Nihau!
Indonesie heeft ons weer eens een prachtig 'hidden paradise' laten zien. Op het moment bevinden we ons op de 'Gili-eilanden'. Gili betekent gewoon 'eilanden' in de lokale taal, dus we zitten momenteel op de eilanden-eilanden. En het is hier werkelijk prachtig. Motorverkeer is niet toegestaan en zich verplaatsen gebeurt ofwel te voet, per fiets of per wagentje-getrokken-door-paardje.
De Gilis bestaan uit drie kleine eilanden, een eiland waar niets is (Gili-Meno), een eiland waar een heel klein beetje te doen is (Gili-Air, waar we de voorbije twee dagen schelpjes hebben geraapt tussen de massa's aangespoeld koraal) en een eiland waar een aanzienlijke groep toeristen op samentroept (Gili-Trawangan). Trawangan is ons tijdelijke huis, we blijven hier tot zeker na Nieuwjaar.
Het weer is hier ook aanzienlijk beter dan op Bali, het regent slechts een korte periode elke dag, joepie! Kerstmis in Bali was trouwens niet erg speciaal. Warm en nat, zoals elke andere dag, maar we zijn wel lekker gaan eten in een Belgisch restaurant, at home far away from home.
Tot snel
dikke kussen en knuffels
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
gelukkig nieuwjaar
dinsdag 28 december 2010
dinsdag 21 december 2010
Haa die volgers,
Long time no see! Sinds ons vorige schrijven zijn we reeds in Bali beland. Maar laat ons even vertellen wat er in tussentijd is gebeurd. Ons moedige jungle-avontuur heeft uiteindelijk minder dan een dag geduurd. In deze beslissing speelden een aantal factoren mee. Ik had, na het zien van een slang van op zijn minst 1.5 meter lang op onze jungletrail, besloten dat ik liever geen nacht doorbracht bij de ratten en de insecten en de slangen van het oerwoud. En mijn teen deed nog pijn. Daarnaast waren de weersvooruitzichten voor de verandering niet echt goed en voorspelden ze regen. En regen kregen we. Maar om ons stoere zelf toch te bewijzen, bewandelden we de langste koordbrug tussen de bomen. Volgens mij was het ook zonder twijfel de hoogste.
Daarom namen we de bus naar Kuala Lumpur en na een nacht doorgebracht te hebben in het guesthouse waar we bij ons vroegere bezoek zo warm waren ontvangen door de bazin, namen we de bus naar Melaka, een stadje aan de kust van Maleisië. We waren van plan daar de ferry te nemen naar het Indonesische eiland Sumatra en met de bus door Indonesië te trekken. Maar de ferry bleek een dure bedoening en Sumatra is een tweeduizend kilometer lang eiland met eigenlijk maar één plaats die we graag wilden bezoeken.
We besloten dus om een vliegtuig te nemen naar Yogyakarta op het eiland Java, zodat we veel tijd uitspaarden. Dat betekende een derde bezoek aan onze favoriete stad Kuala Lumpur, vanwaar we het vliegtuig namen.
Yogyakarta is een aangename stad en deed ons terugdenken aan India. De mensen klampen toeristen aan en bekijken westerlingen alsof ze van een andere planeet komen. Dicht bij Yogyakarta bevindt zich de bekende boeddhistische tempel van Borobudur. Hoewel de tempel zeer indrukwekkend was, bleken de Indonesiërs veel geïnteresseerder in onze aanwezigheid. Wij wilden graag de verschillende handposities van de buddhabeelden aanschouwen, die allemaal een andere betekenis hadden (de positie van de liefde, de positie van het denken, ...). Dat nam twee keer zoveel tijd in beslag doordat we constant omsingeld werden door hordes jongeren die ons om de beurt toeschreeuwden : "mister, miss, foto ,foto!!".
De tempel ligt in de buurt van de niet zo lang geleden uitgebarste vulkaan de Merapati, die volledige dorpen onder de as legde. Ook borobudur lag onder een laagje as en op het moment van ons bezoek waren de bovenste etages gesloten omwille van schoonmaakactiviteiten. Op de terugweg zagen we de bevolking hun huizen bevrijden van de as die zich op sommige plaatsen meer dan een meter had opgehoopt.
Ondertussen hebben we ook Yogyakarta achter ons gelaten en zijn we al aangekomen in Bali, waar we op tien januari onze vlucht nemen naar Australië. Het plan is om hier kerstmis en nieuwjaar door te brengen en daarna of daartussen een bezoek te brengen aan enkele eilanden die ons zijn aangeraden door reizigers.
We waren na een prachtige dag vol zon helemaal optimistisch geworden over het weer hier in Indonesië, maar helaas heeft het de laatste drie dagen constant geregend. De straten staan hier zelfs blank.
Maar we zijn vol goede moed voor beterschap!
de groeten
dinsdag 14 december 2010
Ronaldinho
Liefsten,
we zijn voor de tweede keer deze reis op Maleisisch grondgebied na ons blitzbezoek aan de hoofdstad nu ongeveer een maand geleden. Na de zon-zee-strand-combinatie in Thailand hadden we even zin in verandering. Daarom bevinden we ons nu in het binnenland. Aan de westkant liggen de Cameron Highlands, een hoogland van rond de 2000 meter boven de zeespiegel dat ideaal is voor het teelten van thee en aardbeien.
Vele Maleisiërs zoeken tijdens de schoolvakanties de koelte en de rust hier op. Het weer zat ons echter weeral niet mee en na een bezoek aan een theeplantage kwamen er donkere wolken opzetten. Omdat het nog uren wachten was op een bus en we de vijf kilometer niet graag terug wilden wandelen in de regen, besloten we te liften. Al vlug nam een jong gezin ons mee terug naar de plaats waar we verbleven en daar aangekomen werden we uitgewuifd en smeet het zoontje ons nog enkele handkusjes na.
Omdat de bus naar de jungle aan de oostkant aan de dure kant was en aangezien we de vorige dag zo gemakkelijk aan een lift waren gekomen besloten we om al liftend van de Cameron Highlands naar Taman Negara te trekken, zo'n 200 kilometer van elkaar.
Al bij al hadden we weinig problemen bij het vinden van liften, hoewel het overgrote deel van de auto's volgepakt zat met minstens 5 personen, die dan zwaaiend een excuseer-gebaar maakten. We reden mee met nog een jong gezin en daarna met een vrachtwagenchauffeur, die ons dropte op een kruispunt. Het duurde niet lang voor we onze bagage en onszelf in een laadbak van een pick-up mochten heisen. Twee minuten later was de man echter op zijn bestemming.
We gingen dan maar eten in de lokale eetplaats. Er zaten buiten ons nog enkele thee-plukkers. De portefeuille van één van de pluksters was uit haar zak gevallen en we lieten haar dat weten voordat we gingen zitten. In ruil daarvoor en totaal onverwacht kwam ze ons later meedelen dat ze reeds voor ons had betaald. "Welcome to Malaysia"
Even verder gingen we aan de kant wachten op een nieuwe lift. Maar we waren niet zeker welke weg naar onze bestemming leidde en vroegen het daarom aan een meneer in een rijdende winkel. Even later liet hij ons in tussen de aubergines, sla, tandpasta en spitskolen meerijden tot aan zijn dorpje.
Van daar kregen we een lift vast die ons 81 kilometer verder afzette in het stadje waar we die nacht gingen slapen.
De volgende ochtend besloten we weer de bus niet te nemen waarop we nog bijna vier uur zouden moeten wachten. Eerst reed er nog een auto over mijn arme voet, maar helaas was het mijn eigen fout. Ik vergeet nog erg vaak dat ze hier links in plaats van rechts rijden.
Onze lift was vlug geregeld en bracht ons 111 kilometer verder dicht bij onze bestemming. Van daaruit namen we de bus naar Terantut.
In dit stadje staat een klerenwinkel die onze aandacht heeft getrokken! T-shirts voor 1RM(0,25 euro), daar hebben we van geprofiteerd! We kochten toffe modelletjes, waaronder eentje van FCB voor Lottetje. Daarnaast is dit ook het stadje vanwaar iedereen vertrekt die naar de jungle wil gaan. Morgenvroeg trekken we daar naartoe, mijn teen kijkt er al naar uit. We zijn van plan de langste apenbruggen van de wereld te trotseren en misschien een nacht in een uitkijkhut te gaan liggen, iets wat Gust-Sim graag wil doen. Ik heb zo mijn twijfels door het bloedzuigeralarm.
Tot de volgende!
woensdag 8 december 2010
Het wordt weer avond...
Allo, allo, allowhaa !
Zes december, het blijft een speciale dag ! Nadat sinterklaas zelfs Lotte kwam verrassen met snoepjes en kadootjes besloten we de Thaise bevolking en de hopen toeristen er wat meer over te leren. We trokken zwart de straten in met snoepjes. De kindjes kregen in het begin vooral onze aandacht, maar toen de avond vorderde en de kindjes in dromenland vertoefden, gaven we snoepjes aan iedereen die ons raar bekeek (gelukkig hadden we veel snoepjes). Toch werd onze liefdadige actie niet door iedereen geapprecieerd. Enkelen vonden blijkbaar dat fruitsnoepjes en chocolade voetballetjes op drugs leken. Maar wij lieten de pret daardoor niet bederven en maakten de verdere avond nog veel goede kinders gelukkig.
