen. Twee dode Israelische en een dode chauffeur was het gevolg... een meisje is levend uit het wrak gekropen. Vier uur later kwamen we terug aan in Uyuni.

Jean en ik vertrokken nog dezelfde avond naar Sucre, waar we 's morgens aankwamen. Dezelfde avond splitste onze wegen wél en ik trok naar Santa Cruz, en Jean naar La Paz.
Tot zover de update.

mouchie mouchie

Gustavette !

BA

Lieve liefsten,

ik heb jullie al een tijdje verwaarloosd. Mijn oprechte excuses! Toen Gust-Sim vertrok naar het merengebied, stak ik de Andes over richting Mendoza. Mendoza is niet echt een speciale stad, veel pleintjes, een uitkijkpunt en een gigantisch park. Ik ontdekte snel dat de oudere Argentijnen graag en veel praatjes slaan en dat overal. Een schrijver van gepensioneerde leeftijd kwam naast me zitten in het park en na een lang gesprek liet hij me achter met twee van zijn gedichten.
Ik bleef enkele dagen in Mendoza en vertrok dan met de bus naar Buenos Aires.
In het busstation kwam ik een verdwaalde Braziliaan tegen en samen gingen we op zoek naar een slaapplaats. Onderweg kwamen we nog een Engelsman tegen met hetzelfde doel. Later zou ik met mijn twee nieuwe vrienden de stad een beetje rondtrekken : het beroemde kerkhof waar Evita begraven ligt, het stadion van de Boca Juniors, de antiekmarkt met de tango-optredens in San Telmo en het centrum van de stad.
Ik vind Buenos Aires een geweldige stad, maar misschien hebben de omstandigheden er veel mee te maken: ik heb hier veel en leuke mensen leren kennen en de zon scheen elke dag. Een eerste indruk is belangrijk en ik zou hier best een tijdje kunnen wonen. Helaas gaat de reis verder en moet ik al mijn nieuwe vriendjes bijna achterlaten.
Ondertussen heb ik even een tussenstop gemaakt in Uruguay. Met de ferry van Buenos Aires naar Colonia, een prachtig klein stadje met gezellige kasseiwegjes. Toen ik aankwam in Montevideo stortregende het en zoals ik eerder zei bepaalt een eerste indruk veel. Montevideo werd dan ook niet mijn favoriete stad.
Vanavond ga ik terug naar Buenos Aires, al is het dan maar voor enkele dagen. Daarna neem ik de trein 'el gran capitan' richting Posadas, en richting de machtige watervallen van Iguazu
Ik ben zeer benieuwd

de groeten

Solotrippers !

Gegroet!

Ik weet niet wat Lotte Renders voor het moment allemaal uitsteekt, maar het zou ook niet aan mij zijn om dat te vertellen. Wat ik hier ben aan het doen kan ik daarentegen wel aan de kleine klok hangen.

Van Santiago ben ik met de trein naar Talca gereden. Talca is een vuile stad die mij deed denken aan India. Van daaruit nam ik een bus naar Osorno, waar ik om vijf uur 's morgens aankwam. Het was er zowaar aan het vriezen, of het voelde toch zo. Tot mijn bus naar Bariloche aankwam sprak ik met een zeer vriendelijke Chileen en ik merkte dat ik wel nog aan men spaans moet werken...

Ik was van plan om op de busrit van Osorno naar Bariloche wat slaap in te halen, maar het uitzicht door de andes en langs de meren was zo prachtig dat ik heel de tijd vol verwondering naar buiten heb gekeken! In de jeugdherberg leerde ik Johanna van Duitsland en Bart van Nederland kennen en we trokken er de volgende dag op uit om een mountenbikerit te doen van maar liefst 35 kilometer. Dat is niets zou je kunnen denken, maar kijk dan maar eens op een hoogtekaartje van bariloche, geen twee meter is vlak!
De tocht was wel heel erg de moeite, want we zagen prachtige panorama's als we eindelijk een zware berg opgereden hadden. En als we naar beneden waren gezoeft lag er een prachtig meer of kolkende rivier om door onze -steeds weer- verbaasde ogen te worden bekeken.
Nog voor we aan het eindpunt waren gekomen tracteerden we onzelf al met een plaatselijk biertje... Wat al snel verschillende flessen werden als we terug in het hotel waren. en om de avond compleet te maken kochten we een paar flessen argentijnse wijn ( de goedkoopste natuurlijk, er was een hollander bij...).

