Ecuador op een drafje

Hola !

Na een lange stilte breekt er weer een tijd van informatieve mededelingen aan. Daarom zette ik mij terug achter het computerscherm en zal ik de afgelopen twee weken kort schetsen.

Vanuit Huanchaco trokken we noordelijk, richting Ecuador. Met pijn in het hart, want Ecuador is het laatste nieuwe land dat we op dze reis mogen ontdekken. Aangekomen in het kleine maar fijne Loja, stapten we op de bus naar Oña, het verbroederingsdorpje van Bierbeek, waar ons Lotte vier jaar geleden al eens op bezoek was geweest en dus een hoopje mensen kende. We werden er zeer gastelijk ontvangen door Carmita en we kwamen juist op het juiste moment aan in het -normaal- rustige dorpje in de bergen.
Het was kantonsfeest, en dat zijn dus drie dagen feest in de straat! 's Avonds dansen op de geweldige Local-muziek en vanaf 's morgens beginnen drinken met de (gelukkig) werkloze brandweer. De laatste dag was er een parade van alle scholen, de brandweer, de volksoudsten, het leger die ya mismo aankwamen enz.

Na enkele dagen trokken we voort naar het prachtige Cuenca, waar we niet alleen van de prachtige architectuur konden genieten, maar ook van Pirates del Caribe quatro. Joepie, Lotte's eerste 3D-film! Van Cuenca ging het naar Alausi (klemtoon op de si alstublieft) waar we een ritje op de 'Nariz del diablo' namen. Die 'neus van de duivel' is de moeilijkste spoorweg ooit gemaakt op deze ongelofelijke aardbol... Hij dook naar beneden in enkele adembenemede landschappen en bracht ons tot slot terug in Alausi. Op dit tochtje zag Lotte haar eerste kolibri, en content dat ze was!
We trokken richting Quito, de enige echte hoofdstad van Ecuador. Waar we de stad ontdekten vanuit kikkerperspectief en tweemaal vanuit volgelperspectief. Als kikkers liepen we rond in het oude centrum en als kikkers transformeerden we in vogels toen we in de klokkentoren van een enorme kerk kropen. De tweede keer dat we de stad vanbovenuit zagen, zaten we in de kabellift die ons naar een mirador meer dan 1000meter hoger bracht. Het was de moeite!
We maakten ook een daguitstapje naar Otavalo, waar er een enorme markt van artisana was te ontdekken. Maar spijtig genoeg konden we er niet alles kopen, door budget-redenen en ook wel door al-volgepropte-zak-reden.

Aan dat rond de evenaar vertoeven kwam een eind toen we de bus naar Baños namen. Jawel er heet een stad 'WC's'... En die stad ligt aan de rand van het oerwoud en is omgeven door ontelbare watevallen. Een tour leidde ons naar enkele van de mooiste.En in Baños zie je geen borden met vluchtroutes voor tsunami's, maar voor vulkaanuitbarstingen. De Chimborazo ligt er namelijk niet ver vanaf, en dat zorgt ook voor speciale landschappen.
Klaar om terug te vertrekken richting kust konden ze ons in het busstation mededelen dat er geen bussen reden want er was ergens een probleem met een brug even uit Baños. Gelukkig konden we meerijden in de laadbak van een Jeep langs de flanken va de Chimborazo naar een stadje verderop. Veel opvliegende asse vloog in onze ogen, maar het uitzicht dat we in de plaats kregen....

We sprongen de bus op richting Guayaquil, maar in die mega-stad bleven we niet lang. We trokken direct met de nachtbus door naar de kuststad Piura in Peru. Waar we ons nu bevinden...

Onze terugreis is dus begonnen, op weg naar Buenos Aires...

Lima voor beginners...

Gegroet!