Onze andere activiteit was niet minder spectaculair! We hadden namelijk een perfecte dag uitgekozen voor onze boottour naar de nabijgelegen eilanden, bekend van de film "The Beach". Onze schipper verklaarde bij het vertrek dat de regen eraan kwam. Nog geen vijf minuten later bleek dat hij niet gelogen had toen het begon te stortregenen en stortwaaien. We zouden geschuild kunnen hebben op het apeneiland ware het niet dat die apen nogal agressief hun territorium verdedigden. We zetten onze weg dan maar verder door de woelige zee en onze longtailboat schepte hopen water, waar elk ongeveer honderd liter over zich kreeg. Om bizarre reden deed de regen ons niet zoveel meer op dat moment. De twee Nederlandse homo's die ook in onze boot zaten hadden elkaar in het droge begin van de tocht nog geamuseerd met het maken van schunnige seksmopjes en opmerkingen in het Nederlands (waarschijnlijk in de veronderstelling dat zij de enige waren die het verstonden). Maar bij het schommelen van de boot gaven ze elkaar de schuld het idee te hebben gehad om op boottocht te gaan. Toen de boot begon te kraken begon één van hen zelfs het Onze Vader te prevelen. Na een snorkelmoment keerden we verkleumd terug naar ons eiland.
Veel verder reiken onze avonturen niet de laatste dagen, maar morgen leiden onze wegen ons terug naar Maleisië.
Tot snel!
ps : we zingen graag ons moeke-liedje voor het slapengaan, kende Lotte nog!
Zes december, het blijft een speciale dag ! Nadat sinterklaas zelfs Lotte kwam verrassen met snoepjes en kadootjes besloten we de Thaise bevolking en de hopen toeristen er wat meer over te leren. We trokken zwart de straten in met snoepjes. De kindjes kregen in het begin vooral onze aandacht, maar toen de avond vorderde en de kindjes in dromenland vertoefden, gaven we snoepjes aan iedereen die ons raar bekeek (gelukkig hadden we veel snoepjes). Toch werd onze liefdadige actie niet door iedereen geapprecieerd. Enkelen vonden blijkbaar dat fruitsnoepjes en chocolade voetballetjes op drugs leken. Maar wij lieten de pret daardoor niet bederven en maakten de verdere avond nog veel goede kinders gelukkig.
Onze andere activiteit was niet minder spectaculair! We hadden namelijk een perfecte dag uitgekozen voor onze boottour naar de nabijgelegen eilanden, bekend van de film "The Beach". Onze schipper verklaarde bij het vertrek dat de regen eraan kwam. Nog geen vijf minuten later bleek dat hij niet gelogen had toen het begon te stortregenen en stortwaaien. We zouden geschuild kunnen hebben op het apeneiland ware het niet dat die apen nogal agressief hun territorium verdedigden. We zetten onze weg dan maar verder door de woelige zee en onze longtailboat schepte hopen water, waar elk ongeveer honderd liter over zich kreeg. Om bizarre reden deed de regen ons niet zoveel meer op dat moment. De twee Nederlandse homo's die ook in onze boot zaten hadden elkaar in het droge begin van de tocht nog geamuseerd met het maken van schunnige seksmopjes en opmerkingen in het Nederlands (waarschijnlijk in de veronderstelling dat zij de enige waren die het verstonden). Maar bij het schommelen van de boot gaven ze elkaar de schuld het idee te hebben gehad om op boottocht te gaan. Toen de boot begon te kraken begon één van hen zelfs het Onze Vader te prevelen. Na een snorkelmoment keerden we verkleumd terug naar ons eiland.
Veel verder reiken onze avonturen niet de laatste dagen, maar morgen leiden onze wegen ons terug naar Maleisië.
Tot snel!
ps : we zingen graag ons moeke-liedje voor het slapengaan, kende Lotte nog!
vrijdag 3 december 2010
Geen Kha Kha deze week...
Hoi hotties,
Deze week is Phi Phi al wat de klok slaat. Koh Phi Phi (Don) is een prachtig eiland aan de westkust van Thailand. Het ziet er hier uit zoals iedereen zich het paradijs zou kunnen voorstellen : prachtige stranden, een helderblauwe zee, lachende mensen...
Iedereen lijkt naar dit prachtstukje Thailand af te zakken, zelfs de mensen waar ik m'n duikcursus mee gedaan heb zijn we hier al tegen het lijf gelopen.
Maar het eiland heeft nog wel meer dan wondermooie uitzichten... het aanbod aan 'tours' is hier eindeloos, net zoals de vuurshows en de bars op het strand.
De voorbije dagen genoten we al van de schoonheid van dit stukje paradijs, dus kunnen we ons de volgende dagen verdiepen in een heuse 'sunset-tour' en het nachtleven.
Normaal gezien bleven we maar een paar dagen op dit eiland, want wie Phi Phi zegt, zegt in één adem ook massatoerisme. Wat de prijzen voor een overnachting de hoogte injaagt. Toch blijven we hier nu een dag of tien...De exacte reden van ons langer verblijf op dit eiland ligt toch niet bij bovenvermelde activiteiten of natuurwonderen... Het is Lotte's wil voor de één of andere duistere reden (ik weet wel beter).
Terwijl jullie gezellig aan de stoof kunnen genieten van een warm drankje, uitrustend van die mega-sneeuwman in de tuin, zitten wij hier eindelijk te genieten van een zonovergoten strand. Eindelijk, want de voorbije dagen stonden de hemelsluizen hier open. Geen probleem zou je denken, maar spijtig genoeg is dat hier niet steeds het geval... zeker niet als je bungalow niet waterdicht is.
Nadat we dachten drogere oorden te hebben opgezocht (twee straten verder op kamers) schok Lotte zich wel een kreetaanval. Eerst omdat we bezoek kregen van de zoveelste mega kakkerlak en later die nacht ook omdat er een massa water -met pipigeur- door het plafond naar beneden gutste.
Maar geen paniek, als er iemand zou sterven, dan zou ik het wel zijn van de hartaanval dat ik krijg van haar geschreeuw...
Tot snel voor onze beste sint en piet wensen!
Kusjes à volonté
Deze week is Phi Phi al wat de klok slaat. Koh Phi Phi (Don) is een prachtig eiland aan de westkust van Thailand. Het ziet er hier uit zoals iedereen zich het paradijs zou kunnen voorstellen : prachtige stranden, een helderblauwe zee, lachende mensen...
Iedereen lijkt naar dit prachtstukje Thailand af te zakken, zelfs de mensen waar ik m'n duikcursus mee gedaan heb zijn we hier al tegen het lijf gelopen.
Maar het eiland heeft nog wel meer dan wondermooie uitzichten... het aanbod aan 'tours' is hier eindeloos, net zoals de vuurshows en de bars op het strand.
De voorbije dagen genoten we al van de schoonheid van dit stukje paradijs, dus kunnen we ons de volgende dagen verdiepen in een heuse 'sunset-tour' en het nachtleven.
Normaal gezien bleven we maar een paar dagen op dit eiland, want wie Phi Phi zegt, zegt in één adem ook massatoerisme. Wat de prijzen voor een overnachting de hoogte injaagt. Toch blijven we hier nu een dag of tien...De exacte reden van ons langer verblijf op dit eiland ligt toch niet bij bovenvermelde activiteiten of natuurwonderen... Het is Lotte's wil voor de één of andere duistere reden (ik weet wel beter).
Terwijl jullie gezellig aan de stoof kunnen genieten van een warm drankje, uitrustend van die mega-sneeuwman in de tuin, zitten wij hier eindelijk te genieten van een zonovergoten strand. Eindelijk, want de voorbije dagen stonden de hemelsluizen hier open. Geen probleem zou je denken, maar spijtig genoeg is dat hier niet steeds het geval... zeker niet als je bungalow niet waterdicht is.
Nadat we dachten drogere oorden te hebben opgezocht (twee straten verder op kamers) schok Lotte zich wel een kreetaanval. Eerst omdat we bezoek kregen van de zoveelste mega kakkerlak en later die nacht ook omdat er een massa water -met pipigeur- door het plafond naar beneden gutste.
Maar geen paniek, als er iemand zou sterven, dan zou ik het wel zijn van de hartaanval dat ik krijg van haar geschreeuw...
Tot snel voor onze beste sint en piet wensen!
Kusjes à volonté
maandag 29 november 2010
hou u kop belgische fuckers
Gust-Sim heeft zich nogal eens vier dagen duikend laten gaan en naar eigen zeggen veel visjes gezien! ZELFS een die meneer Claude nog nooit van zijn duikcarriere had gezien he! Een dikke proficiat en een certificaat later vervolgen we onze weg naar de andere kust van Thailand, het -zo veronderstellen we- goede weer achterna.
De nachtboot bracht ons van Ko Tao naar het vaste land en de slaapplaatsen waren op z'n zachtst gezegd nogal aan de smalle kant. We propten ons alle 71 op de tweede verdieping en vaarden (of voeren) een gezellige nacht tegemoet.
Vervolgens werden we naar de bus gebracht, waarin de temperaturen ons naar goede gewoonte eerder aan Belgie deden denken dan aan Thailand. Toen we eindelijk in Krabi arriveerden werden we begroet door de eerste, maar zeker niet de laatste regenbui.
Desondanks hebben we veel mooie schelpjes kunnen rapen en over het mooie strand kunnen wandelen. We hebben hier warempel BVN, weliswaar met storing, vandaar Gust-Sim's ietwat groffe uitspraak dat de Belgische fuckers hun kop moesten houden.