Toen Bart ons de volgende morgen verliet trokken wij samen met Diego de Argentijn naar grotten waar mapuche-schilderingen zijn te zien. We deden er zowaar aan caving, want er was een gang waar we op onze buik doorheen moesten kruipen. Arme mapuches! Toen we in de hall waren gekomen na het gangetje ( allemaal door de natuur gemaakt) zei de gids : 'Tiens, dieje hoop stenen moet in de loop van de week van het plafond zijn gevallen...' Een beetje ongerust kneep Johanna in mijn arm, waardoor we met onze voeten in het water gingen staan. Natuurlijk wisten wij niet dat er daar een meer in die grot was, want onze gids richtte de lamp heel de tijd de andere kant op.

Die avond nam ik de bus naar Puerto Madryn, niet echt de richting die ik uit zou moeten gaan. Maar de moeite waard had ik horen zeggen. Ik ga morgen op een tour waar ik orka's, zeeolifanten en pinguins zou kunnen bewonderen. Als ik ze kan zien, jullie ook, want ik heb een camera gekocht jippie !

muchos besos de Gust-Sim

Waar bleven we?

groot nieuws !

Na het vertrek van vader zijn we met onze huurauto naar het zuiden gereden. We bezochten het feest van de vendanges in Curico, een stadje waar de mooiste Plaza de armas (grote markt aka park) van Chili zou zijn gelegen. Spijtig genoeg dacht de aardbeving van een jaar geleden dat deze titel door een andere stad mocht worden overgenomen, want de ´prachtige coloniale gebouwen´waren niet langer...
Terwijl protte in het hotel bleef, trokken moeder en ik naar een nationaal park een beetje verder. Waar een rivier een weg aflegt door zeven verdiepen en twee watervallen van 50 meter. Gemaakt door miljoene jaren natuurevolutie. Toch vond ook hier de aardbeving van vorig jaar iets mis mee, want door een scheur in de rotsen heeft een groot deel van het water een andere weg gevonden en zijn de aaneenschakeling van watervallen veel minder spectaculair.

Nu ons moeder ons na onze tocht ten zuiden van Santiago ook al heeft verlaten zitten we hier moederziel alleen in Chili. En dat mogen jullie letterlijk opvatten! Want het duo Lotte-Gust-Sim (lijkt wel een trio) bestaat voor anderhalve maand niet meer.
Vijf maanden zweet, ja zelfs bloed en tranen gingen vooraf aan deze beslissing... Grapje, als je vijf maanden zo dicht op elkaar leeft, heb je wel eens zin om ander gezelschap op te zoeken. Nu zijn we vandaag elk een andere richting opgegaan. Ik zit nu in Talca waar ik deze avond een bus pak naar Osorno in het zuiden van chili (het merengebied). Lotte trekt vanavond vanuit Santiago naar Mendoza, ook met de nachtbus!

Voila upgedate !

Verwacht bezoek.

Vrienden !

Eindelijk horen jullie nog eens iets van ons! Jawel we leven nog en we bevinden ons voor het moment in chili. Onze avonturen in Auckland zijn niet afgelopen zoals we hadden gehoopt, maar toch mogen we niet klagen. Op de laatste carmarket die we konden bijwonen hadden we eindelijk een paar mogelijke kopers waar we mee hadden afgesproken de volgende dagen. Spijtig genoeg kwamen deze niet opdagen... Een geluk bij een ongeluk bleek later, want onze van stond nog steeds te koop op het internet (voor een hogere prijs). En daar waren de ogen van de gelukkige eigenaars van onze van op onze advertentie gevallen. De dag erna was de deal geklonken en we kregen van onze franse vrienden een hoopje geld.
Eigenlijk was het bedrag dat we voor onze van kregen gelijk aan het bedrag dat we hebben uitgegeven om het te repareren, maar toch waren we in de zeventiende hemel ! We besloten te gaan shoppen met een zesde van het geld...

