Hola !
Na een lange stilte breekt er weer een tijd van informatieve mededelingen aan. Daarom zette ik mij terug achter het computerscherm en zal ik de afgelopen twee weken kort schetsen.
Vanuit Huanchaco trokken we noordelijk, richting Ecuador. Met pijn in het hart, want Ecuador is het laatste nieuwe land dat we op dze reis mogen ontdekken. Aangekomen in het kleine maar fijne Loja, stapten we op de bus naar Oña, het verbroederingsdorpje van Bierbeek, waar ons Lotte vier jaar geleden al eens op bezoek was geweest en dus een hoopje mensen kende. We werden er zeer gastelijk ontvangen door Carmita en we kwamen juist op het juiste moment aan in het -normaal- rustige dorpje in de bergen.
Het was kantonsfeest, en dat zijn dus drie dagen feest in de straat! 's Avonds dansen op de geweldige Local-muziek en vanaf 's morgens beginnen drinken met de (gelukkig) werkloze brandweer. De laatste dag was er een parade van alle scholen, de brandweer, de volksoudsten, het leger die ya mismo aankwamen enz.
Na enkele dagen trokken we voort naar het prachtige Cuenca, waar we niet alleen van de prachtige architectuur konden genieten, maar ook van Pirates del Caribe quatro. Joepie, Lotte's eerste 3D-film! Van Cuenca ging het naar Alausi (klemtoon op de si alstublieft) waar we een ritje op de 'Nariz del diablo' namen. Die 'neus van de duivel' is de moeilijkste spoorweg ooit gemaakt op deze ongelofelijke aardbol... Hij dook naar beneden in enkele adembenemede landschappen en bracht ons tot slot terug in Alausi. Op dit tochtje zag Lotte haar eerste kolibri, en content dat ze was!
We trokken richting Quito, de enige echte hoofdstad van Ecuador. Waar we de stad ontdekten vanuit kikkerperspectief en tweemaal vanuit volgelperspectief. Als kikkers liepen we rond in het oude centrum en als kikkers transformeerden we in vogels toen we in de klokkentoren van een enorme kerk kropen. De tweede keer dat we de stad vanbovenuit zagen, zaten we in de kabellift die ons naar een mirador meer dan 1000meter hoger bracht. Het was de moeite!
We maakten ook een daguitstapje naar Otavalo, waar er een enorme markt van artisana was te ontdekken. Maar spijtig genoeg konden we er niet alles kopen, door budget-redenen en ook wel door al-volgepropte-zak-reden.
Aan dat rond de evenaar vertoeven kwam een eind toen we de bus naar Baños namen. Jawel er heet een stad 'WC's'... En die stad ligt aan de rand van het oerwoud en is omgeven door ontelbare watevallen. Een tour leidde ons naar enkele van de mooiste.En in Baños zie je geen borden met vluchtroutes voor tsunami's, maar voor vulkaanuitbarstingen. De Chimborazo ligt er namelijk niet ver vanaf, en dat zorgt ook voor speciale landschappen.
Klaar om terug te vertrekken richting kust konden ze ons in het busstation mededelen dat er geen bussen reden want er was ergens een probleem met een brug even uit Baños. Gelukkig konden we meerijden in de laadbak van een Jeep langs de flanken va de Chimborazo naar een stadje verderop. Veel opvliegende asse vloog in onze ogen, maar het uitzicht dat we in de plaats kregen....
We sprongen de bus op richting Guayaquil, maar in die mega-stad bleven we niet lang. We trokken direct met de nachtbus door naar de kuststad Piura in Peru. Waar we ons nu bevinden...
Onze terugreis is dus begonnen, op weg naar Buenos Aires...
Na een lange stilte breekt er weer een tijd van informatieve mededelingen aan. Daarom zette ik mij terug achter het computerscherm en zal ik de afgelopen twee weken kort schetsen.
Vanuit Huanchaco trokken we noordelijk, richting Ecuador. Met pijn in het hart, want Ecuador is het laatste nieuwe land dat we op dze reis mogen ontdekken. Aangekomen in het kleine maar fijne Loja, stapten we op de bus naar Oña, het verbroederingsdorpje van Bierbeek, waar ons Lotte vier jaar geleden al eens op bezoek was geweest en dus een hoopje mensen kende. We werden er zeer gastelijk ontvangen door Carmita en we kwamen juist op het juiste moment aan in het -normaal- rustige dorpje in de bergen.
Het was kantonsfeest, en dat zijn dus drie dagen feest in de straat! 's Avonds dansen op de geweldige Local-muziek en vanaf 's morgens beginnen drinken met de (gelukkig) werkloze brandweer. De laatste dag was er een parade van alle scholen, de brandweer, de volksoudsten, het leger die ya mismo aankwamen enz.
Na enkele dagen trokken we voort naar het prachtige Cuenca, waar we niet alleen van de prachtige architectuur konden genieten, maar ook van Pirates del Caribe quatro. Joepie, Lotte's eerste 3D-film! Van Cuenca ging het naar Alausi (klemtoon op de si alstublieft) waar we een ritje op de 'Nariz del diablo' namen. Die 'neus van de duivel' is de moeilijkste spoorweg ooit gemaakt op deze ongelofelijke aardbol... Hij dook naar beneden in enkele adembenemede landschappen en bracht ons tot slot terug in Alausi. Op dit tochtje zag Lotte haar eerste kolibri, en content dat ze was!
We trokken richting Quito, de enige echte hoofdstad van Ecuador. Waar we de stad ontdekten vanuit kikkerperspectief en tweemaal vanuit volgelperspectief. Als kikkers liepen we rond in het oude centrum en als kikkers transformeerden we in vogels toen we in de klokkentoren van een enorme kerk kropen. De tweede keer dat we de stad vanbovenuit zagen, zaten we in de kabellift die ons naar een mirador meer dan 1000meter hoger bracht. Het was de moeite!
We maakten ook een daguitstapje naar Otavalo, waar er een enorme markt van artisana was te ontdekken. Maar spijtig genoeg konden we er niet alles kopen, door budget-redenen en ook wel door al-volgepropte-zak-reden.
Aan dat rond de evenaar vertoeven kwam een eind toen we de bus naar Baños namen. Jawel er heet een stad 'WC's'... En die stad ligt aan de rand van het oerwoud en is omgeven door ontelbare watevallen. Een tour leidde ons naar enkele van de mooiste.En in Baños zie je geen borden met vluchtroutes voor tsunami's, maar voor vulkaanuitbarstingen. De Chimborazo ligt er namelijk niet ver vanaf, en dat zorgt ook voor speciale landschappen.
Klaar om terug te vertrekken richting kust konden ze ons in het busstation mededelen dat er geen bussen reden want er was ergens een probleem met een brug even uit Baños. Gelukkig konden we meerijden in de laadbak van een Jeep langs de flanken va de Chimborazo naar een stadje verderop. Veel opvliegende asse vloog in onze ogen, maar het uitzicht dat we in de plaats kregen....
We sprongen de bus op richting Guayaquil, maar in die mega-stad bleven we niet lang. We trokken direct met de nachtbus door naar de kuststad Piura in Peru. Waar we ons nu bevinden...
Onze terugreis is dus begonnen, op weg naar Buenos Aires...