Morgen trekken we naar Koh Phi Phi, naar het schijnt een van de mooiste eilanden van Thailand, zelfs nadat het zwaar is getroffen door de tsunami. Daarvan zijn de resten hier trouwens ook nog te zien aan leegstaande huizen of waarschuwingsborden met de dichtsbijzijnde vluchtwegen.
Binnen een paar dagen kunnen we zelf oordelen over de schoonheid van pipi.
Tot dan
ciao ciao
De nachtboot bracht ons van Ko Tao naar het vaste land en de slaapplaatsen waren op z'n zachtst gezegd nogal aan de smalle kant. We propten ons alle 71 op de tweede verdieping en vaarden (of voeren) een gezellige nacht tegemoet.
Vervolgens werden we naar de bus gebracht, waarin de temperaturen ons naar goede gewoonte eerder aan Belgie deden denken dan aan Thailand. Toen we eindelijk in Krabi arriveerden werden we begroet door de eerste, maar zeker niet de laatste regenbui.
Desondanks hebben we veel mooie schelpjes kunnen rapen en over het mooie strand kunnen wandelen. We hebben hier warempel BVN, weliswaar met storing, vandaar Gust-Sim's ietwat groffe uitspraak dat de Belgische fuckers hun kop moesten houden.
Morgen trekken we naar Koh Phi Phi, naar het schijnt een van de mooiste eilanden van Thailand, zelfs nadat het zwaar is getroffen door de tsunami. Daarvan zijn de resten hier trouwens ook nog te zien aan leegstaande huizen of waarschuwingsborden met de dichtsbijzijnde vluchtwegen.
Binnen een paar dagen kunnen we zelf oordelen over de schoonheid van pipi.
Tot dan
ciao ciao
dinsdag 23 november 2010
same same
Hejho,
21 november 2010, Koh Pagh-Nan, Thailand, Full Moon-party. Al een oneindigheid lang vieren de Thai als het volle maan is, al 25 jaar lang stromen toeristen massaal toe voor de grote strandfuif, die op hetzelfde tijdstip elke maand wordt georganiseerd. Bij dit gebeuren horen bodypaint en buckets. De bodypaint koopt men op straat in kleine potjes en is verkrijgbaar in alle fluokleuren. De buckets koopt men eveneens op straat en bestaan uit een emmertje met daarin de sterke drank die men uitkiest, gemixt met frisdrank en redbull. Kost ruwweg 2 euro en half.
Voor we naar het strand gingen, maar reeds voorzien van de nodige kunstige versieringen, gingen we eerst nog een hapje eten bij het restaurantje dat stilaan onze vaste stek was geworden. Thai Food, Cheap Cheap! Die avond werden we goede vrienden met de restaurantvrouwen en werden we uitgenodigd om bloemstukjes in de zee te gaan droppen. Dat geeft naar het schijnt goed geluk bij volle maan. Zo gezegd, zo gedaan en nadat we de bloemstukjes voorzien hadden van wat haar en nagels waren ze helemaal klaar.
We daalden (nu nog kleurrijker versierd) af naar het strand en lieten daar onze brandende bloemstukken te water. Nu kon niets meer fout gaan!
We vertrokken naar het feeststrand en hadden daar alle geluk van de wereld, toch weinig ongeluk. Gust-Sims outfit viel trouwens erg in de smaak bij zowel lokale als minder lokale bevolking. Check de facebookfoto's voor verdere verduidelijking.
Ondertussen zijn we naar Koh Tao vertrokken, een eiland 45 kilometer boven Koh Pagh-Nan. Heeft niet dezelfde uitgaanscultuur als Koh Pagh-Nan, maar is vooral gekend als duik-en snorkelparadijs. Wat dus exact is waarom we hier zijn!
Voor de oma : een kaartje van Zuid-Oostazië is bijgevoegd met in het rood wat we reeds gedaan hebben en het groen waar we nog naartoe gaan.
de groeten jongelui!
vrijdag 19 november 2010
druppels
Haa vrienden,
sinds ons laatste schrijven is er in de weersomstandigheden slechts weinig veranderd. Het regent constant, wat een groot deel van de aantrekkelijkheid van de prachtige stranden afdoet.
We hebben nog niet veel dagactie ondernomen en onze net aangeschafte snorkelspullen liggen er zielig en ongebruikt bij.
Als we dan toch één keer de kans krijgen - bij minieme zonnestralen - om de zee in te duiken, blijkt die niet Gust-Sims beste vriend. Het arme schaap loopt nu rond met een oorontsteking.
Dat leek ons de perfecte kans om de Thaise gezondheidszorg uit te testen! Aangekomen bij de dokter werd duidelijk dat Gust-Sim ten dove opgeschreven was. De dokter keek hem bezorgd in de ogen en verklapte hem de enige oplossing voor zijn zeer ernstig probleem. Hij haalde er even de manager bij om het hem uit te leggen. Zij zagen een opname in hun hospitaal noodzakelijk waar hij zes keer acht uur aan een antibiotica-infuus zou liggen. Gedurende die 48 uur moest hij zich geen enkele zorgen maken over de financiën, zijn verzekering zou wel betalen. Gust-Sim weigerde (waarom?!) beleefd.
Het was de eerste, maar niet de laatste keer. Onze nieuwe bungalow heeft namelijk een rots uit de vloer steken op een niet al te strategische plaats. Waar ik -nogal dom en lomp moet ik toegeven- hard tegenstootte met mijn klein teentje. Nogal bloederig. Daarom bracht ik een eerste-hulp bezoekje op het strand. De lieve homodokter vertelde me na afloop dat dat dan 300 baht was. Ik moest hem teleurstellen, want Gust-Sim loopt rond met het geld. 200 bath? Dat was dan zijn laatste bod. Maar ik had dus echt geen geld bij, geen 300 en ook geen discount 200. Ik mocht het vandaag gaan betalen zei hij. Dommerik!
Zo jullie hebben weer iets bijgeleerd : oorontsteking? Op naar Thailand!
We verwachten jullie alvast
maandag 15 november 2010
Flood
Beminde gelovigen,
Het regent hier, in Thailand, op het eiland waar we momenteel voor een kleine week verblijven. We hoorden het slechte nieuws reeds op de metro van Kuala Lumpur naar het busstation, waar we de bus zouden nemen net over de Thaise grens.
Hat Yai is een Thais grensstadje waar alle busverkeer van Maleisië aankomt. Net een week voordat we er waren, stond het water er tot halverwege de ruiten. Naar het schijnt hadden ze net de zwaarste overstromingen meegemaakt in tien jaar en de bewijzen van de ravage die deze had aangericht waren nog overal in de stad te aanschouwen. Maar de meeste winkels waren al terug open en de opruimwerken waren al merkwaardig ver gevorderd. De Monsoon eindigt normaal rond het einde van oktober, maar dit jaar is het nog steeds erg wisselvallig en vallen er regelmatig hevige buien, zoals ook op het moment. Eveneens een week geleden was dit eiland gesloten en kon dus niet bereikt worden met de ferry.
Maar de toestand is dus verbeterd! Het strand is hier prachtig, paradijselijk. We zijn van plan ons een snorkel te kopen, het snorkelstrand is hier slechts een paar kilometer vandaan. Budgetvriendelijk zoals we zijn kopen we er maar één, kunnen we om de beurt gaan.
Budgetvriendelijke Gust-Sim heeft een groot namaak-iphone dilemma, Thaise namaakIphones kosten namelijk de belachelijk lage prijs van 75 euro. Grote twijfel of we daar een driedaags budget aan kunnen spenderen.
Kom vlug terug om de spannende uitkomst van dit verhaal te weten te komen!
xxxxx
vrijdag 12 november 2010
KLmonorail
hallo,
Ons nieuwe thuis de laatste dagen was Kuala Lumpur, hoofdstad van Maleisië. Het is hier allemaal mooi gestructureerd en relatief proper, een groot contrast tot India. De gebouwen zijn om ter hoogst en zo modern mogelijk. Een voorbeeld hiervan zijn de Petronas Twin Towers, die lange tijd de hoogste "Twin Towers" ter wereld waren.
Het grootste deel van de Maleisiers is moslim en de stad staat vol moskees. Onze huidige verblijfplaats is op de derde verdieping van een gebouw net boven een moskee. Maar daarnaast zijn er ook veel Chinezen en Indiërs. Chinatown is het namaakparadijs in Kuala city.
En zwaar afbieden is de boodschap! Een arme man wou een parfum kopen voor 37 euro waar wij vijf euro voor moesten betalen, gelukkig voor hem liet hij het voor wat het was.
Voor de rest is het hier heel warm (36 graden) en heel vochtig, dus na tien minuten buiten zijn we bezweet en doodmoe.
Morgen vertrekken we met de nachtbus naar Thailand, waar we de legendarische (hoewel we er zelf ook nog niet van gehoord hadden) "full moon party" gaan bijwonen. Elke maand bij volle maan stromen toeristen en lokale feestgangers massaal toe naar het eiland Koh Phan Nan om daar op het strand feest te vieren. Konden we niet zomaar aan ons voorbij laten gaan!
Onze twee-maanden visum voor Thailand is op het moment ook gratis. De juiste reden is ons onbekend, maar Thailand is naar het schijnt slecht in het nieuws gekomen. Door de visa gratis te maken willen ze de toeristen nu naar daar lokken. Des te beter!
Thais nieuws blijft niet lang op zich wachten!
dag mooie mensen
dinsdag 9 november 2010
Tranen met toeten !!