Twee dagen later zaten we al op het vliegtuig richting Zuid-Amerika. Na elf uur vliegen stonden onze ouders ons al op te wachten op de luchthaven van Santiago de chile. We namen onze intrek in een -voor onze veranderde normen- poepschiek hotel. En we gingen nog eens naar een restaurant waar we meer dan 10 euro uitgaven per persoon... wat een ongekende luxe!
We reden met onze huurauto naar het noorden naar badsteden. Maar toen we ergens te weten kwamen dat de kusten van chili werden geëvacueerd voor de komende tsunami na de aardbeving van Japan, trokken we naar het binnenland. We begonnen ons een beetje zorgen te maken welke volgende natuurramp onze richting opkomt, maar we dronken ons moed in in Pisco Blabla met de bekende Pisco Sour. Onder de indruk van dat bergdorp trokken we verder de Andes in. We staken de grens over naar Argentinie, wat we niet mochten met onze huurauto... `Geen probleem´ vertelde een cafebaas op de grens ons. ´Rij gewoon niet langs de douane.` Zo deden we dat dus en zo kwam het dat we illegaal in Argentinie de Puenta del Inca bezochten. Een natuurlijk uitgehouwen brug ! Daarna trokken we langs een bergpas terug naar chili. De hele berg moesten we beklimmen langs ongelofelijk steile, smalle, gevaarlijke bergwegen. Wat er dan nog moest bijkomen was dat het er enorm waaide en vroor (het vroor niet enorm, maar zo voelde het wel). Na de afdaling te hebben overleefd geloofden die gekke chilenen dat we gewoon die berg waren opgereden om een beeld van Christo te zien -en dus op Chileense bodem waren gebleven-.
Na een weekje kon ons vader ons gezelschap al niet meer apprecieren en hij trok terug naar het goede oude Belgie. Ons moeder bleef daarintegen voor een weekje langer en we weten niet of we er nog ooit zullen vanaf geraken...
Nu zitten we ten zuiden van Santiago waar we naar de wijn-oogstfeesten komen. Daarna rijden we terug naar Santiago om moeder uit te zwaaien.

adios amigos !