Onze busreis richting Lima stopte vier uur voordat we in Lima waren, want er was een betoging van de katoenkweekers een uurtje verder. Zoals ik in een vroeger bericht al zei, zijn er maar twee wegen die ons naar het noorden konden brengen en op een van die wegen was een brug ingestort. Nu was er op de andere een manifestatie waarbij ze de ramen van de bussen insloegen en de benzinetanken in brand staken. Daarom zaten we voor enkele uurtjes vast in Ica, daarna konden we onze reis verderzetten en traden we een nieuw avontuur binnen : Lima!

Éen dagje gingen we in Lima blijven, en die dag zal ons ons hele leven bijblijven... Op de Plaza de Armas moesten we voor een student doen alsof we een koppel waren en een enquête invullen. Daar kregen we tot onze verbazing ook nog een klein kado voor... De volgende keer dat we ons op datzelfde plein begaven werden we aangesproken door twee studenten die in het oerwoud van Peru opgroeiden. Daarom konden ze vanalle speciale dingen, zoals sexpercentages in uw handen lezen... Lotte had op de schaal van 1 tot 10 een mooie 8, en ik een 8.4. Dat wou zeggen dat wij warme mensen zijn, niet zoals de meeste gringo's, die normaal zeer laag scoren.
Na een uurtje te hebben gepraat met deze twee jongens, werden we door een speciale Boliviaanse kerel een bar binnengeleid waar hij straks met zen vrienden zou gaan optreden. om te drinken moesten we zeker de plaatselijke Pisco Sour drinken... Goed dachten wij, want dat is ook de plaatselijke drank in Chili en dat beviel ons daar wel. We schrokken wel wanneer het barmeisje met glazen Pisco van een liter afkwam, per persoon! Maar geen gezever, we maakten heel wat plezier met die gekke Bolivianen totdat de barmadam ons de rekening kwam brengen. Wij moesten voor meneer de Boliviaan ook betalen, want hij had ons tenslote binnengebracht... Mooi niet dachten wij! Oke we moesten dan wel 20 euro elk betalen, maar we hadden wel elk een liter gekregen.
Redelijk beschonken verlieten we de bar en trokken op ons gemak richting busstation. Toen we onze Spiderman-skills waren aan het showen op straat botsten we tegen John. John wou met Lotte trouwen, en ik mocht trouwen met z'n 4 zussen. Ja, John was speciaal en we probeerden hem af te schudden... Zo dansten we op de heerlijke muziek in de supermarkt en liepen we weg van hem in het shopping center. Toch vond hij ons op de één of andere miraculeuze wijze steeds weer!
Toen we dan bijna aan het busstation waren sloegen we nog een praatje met de politie, want 'wat was dat voor een kruispunt?'. Na ons gesprek vroegen ze ons e-mail adres en wouden ons dan een politiebegeleiding geven naar het busstation, maar dat vonden wij dan weer niet echt nodig.

Nooit sliepen we zo goed op een bus, en de volgende morgen kwamen we aan in Trujillo. We hadden terug zin in zee zon en strand en dus trokken we naar Huanchaco. De perfecte plaats om e surfen en om vriendjes te worden met surfleraars. Deze twee bezigheden deelden we dan ook en dus ging ik surfen en werd Lotte vriendje met mijn surfleraar.
Ook Chan Chan ligt in Huanchaco, het is een stad volledig gemaakt uit modder van enkele honderden jaren geleden.
Na verschillende dagen trokken we weer een stapje dichter naar Ecuador en nu bevinden we ons in Chiclayo.

Voila,volledig op de hoogte...

Tussen de wolken!

Beste volgelingen,

Enkele dagen geleden bevoden we ons reeds in Cusco en op dit moment bevinden we ons er weer! Cusco is een prachtige stad, waar overal Inca-invloeden zijn te ontdekken en te bewonderen.
We hebben ondertussen l wat kilometers in de benen, want we hebben al verschillende Incasites bezocht. Onze eerste echte ruïne-tocht begon in Pisac. Waar we van de top van een berg aar beneden wandelden en zo enkele prachtige bouwwerken konna was onze honger niet meer te stillen en trokken we naar de sites die vlakbij de stad liggen. Het was precies alsof we in één grote les esthetica waren beland.