Beste volgelingen,
Ons veertigdagen-avontuur in India is spijtig genoeg afgelopen... 40 dagen, jawel een heilig getal! Daarom moest ons afscheid precies geviert worden. Onze laatste dag was ook de laatste dag van Diwali, en we mochten samen met onze vrienden de daarbij horende rituelen uitvoeren!
Tegen tien uur 's avonds kwam iedereen samen om te vertrekken naar de rivier. Eerst dronken sommigen zich moed in voor de lange en zware tocht...Wisky-cola was het recept. Om half elf waren de poppen eindelijk in de jeep's geladen en konden we in de laadbakken kruipen. De tocht door de stad die volgde was er eentje om U tegen te zeggen! Fanfares speelde heel de tijd muziek, opzwepende muziek waar iedereen op danste.
Onze stoet telde maar een pop of zeven. Hoe dichter bij de rivier, hoe meer stoeten.En toen we bij de rivier waren, zagen de straten zwart van het volk! Duizende mensen wilden hun levensgrote poppen in de rivier dumpen...
Ook onze poppen moesten in de rivier, en dus droegen de mannen de (loodzware) pop ernaartoe.
Lotte mocht wegens wilde-mannen-gevaar niet uit de laadbak komen.
Na 500 meter dragen kwamen we eindelijk aan de trap die in de rivier afdaalde. Toen begonnen we rond onze eigen as te draaien, om de woelende massa nog wat woelender te maken neem ik aan... En daarna sprongen die Indiers gewoon mee met die pop in het water!
Ritueel geklaard, tijd om terug te keren! Het feest ging verder in de laadbak, totdat er een andere groep opeens onze jeep aanviel en begon te schreeuwen en te slaan... Wij wisten niet wat er gebeurde, maar naar het schijnt waren dat slechte indiers die nog niet veel blanken hadden gezien en die verwijten waren aan het roepen. Onze vrienden konden dit niet aanhoren en beschermden ons en brachten ons zo snel mogelijk terug naar het hotel. Eind goed al goed!
Ware vriendschapsbanden werden gesmeed die avond ! Maar spijtig genoeg werden deze de volgende morgen verbroken... Met pijn in ons hart vertrokken we naar het vliegveld...
Op naar Kuala Lumpur!
Waar we nu dus zitten...
Moraal van het verhaal : India is voor herhaling vatbaar en Kolkata zal zeker terug worden bezocht om onze vrienden een bezoek te brengen!
De groet uit Maleisie,
Gust-Sim
Ons veertigdagen-avontuur in India is spijtig genoeg afgelopen... 40 dagen, jawel een heilig getal! Daarom moest ons afscheid precies geviert worden. Onze laatste dag was ook de laatste dag van Diwali, en we mochten samen met onze vrienden de daarbij horende rituelen uitvoeren!
Tegen tien uur 's avonds kwam iedereen samen om te vertrekken naar de rivier. Eerst dronken sommigen zich moed in voor de lange en zware tocht...Wisky-cola was het recept. Om half elf waren de poppen eindelijk in de jeep's geladen en konden we in de laadbakken kruipen. De tocht door de stad die volgde was er eentje om U tegen te zeggen! Fanfares speelde heel de tijd muziek, opzwepende muziek waar iedereen op danste.
Onze stoet telde maar een pop of zeven. Hoe dichter bij de rivier, hoe meer stoeten.En toen we bij de rivier waren, zagen de straten zwart van het volk! Duizende mensen wilden hun levensgrote poppen in de rivier dumpen...
Ook onze poppen moesten in de rivier, en dus droegen de mannen de (loodzware) pop ernaartoe.
Lotte mocht wegens wilde-mannen-gevaar niet uit de laadbak komen.
Na 500 meter dragen kwamen we eindelijk aan de trap die in de rivier afdaalde. Toen begonnen we rond onze eigen as te draaien, om de woelende massa nog wat woelender te maken neem ik aan... En daarna sprongen die Indiers gewoon mee met die pop in het water!
Ritueel geklaard, tijd om terug te keren! Het feest ging verder in de laadbak, totdat er een andere groep opeens onze jeep aanviel en begon te schreeuwen en te slaan... Wij wisten niet wat er gebeurde, maar naar het schijnt waren dat slechte indiers die nog niet veel blanken hadden gezien en die verwijten waren aan het roepen. Onze vrienden konden dit niet aanhoren en beschermden ons en brachten ons zo snel mogelijk terug naar het hotel. Eind goed al goed!
Ware vriendschapsbanden werden gesmeed die avond ! Maar spijtig genoeg werden deze de volgende morgen verbroken... Met pijn in ons hart vertrokken we naar het vliegveld...
Op naar Kuala Lumpur!
Waar we nu dus zitten...
Moraal van het verhaal : India is voor herhaling vatbaar en Kolkata zal zeker terug worden bezocht om onze vrienden een bezoek te brengen!
De groet uit Maleisie,
Gust-Sim
zaterdag 6 november 2010
licht
Hoi,
Ondertussen bereikt ons Indiaas verblijf bijna zijn einde. De laatste dagen brengen we door in Kalkota (vroeger Calcutta), de tweede grootste Indische stad na Mumbai.
Vanaf gisteren, 5 november vieren de Indiers massaal Diwali, het hindoefeest van het licht. Het is een de traditie dat ieder gezin vuurwerk, kaarsen, kerstverlichting of eender wat licht produceert koopt en zijn huis ermee versiert. Of in het geval van het vuurwerk, vanop het dak of uit het raam afschiet. Klinkt nogal gevaarlijk en dat is het ook.
Iedereen koopt ook hopen snoep en koekjes om uit te delen aan vrienden en familie.
De legende wil dat op Diwali Lord Rama terugkeerde uit ballingschap. Even opzoeken wie dat is...
Hij was dus de zoon van een of andere koning en hij is getrouwd met een belangrijke figuur uit het hindoeisme, Sita. Voor meer informatie is er altijd wikipedia. Maar op de dag dat deze man terugkeerde werd hij verwelkomd met een lange rij kaarsen.
Het diwali-feest viert echter ook het overwinnen van de slechte god Naraka door Krishna himself. De boodschap is dus dat het goede altijd overwint en om deze hoop te vernieuwen wordt dit feest zo enthousiast door iedereen gevierd.
Diwali duurt vijf dagen lang en elke dag heeft een andere betekenis, maar die kennen we niet allemaal. Dinsdagmorgen gaan we kijken hoe de poppen, die de slechte god moeten voorstellen in de Ganges worden gesmeten. Daarna nemen we het vliegtuig richting Kuala Lumpur.
Nu gaan we naar de megahit in de bioscoop : Colmaal 3. In het hindi, maar het is al onze tweede cinema-ervaring hier en ze mixen graag Engels met Hindi, zodat we min of meer kunnen volgen. Daarbij blijkt het volgens kenners geen echt hoogstaande en moeilijk te begrijpen onderwerpen te bevatten. Maar hij is wel heel grappig. We zullen eens zien.
kussen
PS trouwens: we hebben de vijfde wordt-niet-in-brand-gestoken personen gevonden : mensen die door een Cobra gebeten zijn, worden ook gewoon in de Ganges geworpen, omdat dat de heilige slang is.
woensdag 3 november 2010
200 kilo
hey fa,
We komen nog eens langs om jullie te onderrichten in de Varanassi-hindoecultuur van het mensen-verbranden. De afzetter met het volgens hem zeer goede karma heeft ons er veel over verteld en in ruil daarvoor hebben we twee kilo hout gekocht voor een oud vrouwtje dat wacht tot ze sterft.
In Varanassi zijn er twee grote plaatsen waar de lijken worden verbrand. Aan de 'Gath' waar wij gingen kijken, werden er 300 mensen per dag verbrand en dat reeds 3500 jaar. Zo lang brandt het 'eeuwige vuur' er al.
In stoeten worden de lijken aangevoerd, gewikkeld in een glanzende doek. Deze kan vier kleuren hebben : wit voor jonge mannen, goud voor oude mannen, oranje voor oude vrouwen en rood voor jonge vrouwen (oud is men vanaf 30 jaar).
De overledenen worden dan naar de brandstapel gebracht, die geplaatst staat volgens kaste. De laagste kaste wordt verbrand aan de oever van de rivier, de Brahmanen op het hoogste gedeelte en de middenkaste ertussenin.
Voor iedere overledene heeft men tweehonderd kilo heilig hout nodig, dat gedurende drie uur brandt. Het vuur wordt onderhouden door de mensen van de laagste kaste. Na deze drie uur zou er van de vrouw enkel het bekken over blijven en van de man enkel de borstkast. Dit was naar het schijnt omdat vrouwen kinderen baren en mannen zwaar werk leveren. Wij vonden dat raar.
Vrouwen waren niet toegelaten bij de ceremonie, omdat ze teveel zouden wenen en zo de ziel van de dode onrustig zouden maken. In het verleden had een vrouw zich op het vuur vanhaar man geworpen en dat willen ze geen twee keer meemaken.
Ten slotte zijn er vijf soorten mensen die niet worden verbrand, maar aan een zware steen in de Ganges worden geworpen. Soms, zo vertelde onze 'gids', kwamen ze bovendrijven en dan legden ze het lichaam op de andere oever, zodat de beesten het konden opeten. Tot de vijf groepen van mensen behoren : kinderen (omdat zij een bloemenziel hebben), zwangere vrouwen (omdat ze een kind dragen), leprozen (omdat de rook besmettelijk zou zijn?! en het water niet?), Heilige mannen (omdat ze geen familie hebben), de vijfde zijn we vergeten of die bestaat niet.