schokkend

Hallo daar aan de andere kant van de wereld,

men kan gemakkelijk stellen dat sinds de laatste keer dat jullie nog iets van ons gehoord hebben er heel wat wereldschokkend is gebeurd. Maar voor we jullie onze persoonlijke ervaringen van de Christchurch aardbeving meegeven, moeten we jullie nog eerst vertellen wat we de dagen daarvoor zoal gedaan en gezien hebben. Omdat onze van maar bleef haperen, besloten we vier dagen te gaan liften in de hoop bij onze terugkeer een kwaliteitsvoertuig te bezitten dat ons met gemak naar Auckland zou kunnen voeren. In vier dagen hebben we een groot stuk van het Zuid-Eiland kunnen zien, weliswaar een groot deel vanuit de auto. De eerste dag bleek al dat Nieuw-Zeelanders zeer gastvrije mensen zijn en onze laatste liftgastvrouw liet ons zelfs slapen in haar cottage op een schapenboerderij. Daar konden we ons geluk niet op toen we merkten dat er een bad ter onzer beschikking stond, iets wat we ons al niet meer konden herinneren zo lang was het geleden. De tweede dag geraakten we helemaal in Christchurch, wat we vierden met Stella en een nachtje door. Gelukkig slaapt deze stad nooit en konden we in de avond genieten van de naaktduik van het Christchurch-footballteam in ijskoud water en een Belgische goochelaar!
De volgende ochtend waren we weliswaar een beetje moe, maar na een middagdutje liftten we verder. We moesten in het een of ander gat 2.5 uur wachten op een lift, maar de amerikaanse spraakwaterval die ons toen oppikte nam ons mee voor zo'n 300 kilometer, een grote afstand in dit bergland. Op onze laatste dag bracht een Nieuw-Zeelandse ons heel de weg naar Christchurch en kocht ons koffie en muffins. Van Christchurch was het nog maar een klein stukje terug naar ons geliefd Akaroa. Daar aangekomen wachtte ons het goede nieuws dat onze auto nog steeds niet klaar was, maar dat ze nog maar een klein dagje nodig hadden voor het te maken. Dinsdag tegen de middag was onze auto dan eindelijk, eindelijk, eindelijk gemaakt! We prepareerden ons voor vertrek en Gust-Sim ging nog vlug iets halen, ik was in de garage. En toen! Begon alles opeens te trillen en rinkelen en de eerste seconden wisten we niet wat er gebeurde. Al bij al duurde de eerste schok misschien tien seconden, maar het was best een enge ervaring, vooral van binnen in een gebouw. Niet veel later volgde er een tweede schok en bivakkeerden we allemaal in de deurpost. In de uren die volgden, waren er nog enkel schokken te voelen. Natuurlijk konden we toen niet naar christchurch vertrekken, de wegen waren een ramp en de stad nog veel meer. De stroom viel uit voor enkele uren en iedereen verzamelde rond een radio op batterijen in het centrum van het stadje. Het was echter pas tot gisteren tot echt duidelijk was hoe zwaar de schade was en hoeveel mensen er dood en gewond zijn.
Intussen vlucht iedereen de stad uit en bieden mensen van overal in Nieuw-Zeeland accomodatie aan aan de gestrande inwoners.
Wij zijn inmiddels net aangekomen iin Auckland en morgen gaan we naar de automarkt om te proberen onze auto te verkopen. OP HOOP VAN ZEGE

gegroet dierbaren, dikke kussen

Voor het geluk geboren...

We zitten nog steeds in Akaroa... We hadden normaal gezien gisteren rond de middag kunnen vertrekken, maar we waren nog geen 15 kilometer verder of de motor was alweer oververhit! De man van de garage had ons gezegd dat de radiator moest vervangen worden, want dat die maar op 50 procent van z'n kunnen werkte. Maar dat zou ons nog eens zoveel kosten en hij zei dat we er wel zouden geraken als we dit en dat deden... Niet dus. Een uurtje later stonden we dus terug op de garageparking. Deze keer zou het maar een dagje duren, gewoon een nieuwe uit christchurch laten komen en dan zouden we deze avond er opnieuw vandoor kunnen gaan. Pech... Er zijn geen radiatoren meer te vinden in de buurt en we zullen moeten wachten to maandagavond voor we echt weer op weg kunnen.
We hebben ons dus voorgenomen om straks onze zakken te reorganiseren en te vertrekken met onze tent in de hand, duim in de lucht... Want zo zien we sowiso meer dan Akaroa-city.
Hopelijk zien we wat van het zuid-eiland, want maandag moeten we aan onze trip naar Auckland beginnen te denken, om dat stuk auto van ons te verkopen.

Veel groeten en het beste!

UPDATE

Nog steeds (of terug) in Akaroa, met een stukke radiator...

Toyota

Hallo,
we hebben eindelijk het complete andere uiteinde van de wereld bereikt en bevinden ons momenteel in Nieuw-Zeeland, op het Zuid-Eiland. Helaas gaat het hier niet zo voorspoedig als we hadden gepland. We hebben ons hier een auto aangeschaft, waarmee we van plan waren om Nieuw-Zeeland te doorkruisen en hem daarna in Auckland voor meer geld te verkopen. Auckland is op het gebied van auto's namelijk veel duurder dan Christchurch, waar we die van ons op de kop hebben getikt. Alles ging nog goed bij ons testrit en we besloten al vlug om hem te kopen voor 2300 dollar of 1300 euro. We begonnen onze tocht richting Akaroa, een stad/dorp op zo'n 80 kilometer van Christchurch, maar zelfs daar geraakten we niet voor onze motor oververhit geraakte. De volgende dag startte ons nieuw huis niet meer en werden we weggetakeld. Nu zitten we hier vast tot onze auto gerepareerd is en dat grapje gaat ons stukken van mensen kosten. Maar in Auckland kost een auto zoals die van ons steeds meer dan 3000 dollar, met een beetje geluk kunnen we onze tegenspoed en verlies beperken! Jammer dat we hier tot woensdag moeten wachten waarschijnlijk voordat we verder kunnen rijden in -toegegeven- prachtig landschap. Hopelijk goed nieuws vanaf hier!