Nu moeten we dringend doorgaan, naar de heilige tempel.
Onthou goed wat we jullie geleerd hebben kinders, en blijf steeds bij de les!
kussen en knuffeltjes
We komen nog eens langs om jullie te onderrichten in de Varanassi-hindoecultuur van het mensen-verbranden. De afzetter met het volgens hem zeer goede karma heeft ons er veel over verteld en in ruil daarvoor hebben we twee kilo hout gekocht voor een oud vrouwtje dat wacht tot ze sterft.
In Varanassi zijn er twee grote plaatsen waar de lijken worden verbrand. Aan de 'Gath' waar wij gingen kijken, werden er 300 mensen per dag verbrand en dat reeds 3500 jaar. Zo lang brandt het 'eeuwige vuur' er al.
In stoeten worden de lijken aangevoerd, gewikkeld in een glanzende doek. Deze kan vier kleuren hebben : wit voor jonge mannen, goud voor oude mannen, oranje voor oude vrouwen en rood voor jonge vrouwen (oud is men vanaf 30 jaar).
De overledenen worden dan naar de brandstapel gebracht, die geplaatst staat volgens kaste. De laagste kaste wordt verbrand aan de oever van de rivier, de Brahmanen op het hoogste gedeelte en de middenkaste ertussenin.
Voor iedere overledene heeft men tweehonderd kilo heilig hout nodig, dat gedurende drie uur brandt. Het vuur wordt onderhouden door de mensen van de laagste kaste. Na deze drie uur zou er van de vrouw enkel het bekken over blijven en van de man enkel de borstkast. Dit was naar het schijnt omdat vrouwen kinderen baren en mannen zwaar werk leveren. Wij vonden dat raar.
Vrouwen waren niet toegelaten bij de ceremonie, omdat ze teveel zouden wenen en zo de ziel van de dode onrustig zouden maken. In het verleden had een vrouw zich op het vuur vanhaar man geworpen en dat willen ze geen twee keer meemaken.
Ten slotte zijn er vijf soorten mensen die niet worden verbrand, maar aan een zware steen in de Ganges worden geworpen. Soms, zo vertelde onze 'gids', kwamen ze bovendrijven en dan legden ze het lichaam op de andere oever, zodat de beesten het konden opeten. Tot de vijf groepen van mensen behoren : kinderen (omdat zij een bloemenziel hebben), zwangere vrouwen (omdat ze een kind dragen), leprozen (omdat de rook besmettelijk zou zijn?! en het water niet?), Heilige mannen (omdat ze geen familie hebben), de vijfde zijn we vergeten of die bestaat niet.
Nu moeten we dringend doorgaan, naar de heilige tempel.
Onthou goed wat we jullie geleerd hebben kinders, en blijf steeds bij de les!
kussen en knuffeltjes
maandag 1 november 2010
chai
Goodmeurning,
We zijn sinds onze laatste post enkele bus - en treinritten en een 1500 kilometer verder. Omdat het Diwalifestival steeds dichterbij komt en de Indiers weeral vakantie hebben, zaten de treinen vaak volgeboekt en waren we genoodzaakt in verschillende etapes van Jaisalmer naar hier te komen. Zoals jullie kunnen zien op ons ingenieus kaartje is de voorlaatste halte in India Varanassi. Deze stad is gekend als de heilige plaats voor hindoes, waar de overledenen worden verbrand in de Ganges. Op het moment hebben we nog niet zoveel siteseeing gedaan, maar de rivier zagen we al vanaf het dakrestaurant, inclusief opstijgende rookpluimen. We passeerden in onze ricksaw (indische driewieler taxi) ook een drietal stoeten, die met een lijk op weg waren naar de Ganges.
Zodra we meer te vertellen hebben, keren we terug voor meer nieuws. Het is hier trouwens ook iets kouder geworden, rond de 30 graden, ruwweg geschat :).
Doei vrienden
donderdag 28 oktober 2010
Drie kamelen en 1000 euro
Besten,
net zijn we vuil en moe, maar voldaan teruggekeerd van onze kamelensafari. Drie dagen waren we onderweg met onze lelijke en bultige vrienden samen met onze kamelengids en een Oostenrijker. Het duurde niet lang voordat we ondervonden dat kameelrijden nogal pijnlijk is voor ongetrainde billetjes en beenspieren. Maar in de avond werden we beloond met een prachtige sterrenhemel in het midden van de woestijn en een hele nacht geregeld een bezoek van een mestkever of ander insect.
Onze gids heeft echter een probleem en wie weet heeft iemand van jullie een prachtoplossing waar wij niet konden opkomen... Tien jaar (sinds zijn achttiende) heeft hij 28 dagen per maand gewerkt voor een maandloon van omgerekend iets meer dan 30 euro. Hij moest heel de tijd bij zijn baas overnachten en kreeg zijn familie en vijf kinderen enkel twee dagen per jaar te zien. Nu hebben er recent twee Engelse toeristen 830 euro geschonken om kamelen te kopen, zodat hij zijn eigen safari's kon beginnen, meer kon verdienen en zijn familie meer kon zien.
Omdat de 830 euro ongeveer de helft was van wat hij nodig had om drie kamelen te kopen (het minimum voor een safari te kunnen organiseren) ging hij de andere helft lenen. De intrest was ongeveer 20 procent en hij moest het zien terug te betalen binnen de zeven maanden. We zijn nu twee maanden verder en het ziet er niet zo goed uit voor Ismail. Hij ging er namelijk van uit dat ze hem dagelijks zouden inhuren voor een safari, maar de safari-organisatoren zijn niet opgezet met onafhankelijke concurrentie. Zij laten toeristen evenveel betalen als hun werknemers verdienen in een maand. Enkel als ze echt teveel toeristen hebben voor de kamelen die ze hebben, schakelen ze hem en zijn drie kamelen in.
Nu zijn er daarnaast nog enkele problemen : Ismail kan zelf geen klanten gaan ronselen in de stad, omdat de hotelbazen die de safari's controleren hem zullen verjagen en hem dat zullen afleren met wat hij zelf een 'stickmassage' noemt. Omdat hij van een klein dorpje komt kan hij niet lezen of schrijven, een groot nadeel.
We hebben enkel zijn telefoonnummer en willen hem graag aan klanten helpen, zodat hij zijn drie kamelen kan houden, maar hij is erg bang voor zijn machtige concurrentie.
Dus, als iemand een idee heeft, laat ons iets weten!
verbrande groetjes
net zijn we vuil en moe, maar voldaan teruggekeerd van onze kamelensafari. Drie dagen waren we onderweg met onze lelijke en bultige vrienden samen met onze kamelengids en een Oostenrijker. Het duurde niet lang voordat we ondervonden dat kameelrijden nogal pijnlijk is voor ongetrainde billetjes en beenspieren. Maar in de avond werden we beloond met een prachtige sterrenhemel in het midden van de woestijn en een hele nacht geregeld een bezoek van een mestkever of ander insect.
Onze gids heeft echter een probleem en wie weet heeft iemand van jullie een prachtoplossing waar wij niet konden opkomen... Tien jaar (sinds zijn achttiende) heeft hij 28 dagen per maand gewerkt voor een maandloon van omgerekend iets meer dan 30 euro. Hij moest heel de tijd bij zijn baas overnachten en kreeg zijn familie en vijf kinderen enkel twee dagen per jaar te zien. Nu hebben er recent twee Engelse toeristen 830 euro geschonken om kamelen te kopen, zodat hij zijn eigen safari's kon beginnen, meer kon verdienen en zijn familie meer kon zien.
Omdat de 830 euro ongeveer de helft was van wat hij nodig had om drie kamelen te kopen (het minimum voor een safari te kunnen organiseren) ging hij de andere helft lenen. De intrest was ongeveer 20 procent en hij moest het zien terug te betalen binnen de zeven maanden. We zijn nu twee maanden verder en het ziet er niet zo goed uit voor Ismail. Hij ging er namelijk van uit dat ze hem dagelijks zouden inhuren voor een safari, maar de safari-organisatoren zijn niet opgezet met onafhankelijke concurrentie. Zij laten toeristen evenveel betalen als hun werknemers verdienen in een maand. Enkel als ze echt teveel toeristen hebben voor de kamelen die ze hebben, schakelen ze hem en zijn drie kamelen in.
Nu zijn er daarnaast nog enkele problemen : Ismail kan zelf geen klanten gaan ronselen in de stad, omdat de hotelbazen die de safari's controleren hem zullen verjagen en hem dat zullen afleren met wat hij zelf een 'stickmassage' noemt. Omdat hij van een klein dorpje komt kan hij niet lezen of schrijven, een groot nadeel.
We hebben enkel zijn telefoonnummer en willen hem graag aan klanten helpen, zodat hij zijn drie kamelen kan houden, maar hij is erg bang voor zijn machtige concurrentie.
Dus, als iemand een idee heeft, laat ons iets weten!
verbrande groetjes
maandag 25 oktober 2010
dromedaris
lieverds,
Op speciaal verzoek nog een snelle update. Deze morgen stapten we op de bus richting jaisalmer, een stad gebouwd binnen de muren van een zandkasteelfort. Toen we in de bus opmerkten dat onze zetel kapot was en constant naar achteren schoof, zei de indische jongen van de busmaatschappij enkel : 'dit is India'. Een Australische jongen kreeg een zetel die helemaal op het laagst stond, zodat hij er praktisch in moest liggen en hierop zei de jongen : 'alle zetels kosten evenveel, misschien gaan we na deze rit naar de garage, we weten het nog niet' haha zeer typisch
Morgen gaan we op safari voor drie dagen en twee nachten op dromedarissen. We houden jullie op de hoogte van zodra we terug zijn! Dan zullen we ook tijd hebben om een kaartje (zoals gevraagd) up te loaden, want nu gaat het cybercafe bijna sluiten.
de groeten
Op speciaal verzoek nog een snelle update. Deze morgen stapten we op de bus richting jaisalmer, een stad gebouwd binnen de muren van een zandkasteelfort. Toen we in de bus opmerkten dat onze zetel kapot was en constant naar achteren schoof, zei de indische jongen van de busmaatschappij enkel : 'dit is India'. Een Australische jongen kreeg een zetel die helemaal op het laagst stond, zodat hij er praktisch in moest liggen en hierop zei de jongen : 'alle zetels kosten evenveel, misschien gaan we na deze rit naar de garage, we weten het nog niet' haha zeer typisch
Morgen gaan we op safari voor drie dagen en twee nachten op dromedarissen. We houden jullie op de hoogte van zodra we terug zijn! Dan zullen we ook tijd hebben om een kaartje (zoals gevraagd) up te loaden, want nu gaat het cybercafe bijna sluiten.
de groeten
zaterdag 23 oktober 2010
Na rozeschijn komt er blauwe !!
Beste bloggers,
In jaipur hebben we vier nachten bij the king of flowers geslapen. Jawel we hebben nog eens aan couchsurfing gedaan! Pushpendra (letterlijk koning van de bloemen) is een Indier van 23 die bij zijn zeer vriendelijke familie woont. Hun huis staat in het prachtige dorp Amer. Waar we de eerste dag het paleis, het fort en één van de 365 tempels bezochten. De volgende dagen probeerden we den toerist uit te hangen in Jaipur, maar het is nu wel duidelijk dat wij daar echt niet goed in zijn... we zagen alleen hawa mahal vanbinnen en het city palace van voor de gate.
Toen we 's avonds met een andere couchsurfster werden geconfronteerd in huize pushpendra, schrokken we even... Maar Anna was een zeer lieve, gekke Zweedse.
Anna werd donderdag 45 jaar en we besloten applecrumble te maken voor het gezin en voor Anna. Samen met Anna gingen we naar Jaipur (de nouveau) en we zochten het postkantoor en een supermarkt! We sprokkelden alle ingrediënten bij elkaar en kwamen er pas later die avond achter dat het niet echt allemaal zo'n juiste ingrediënten waren... Toch maakten we die avond een heerlijke applecrumble! Die mening deelden we spijtig genoeg niet allemaal... maar toch werd het gebaar geapprecieerd !
Vrijdag namen we de trein naar Jodhpur, maar niet voor eerst een duik te nemen in het plaatselijk zwembad.
Johdpur is veel duidelijker blauw, dan Jaipur roze was... Want in Jaipur waren vooral de grote straten roze, maar de huizen in de zijstraten helemaal niet! Spijtige zaak vonden wij, maar wat kunnen wij hieraan veranderen? Gelukkig is het hier anders... hier van op ons dak-restaurant zien we een prachtige blauwe gloed over de stad. We zitten waarschijnlijk nog een dag hier, en dan vertrekken we naar Jaisalmer!
Doei thuisblijvers
In jaipur hebben we vier nachten bij the king of flowers geslapen. Jawel we hebben nog eens aan couchsurfing gedaan! Pushpendra (letterlijk koning van de bloemen) is een Indier van 23 die bij zijn zeer vriendelijke familie woont. Hun huis staat in het prachtige dorp Amer. Waar we de eerste dag het paleis, het fort en één van de 365 tempels bezochten. De volgende dagen probeerden we den toerist uit te hangen in Jaipur, maar het is nu wel duidelijk dat wij daar echt niet goed in zijn... we zagen alleen hawa mahal vanbinnen en het city palace van voor de gate.
Toen we 's avonds met een andere couchsurfster werden geconfronteerd in huize pushpendra, schrokken we even... Maar Anna was een zeer lieve, gekke Zweedse.
Anna werd donderdag 45 jaar en we besloten applecrumble te maken voor het gezin en voor Anna. Samen met Anna gingen we naar Jaipur (de nouveau) en we zochten het postkantoor en een supermarkt! We sprokkelden alle ingrediënten bij elkaar en kwamen er pas later die avond achter dat het niet echt allemaal zo'n juiste ingrediënten waren... Toch maakten we die avond een heerlijke applecrumble! Die mening deelden we spijtig genoeg niet allemaal... maar toch werd het gebaar geapprecieerd !
Vrijdag namen we de trein naar Jodhpur, maar niet voor eerst een duik te nemen in het plaatselijk zwembad.
Johdpur is veel duidelijker blauw, dan Jaipur roze was... Want in Jaipur waren vooral de grote straten roze, maar de huizen in de zijstraten helemaal niet! Spijtige zaak vonden wij, maar wat kunnen wij hieraan veranderen? Gelukkig is het hier anders... hier van op ons dak-restaurant zien we een prachtige blauwe gloed over de stad. We zitten waarschijnlijk nog een dag hier, en dan vertrekken we naar Jaisalmer!
Doei thuisblijvers
zondag 17 oktober 2010
Jodelen in de vallei !
jodeliedodaa !
Om jullie up to date te houden, volgt wat volgt!
Onze laatste avond in Goa hebben we toch nog een plaatselijke disco kunnen bedansen! Gelukkig waren we niet alleen daar... onze Engelse vriend Bepin was er natuurlijk ook, en voor de rest zat het kot matig gevuld met gekken (zoals gezinnen die hun kleine kinderen maar meenemen naar de disco).
Toen we de trein naar Delhi namen hadden we maar 1 missie voor de 14de : de slotshow van de commonwealth-games live meemaken! Omdat we deze missie deelden met Mike Sam Rogers, die we op de trein leerden kennen, probeerden we een ticket vast te krijgen. Na een halve dag rond het stadium te wandelen is het wel zeer duidelijk dat alles uitverkocht is, en dat we met geen enkele uitvlucht binnen geraken! We kijken de show dan maar op tv bij onze couch-host. (Mike Sam hebben we hier gelukkig al af kunnen schudden...)
Delhi is opvallend proper, er zijn geen bedelaars en geen koeien op de straat... dank u Commonwealthgames !Vrijdag en donderdag proberen we Delhi. Na de eerste dag blijkt dat wij niet echt goede toeristen zijn, want we hebben op een dag exact 1 monument volledig gezien... Het rode fort gaan we niet binnen, want die gekke indiers vragen ons een 25 keer hogere inkomprijs dan de locals! Voor 1 westerling kunnen er dus 25 Indiers het monument bezoeken! Daar doen wij niet aan mee !
Vrijdag doen we nog een toertje door Delhi en sluiten onze dag af met een festival voor het rode fort. Het blijkt fruitvrijdag te zijn en dus is er veel fruit te koop...
We nemen de trein naar Agra om zeven uur 's morgens en dus moeten we om VIJF uur opstaan om in de riksja naar het station te rijden. Na drie uur kunnen we van een ander festival genieten! Een hindoe-festival, het festival van de kleur... mobiel gemaakte boxen worden over de straten geduwd en produceren enorm luide lokale muziek. De locals dansen erop los en gooien met kleurpoeder!
We eten hier met zicht op de Taj Mahal ! Het bezoek kostte misschien 75 keer zoveel voor ons dan voor een Indier, het was de moeite waard! Een aanrader...
Morgen richting jaipur...
Nog even een korte beschrijving van hoe we tegen de Indiers aankijken op dit moment : We zijn het eens dat (de meesten) hier gewoon echt minder beschaafd zijn! Boeren is hier normaal, rochelen en spuwen ook... Beleefd wachten in een rij tot het hun beurt is kunnen ze hier ook niet en dat is ongeveer het meest irritante wat er is als er een rij staat van 50 meter...
Voor ons is het dan ook moeilijk om beschaafd te blijven, bijvoorbeeld als mensen blijven en blijven vragen om hun geld te geven. Of om een riksja (taxi tje op drie wielen) te nemen. We proberen dus vriendelijk te blijven, al is dat soms zeeer moeilijk.
saloew
ps : tussen fruitvrijdag, een dag waarop ze dus veel fruit verkochten en het kleurenfestival op zondag in Agra is er nog een dag die Justin even uit het oog was verloren, gisteren is dan ook al zo lang geleden!
Op zaterdag namen we de metro (Dehli's properste en nieuwste, meest optijdste en gezelligste vervoersmiddel, ooh en goedkoop ook) naar Qutub Minar, volgens de plaatselijke informatie de oudste moskee ter wereld. We waren er, zoals overal, een grotere attractie dan het monument zelf en Indiers komen ons in grote getalen vragen of ze bij ons op de foto mogen. Daar doen wij aan mee! We zeggen ook heel lief elke dag een miljoen keer "Hello, from Belgium" en geven handjes aan diegenen die dat wensen.
Voor de lotustempel waren we helaas te laat en die hebben we slechts van de buitenkant kunnen bekijken.
Om jullie up to date te houden, volgt wat volgt!
Onze laatste avond in Goa hebben we toch nog een plaatselijke disco kunnen bedansen! Gelukkig waren we niet alleen daar... onze Engelse vriend Bepin was er natuurlijk ook, en voor de rest zat het kot matig gevuld met gekken (zoals gezinnen die hun kleine kinderen maar meenemen naar de disco).