groetjes

Yasi

Hej lieverds,

ons farmleven gaat hier nog enkele dagen door voordat we de bus terug naar Sydney nemen. Will en Vanessa zijn nog altijd uiterst tevreden over ons onkruid-uittrekwerk en laten dat graag zien aan extra uren onkruid uittrekken, bij gebrek aan belangrijkere lookactiviteiten.
Ondertussen hebben we er een nieuw lid bij in de familie, uncle Edbert aka uncle bicycle. We besteden onze vrije tijd nog steeds nuttig. Op zondag gingen we naar de gigantische Minyon Falls, een waterval van 104 meter hoog en de dag erna bezochten we een waterhole.
In tegenstelling tot het eerste waterhole waar we in zwommen, werd Gust-Sim hier niet gebeten door wat hij vermoedt was een sidderaal. In plaats daarvan werden er gewaagde rotssprongen gemaakt vanop aanzienlijke hoogte.
Nu de kinderen terug naar school gaan, is onze Harry Potter-marathon helaas vastgelopen op de vijfde film. We laten ze wel nog vaak winnen bij het schaken en bij de grote mensen risk worden we hopeloos verslagen.
Het weer is hier nog steeds prachtig, maar daar zou dit weekend verandering in komen. Zoals jullie misschien wel gehoord hebben op het Belgisch nieuws heeft gisteren een cycloon met een kracht van niveau 5 Queensland nog ergere schade toegebracht. En dat pas enkele weken na de overstromingen. Een niveau 5 cycloon is de krachtigste die er zich kan ontwikkelen, er zijn geen niveaus boven 5. Alle mensen werd op de radio en op de tv heel de dag voordien aangeraden om zich tijdens de cycloon terug te trekken naar de badkamer, omdat dit de kleinste kamer is en ze meestal geen ramen heeft. Al die mensen mochten niet uit hun huis komen nadat ze bericht hadden gekregen dat het terug veilig was. Arme Queenslanders, hebben niet echt een perfecte zomer.

Zondagavond nemen we dus de bus richting Sydney en dan is het nog maar drie dagen voordat we het vliegtuig opstappen richting Nieuw-Zeeland.

met vriendelijke groeten,

het reizend gezelschap

Garlic

HI crickeys

long time no see! De reden voor omze relatief lange afwezigheid is dat we ondertussen hard zijn beginnen werken in Australie. Exact een week geleden kwamen we met de bus aan vanuit Sydney in Byron Bay, een populaire surfplaats aan de Gold Coast. Hoewel we hier dicht bij Brisbane zitten hebben ze hier geen last gehad van de overstromingen.
Het weekend hebben we rustig doorgebracht, uitslapen en een dagje naar zee met de familie. De familie bestaat uit Will en Vanessa en hun drie kleine kinderen van 8,6 en 4. Will en Vanessa hebben een organische lookboerderij waarin we vanaf maandag begonnen te werken. Onkruid uittrekken! En als we het mogen geloven zijn we de beste onkruiduittrekkers ooit!
Omdat het drukke oogstseizoen net gedaan is krijgen we kleine werkjes, zoals de kippen eten geven, eieren rapen, look kuisen,... En dat alles in ruil voor yummie eten en accomodatie. Donderdag, vrijdag en zaterdagmorgen zijn de marktdagen. Dan staat om de beurt een van ons op een onmenselijk vroeg uur op en gaat mee met Vanessa.
We zitten hier een eind van Byron af, een beetje afgelegen, tussen de bush. Inclusief koala's, kangoeroe's, reusachtige spinnen (ook waar we moeten slapen) en boomslangen.