Toen we de trein naar Delhi namen hadden we maar 1 missie voor de 14de : de slotshow van de commonwealth-games live meemaken! Omdat we deze missie deelden met Mike Sam Rogers, die we op de trein leerden kennen, probeerden we een ticket vast te krijgen. Na een halve dag rond het stadium te wandelen is het wel zeer duidelijk dat alles uitverkocht is, en dat we met geen enkele uitvlucht binnen geraken! We kijken de show dan maar op tv bij onze couch-host. (Mike Sam hebben we hier gelukkig al af kunnen schudden...)
Delhi is opvallend proper, er zijn geen bedelaars en geen koeien op de straat... dank u Commonwealthgames !Vrijdag en donderdag proberen we Delhi. Na de eerste dag blijkt dat wij niet echt goede toeristen zijn, want we hebben op een dag exact 1 monument volledig gezien... Het rode fort gaan we niet binnen, want die gekke indiers vragen ons een 25 keer hogere inkomprijs dan de locals! Voor 1 westerling kunnen er dus 25 Indiers het monument bezoeken! Daar doen wij niet aan mee !
Vrijdag doen we nog een toertje door Delhi en sluiten onze dag af met een festival voor het rode fort. Het blijkt fruitvrijdag te zijn en dus is er veel fruit te koop...
We nemen de trein naar Agra om zeven uur 's morgens en dus moeten we om VIJF uur opstaan om in de riksja naar het station te rijden. Na drie uur kunnen we van een ander festival genieten! Een hindoe-festival, het festival van de kleur... mobiel gemaakte boxen worden over de straten geduwd en produceren enorm luide lokale muziek. De locals dansen erop los en gooien met kleurpoeder!
We eten hier met zicht op de Taj Mahal ! Het bezoek kostte misschien 75 keer zoveel voor ons dan voor een Indier, het was de moeite waard! Een aanrader...
Morgen richting jaipur...
Nog even een korte beschrijving van hoe we tegen de Indiers aankijken op dit moment : We zijn het eens dat (de meesten) hier gewoon echt minder beschaafd zijn! Boeren is hier normaal, rochelen en spuwen ook... Beleefd wachten in een rij tot het hun beurt is kunnen ze hier ook niet en dat is ongeveer het meest irritante wat er is als er een rij staat van 50 meter...
Voor ons is het dan ook moeilijk om beschaafd te blijven, bijvoorbeeld als mensen blijven en blijven vragen om hun geld te geven. Of om een riksja (taxi tje op drie wielen) te nemen. We proberen dus vriendelijk te blijven, al is dat soms zeeer moeilijk.
saloew
ps : tussen fruitvrijdag, een dag waarop ze dus veel fruit verkochten en het kleurenfestival op zondag in Agra is er nog een dag die Justin even uit het oog was verloren, gisteren is dan ook al zo lang geleden!
Op zaterdag namen we de metro (Dehli's properste en nieuwste, meest optijdste en gezelligste vervoersmiddel, ooh en goedkoop ook) naar Qutub Minar, volgens de plaatselijke informatie de oudste moskee ter wereld. We waren er, zoals overal, een grotere attractie dan het monument zelf en Indiers komen ons in grote getalen vragen of ze bij ons op de foto mogen. Daar doen wij aan mee! We zeggen ook heel lief elke dag een miljoen keer "Hello, from Belgium" en geven handjes aan diegenen die dat wensen.
Voor de lotustempel waren we helaas te laat en die hebben we slechts van de buitenkant kunnen bekijken.
maandag 11 oktober 2010
dirty south of Goa
Goedendag,
ons goaans einde nadert en dus volgt een relaas van onze tijd hier. In het zuiden van Goa is het minder commercieel dan in het noorden, al is dat allemaal relatief op dit moment. Nu zijn er over het algemeen weinig tot geen toeristen.
Omdat de couchsurfers hier dunbezaaid zijn, verblijven we opnieuw in een guesthouse. Gedurende de dag gaan we rijden op de moto; we gaan omhoog we gaan omlaag, we rijden vlug, we rijden traag, we rijden samen op de mooohoootoo. Met Gust-Sim op de 'bitchspot', de plaats voor het meisje achterop bij haar vriendje op de scooter.
Een eerste rit bracht ons naar Agonda beach, een heel mooi en stil strand zonder toeristen. In de juiste periode zouden er hier eileggende schildpadden te spotten zijn, maar wij hebben enkel mooie schelpjes geraapt.
Gisteren brachten we een bezoek aan een kleine zoo in een 'wildlife sanctuary' ergens in het binnenland van Goa. Op de terugweg waren we gezellig aan het cruisen en zwaaien naar verbaasde indiers die het geweldig vinden blanke mensen tegen te komen en dit merkbaar maken door enthousiast naar ons te wuiven. We waren dus te druk bezig om onze helm op te zetten op de snelweg.
Nu is er eigenlijk geen verschil tussen een doodnormale weg en de snelweg. Ook op de snelweg lopen koeien en honden en zijn er putten en verkeersdrempels . En toch werden we tegengehouden door de lokale politie (onze vriend).
Volgende conversatie volgde :
'Waar is jullie helm? Geen helm is 500 roepies (bijna 10 euro)'
'500 roepies??!!! Dat is onmogelijk! Wij hadden echt niet gezien dat dit een snelweg was, we zullen onze helm opzetten'
'Allee het is jullie eerste keer hier zeker? Okee dan, geef me 100 roepies en zet u helm op!'
We hebben dus officieel voor de eerste keer een politieman omgekocht en afgedingd op een boete.
We hebben een engelse vriend die alleen reist en waarmee we vandaag naar het strand zijn gegaan. Zijn grootouders zijn van India, dus hij lijkt erg Indisch en iedereen spreekt hem aan in Hindi. De redders op het strand fluiten hem terug, omdat Indiers over het algemeen niet kunnen zwemmen en ze ervoor moeten zorgen dat de stakkers niet verdrinken. Twee avonden op rij hebben we geprobeerd om een goed feestje te vinden, want Goa staat bekend om zijn bruisende nachtleven. Twee avonden op rij zijn we geeindigd met het spelen van gezelschapspelen in een bar tot ze het licht uitdeden om twee uur. We hebben vier-op-een-rij en jenga gespeeld en we hebben gepoold en geschaakt.
Morgenmiddag nemen we de trein richting Dehli, waar we woensdagavond zullen aankomen. Daar wacht een nieuwe couchsurfer op ons! Joepie
See You Soon
woensdag 6 oktober 2010
blijf uit uw ogen
hey fa!
We vervolgen ons verhaal waar we het twee dagen geleden zijn gestopt. Maandag hebben we de nachttrein genomen van Mumbai naar Goa (een zuidelijkere provincie aan de zee). De loketmeneer verkocht ons een treinkaartje voor een rit van twaalf uur voor de belachelijk lage prijs van vijf euro. Alles wat volgde was dan ook in overeenstemming met dit koopje. We kwamen er namelijk pas later achter dat er een 'foreigners' loket was, waar men de toeristen helpt om hun tickets te boeken, we kwamen er dan ook pas later achter dat we een standaardbillet hadden gekocht. En standaard is in India echt heel erg standaard. En omdat we met te veel standaardmensen voor te weinig standaardplaatsen waren eindigden we tussen de coupés en de wc's samen met een hoopje anderen.
We kregen wel krantenpapier om op te zitten, want de grond was nogal vuil, om het zacht uit te drukken. Alles ging zeer oké en we slaagden er zelfs bijna in te slapen, was het niet dat een paar stations verder een verdacht persoon de trein betrad. Hij had het vooral op Gust-Sim gemunt en maakte grapjes met hem in het Hindi. We vroegen ons allebei af (in de woorden van ons mama) : "zijde gij zat, zijde gij stoned of zijde gij gewoon zot?" We gokken trouwens het laatste.
De trein vorderde langzaam met open deuren en de gekke meneer in het wc-gangpad, tot woede van enkele obese vrouwen in traditionele klederdracht. De arme man kropte alles op. Tot het moment dat er een jongen iets verkeerds zei. Tot onze verbazing ontstond een gevecht, maar dit was erg snel opgelost en alles was weer pais en vree. Slapen deden we echter pas nadat enkelen afgestapt waren en ons hun slaapplaatsen hadden aangeboden. We zijn tot het besluit gekomen dat we voor de rit naar Dehli geen standaardticket meer zullen boeken. Overblijfsel aan deze gezellige rit zijn twee prachtig ontstoken ogen, waar Lotte moet uitblijven.
Op het moment zijn we dus in Goa. We verblijven in een guesthouse waar we 800 roepies betalen per nacht, maar we hebben zelfs een zwembad! 800 roepies is trouwens ongeveer 13 euro. Vandaag hebben we de noordkust verkend in "local style". Men huurt een brommer voor 200 roepies. Minder "local style" was Gust-Sim's simsalabimtrucje tegen de muur. Daarna heeft hij niet meer gereden uit veiligheidsredenen.
We trokken langs het strand; een heilige, beschilderde olifant; veel heilige koeien en minder heilige honden.
Morgen gaan we naar het zuidelijke deel van Goa, met naar het schijnt mooiere stranden en vriendelijkere mensen (zei de vriendelijkste mens ooit, yes you Sylvester)
ciao bellos
We vervolgen ons verhaal waar we het twee dagen geleden zijn gestopt. Maandag hebben we de nachttrein genomen van Mumbai naar Goa (een zuidelijkere provincie aan de zee). De loketmeneer verkocht ons een treinkaartje voor een rit van twaalf uur voor de belachelijk lage prijs van vijf euro. Alles wat volgde was dan ook in overeenstemming met dit koopje. We kwamen er namelijk pas later achter dat er een 'foreigners' loket was, waar men de toeristen helpt om hun tickets te boeken, we kwamen er dan ook pas later achter dat we een standaardbillet hadden gekocht. En standaard is in India echt heel erg standaard. En omdat we met te veel standaardmensen voor te weinig standaardplaatsen waren eindigden we tussen de coupés en de wc's samen met een hoopje anderen.
We kregen wel krantenpapier om op te zitten, want de grond was nogal vuil, om het zacht uit te drukken. Alles ging zeer oké en we slaagden er zelfs bijna in te slapen, was het niet dat een paar stations verder een verdacht persoon de trein betrad. Hij had het vooral op Gust-Sim gemunt en maakte grapjes met hem in het Hindi. We vroegen ons allebei af (in de woorden van ons mama) : "zijde gij zat, zijde gij stoned of zijde gij gewoon zot?" We gokken trouwens het laatste.
De trein vorderde langzaam met open deuren en de gekke meneer in het wc-gangpad, tot woede van enkele obese vrouwen in traditionele klederdracht. De arme man kropte alles op. Tot het moment dat er een jongen iets verkeerds zei. Tot onze verbazing ontstond een gevecht, maar dit was erg snel opgelost en alles was weer pais en vree. Slapen deden we echter pas nadat enkelen afgestapt waren en ons hun slaapplaatsen hadden aangeboden. We zijn tot het besluit gekomen dat we voor de rit naar Dehli geen standaardticket meer zullen boeken. Overblijfsel aan deze gezellige rit zijn twee prachtig ontstoken ogen, waar Lotte moet uitblijven.
Op het moment zijn we dus in Goa. We verblijven in een guesthouse waar we 800 roepies betalen per nacht, maar we hebben zelfs een zwembad! 800 roepies is trouwens ongeveer 13 euro. Vandaag hebben we de noordkust verkend in "local style". Men huurt een brommer voor 200 roepies. Minder "local style" was Gust-Sim's simsalabimtrucje tegen de muur. Daarna heeft hij niet meer gereden uit veiligheidsredenen.
We trokken langs het strand; een heilige, beschilderde olifant; veel heilige koeien en minder heilige honden.
Morgen gaan we naar het zuidelijke deel van Goa, met naar het schijnt mooiere stranden en vriendelijkere mensen (zei de vriendelijkste mens ooit, yes you Sylvester)
ciao bellos
maandag 4 oktober 2010
tere mast mast do nain
Welkom terug,
We melden met trots onze eerste indische jobaanbieding! Gisteren waren we namelijk uitgenodigd op een verjaardagsfeest van een Bollywood-acteur, die vroeger nog een flat had gedeeld met onze gastheer. De andere gasten waren acteurs, producers en fashiondesigners. Een indisch verjaardagsfeest begint met het voederen van de gasten door ze een stuk taart voor hun mond te houden, waarvan zij een hap nemen. Daarna gaat men over tot het bestellen van... alles. Ijsblokjes, drinken en eten wordt allemaal aan de deur gebracht. Als men genoeg wisky met water en bruiswater heeft gedronken start men met dansen. Bollywood natuurlijk, heel af en toe afgewisseld met Enrique Iglesias.
De locals waren behoorlijk onder de indruk dat Gust-Sim 'the moves' kende, danku Benny Lava! Pas daarna wordt er gegeten, lekker pikant. Jummie
Luister en kijk naar DE hit van het moment getiteld (vertaald uit het Hindi) : 'Je hebt veel te mooie ogen'
http://www.youtube.com/watch?v=QeknlUysC4k
Nu gaan we Mumbai achter ons laten, misschien komen we nog terug de dertiende oktober voor ons televisiedebuut... wie weet. Onze trein naar Goa vertrekt om 11 uur 's avonds en we kruisen onze vingers dat het niet te warm zal zijn, want we hebben geen zweet meer over.
dag vrienden van de blog
ps : we hebben nog niet gevonden hoe we veel foto's op de blog kunnen zetten, dus staan ze tijdelijk op facebook, maar er wordt aan gewerkt
zaterdag 2 oktober 2010
sweat baby sweat
Hej lieve kinders,
We willen vlug laten weten dat we goed zijn aangekomen, nu we nog net niet zijn weggesmolten. Het is hier erg erg erg warm. Het is hier erg erg erg druk. Ze zijn hier gek!
Op het moment bevinden we ons in ons eerste gastverblijf. Een appartementje met bijna geen meubels en een put in de grond/wc. Maar hip hoera wel leuk.
Taxiritten zijn als in de film. We hadden er 1 met 'gewone standaardairco', wat er op neer kwam dat we met de ramen open reden.
Nu zullen we socializen met de lokale indier (geen trema's op dit toetsenbord). Jullie krijgen zeer binnnenkort meer informatie.
doei doei doei
We willen vlug laten weten dat we goed zijn aangekomen, nu we nog net niet zijn weggesmolten. Het is hier erg erg erg warm. Het is hier erg erg erg druk. Ze zijn hier gek!
Op het moment bevinden we ons in ons eerste gastverblijf. Een appartementje met bijna geen meubels en een put in de grond/wc. Maar hip hoera wel leuk.
Taxiritten zijn als in de film. We hadden er 1 met 'gewone standaardairco', wat er op neer kwam dat we met de ramen open reden.
Nu zullen we socializen met de lokale indier (geen trema's op dit toetsenbord). Jullie krijgen zeer binnnenkort meer informatie.
doei doei doei
woensdag 29 september 2010
Laatste groet...
Iedereen die ons nog die laatste groet wil komen geven, is welkom in het station van Leuven!
We zullen daar zijn om 20 na één (vrijdag den eerste)! Er is voorzien : extra rollen WC-papier en reddingsvesten! Niemand hoeft zich dus tegen te laten houden door de aangekondigde tranenvloed...
Al wie aanwezig is krijgt een dikke knuffel en een sappige kus!
Of ... toch iedereen die te herkennen is als vriend! Geen verkleedpartijen dus...
Of ... toch iedereen die te herkennen is als vriend! Geen verkleedpartijen dus...
Tot dan amigo's !!
zondag 26 september 2010
Et on aime ça bien !
Une semaine avant notre départ, on a déjà fini nos vendanges en France (Meursault)!! Quel bonheur qu'on a vécu là-bas! Maintenant les gens là savent aussi dire des trucs hyper toff, comme fieu, un sachet, sale trip, ik moet kaka doehoen et en plus une belle chanson!
On est aux vendanges,
Et on aime ça bien!
on coupe! on coupe! on porte! on porte!
Et on aime ça bien!
Porteur! Panier! Seau ! Vider!
Et on aime ça bien (claque claque) (3X)
Specialleke voor onze franse vrienden!
salut les gars...
(je m'excuse pour les fautes)
Un des Belges
On est aux vendanges,
Et on aime ça bien!
on coupe! on coupe! on porte! on porte!
Et on aime ça bien!
Porteur! Panier! Seau ! Vider!
Et on aime ça bien (claque claque) (3X)
Specialleke voor onze franse vrienden!
salut les gars...
(je m'excuse pour les fautes)
Un des Belges
dinsdag 7 september 2010
spareribs in promotie
Lieve vrienden von die Geschwister Renders,
we raden jullie aan om zaterdag 18 september 2010 vrij te houden onder alle omstandigheden. (Hieronder valt ook pukemarock.)
WANT : wij en Michaela (Defever, die één die naar Berlijn gaat voor een jaar) houden een afscheidsfeestje!
En jullie staan te trappelen om de details te weten... Begrijpelijk.
Wel :
Iedereen mag komen op voorwaarde dat hij/zij ons ook zou uitnodigen op zijn/haar afscheidsfeestje.
Wij wachten op jullie -hopen vrienden- vanaf acht uur 's avonds.
En de weersverwachtingen zijn sowieso positief in dit prachtland, dus houden we een BBQ. Helaas moeten jullie de vleesjes zelf meenemen, maar he wij zorgen voor groentjes!
Dus op de Waversesteenweg op de grens tussen Neervelp en Opvelp aan de "(melk)herberg" om acht uur! allen present!
Jullie mogen trouwens blijven zolang jullie willen, joepiedepoepie.
we raden jullie aan om zaterdag 18 september 2010 vrij te houden onder alle omstandigheden. (Hieronder valt ook pukemarock.)
WANT : wij en Michaela (Defever, die één die naar Berlijn gaat voor een jaar) houden een afscheidsfeestje!
En jullie staan te trappelen om de details te weten... Begrijpelijk.
Wel :
Iedereen mag komen op voorwaarde dat hij/zij ons ook zou uitnodigen op zijn/haar afscheidsfeestje.
Wij wachten op jullie -hopen vrienden- vanaf acht uur 's avonds.
En de weersverwachtingen zijn sowieso positief in dit prachtland, dus houden we een BBQ. Helaas moeten jullie de vleesjes zelf meenemen, maar he wij zorgen voor groentjes!
Dus op de Waversesteenweg op de grens tussen Neervelp en Opvelp aan de "(melk)herberg" om acht uur! allen present!
Jullie mogen trouwens blijven zolang jullie willen, joepiedepoepie.
dinsdag 24 augustus 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)