We are keeping up the good work voor nog een paar weken. Foto's uploaden op facebook gaat wel niet op het moment.

Take Care mates en we houden jullie op de hoogte nu Australia Day nadert en het hier een groot feest is!

Willing Workers On Organic Farms

Verre vrienden,

Ons avontuur heeft ons van Bali naar Sydney, Australië gebracht. Daarmee laten we Zuid-Oost-Azië achter ons, moeten we alleszins niet meer overal naar monotone en allesoverheersende religieuze hindumuziek luisteren. Zelfs bij de inpakdienst op de luchthaven klonk er constant het geluid van belletjes en trommels en stonden er pakjes met wierook en offers (bloemen en koekjes of een beetje rijst). Aan de andere kant van de vlucht waren er geen hindurituelen, maar strenge controles. Bij ons werd niets verdachts aangetroffen, dus konden ze met twee nieuwe stempels in ons paspoort Australië binnengaan. Nadat we onze spullen afgezet hadden in ons zeer tijdelijke verblijfplaats, zochten we het WWOOFing-kantoor in de buurt.

Bij WWOOFing is het de bedoeling dat backpackers bij gastheren gaan werken in ruil voor eten en accommodatie. Dat is voornamelijk in organische boerderijen, waar we dan zouden moeten in de tuin werken, voor de groenten zorgen, voor de beesten zorgen en kleine onderhoudswerken zouden moeten uitvoeren. Er zijn ook andere werkplaatsen, zoals boeddhistische kloosters of yogacentrums. In het kantoor kregen we een boek, waaruit we kunnen kiezen bij wie we gaan werken en vandaag gaan we bellen naar diegenen die ons interessant lijken. Daarna gaan we zo vlug mogelijk beginnen!

Een vlugge update volgt,

groetjes

Blok of examenstress?

Gegroet beste volgelingen!

Tot u spreek ik, nog steeds uit het zuid-oostelijke Kuta, Bali. Toen u vernam dat we nieuwjaar zouden vieren op Gili T, las u wat we op 28 december nog van plan waren te doen. Later die dag veranderde we onze plannen en we trokken de 29ste 's morgens vroeg terug naar Kuta. Je zou kunnen denken dat we hier ons hart verloren, maar zo zou ik het niet uitdrukken...

We trokken hierheen om de regionen der Skygarden onveilig te maken. Geen paniek voor dezen die geen flauw benul hebben wat 'skygarden' kan betekenen. Het is doodgewoon een zot stukje Bali, een discotheek waar we gratis VIP-kaarten voor in de wacht sleepten. Van maandag tot donderdag kan je daar dan van elf tot twaalf gratis hapjes en drankjes -zonder limiet- verkrijgen. Om twee uur herhalen ze deze stunt nog eens voor een half uurtje. Ik hoor jullie denken : zotjes, maar hoe betalen die dat? , wij vragen ons hetzelfde af!

Iedereen weet dat nieuwjaar op endonderdag viel, maar spijtig genoeg gold de actie die nacht net niet. We zakten dan maar af naar een andere discotheek...

Met nog vijf dagen te gaan voor we terug het vliegtuig opstappen, zouden we nog heel wat kunnen zien van Bali. Maar ons Lotte leidt aan de een of andere ziekte, maakt -volgens mij- iedereen in het hotel wakker door te brullen en te hoesten 's nachts, en slaapt zoveel als ze kan in de dag ( brullen doordat ze het gevecht met haar bed in haar dromen verliest... arm schaap!).
Daarom doen we deze dagen niet echt veel, we rusten uit van drie vermoeiende maanden die er al op zitten.
Toch gaan we een van de komende dagen een groots waterpark -niet zo een met zwanen enzo, moeder en vader- bezoeken, als afsluiter van ons zuid-oost-azie-avontuur !

Tot kijk, lieverds