Gisteren trokken we dan naar het hoogtepunt van elke reiziger in Peru of misschien wel heel Zuid-Amerika : Machu Pichu. Enkele bussen en vele uren nadat we vertrokken waren in Cusco, kwamen we aan in een dorpje dat de naar Santa Theresa heeft gekregen. Dat dorp ligt op wandafstand an Matchu Pichu. Toen de hanen begonnen te kraaien trokken wij richting Aguas Calientes, het dorp beneden aan de berg waar Machu Pichu op gelegen is. Voor de één of andere reden hielden de Inca's ervan om steden in de bergen te bouwen, en dus kregen we op de top een prachtig beeld van de ruïnes en vn de omgeving.
Toen we een stempel in onze pas kregen 'Machu Pichu Wereldwonder' konden we enkele uren de prachtige stad boven in de bergen ontdekken en bewonderen... echt enorm de moeite!

De terugreis zorgde voor nog meer kilometers in de benen, en voor lotte zelfs kapotte schoenen... We namen dan ook de trppen naar beneden door de jungle en wandelden terug naar Santa Theresa. En vandaaruit namen enkele bussen ons terug mee richting Cusco.

Later vandaag stappen we op de bus richting Lima. Een stad die we normaal niet gingen bezoeken, maar we moeten wel, want er is ergens een brug ingestort. En als er maar twee wegen door een land lopen en er valt er eentje weg, dan ben je verplicht de andere te nemen natuurlijk, of enkele maanden te wachten...

Tot de volgende update van ons avontuur in Peru !

nuevo sol

Hola amigos,

Wij hebben het spannende nieuws te vertellen dat we in het bezit zijn van twee nieuwe stempels EN dat we ons weer hebben verenigd. In ons renders-duo bezochten we de mooie hoofdstad van Bolivia. La Paz is prachtig gelegen tussen de bergen en is zelf qua gebouwen ook niet van de lelijksten. We reisden door naar het heilige Inca-meer Titicaca en bezochten aan zowel Boliviaanse kant als Peruviaanse kant de eilanden. Het Isla del Sol aan de Bolivaanse kant was groot, hoog en vermoeiend maar zeker de moeite waard met al zijn overblijfselen van de tijd waarop de Incas het eiland bewoonden.
In Peru zijn de eilanden echter van menselijk fabrikaat en bestaan ze uit grote massa's riet, die ervoor zorgen dat de eilanden blijven drijven. De indianen wonen al 700 jaar op die manier, en in geval van ruzie, wordt hun eiland eenvoudigweg in stukken gezaagd en dobbert de ene boze familie van de andere weg. Elke vjftien dagen had zo'n eiland een nieuwe laag riet nodig, dus was er genoeg werk voor iedereen.
En op het moment zijn we in de legendarische stad Cuzco. En het lost alle verwachtingen in, een fantastische omgeving, geschiedenis terug te vinden in alle gebouwen en overal versierd met mooie muurschilderingen en parkjes.
Nog twee dagen voordat we het wereldwonder van Machu Picchu gaan aanschouwen.
Groetjes chicos
xxxxxx

verliefd zijn...

Gegroet !

Mijn vrienden in Buenos Aires hebben ervoor gezorgd dat ik verliefd ben geworden op de stad en op de mensen die er wonen!  En als je bij de mensen thuis komt, leer je het echte leven kennen. En ik ben er direct verliefd op geworden! Wauw, wat een warme mensen... Drie keer ben ik bij hun thuis gaan asado'en. Een asado is een barbeque, maar dan een op z'n Argentijns! Ze smijten daar geen brochetten of kleine zielige stukjes vlees op, maar grote lappen en dat is het beste vlees ter wereld! De laatste asado was op Pasen bij de familie van Alejo. De dag ervoor was het zeer laat geworden, de fernet had gevloeid, en dus was ik er blijven slapen. Wat is er dan beter om de dag mee te beginnen dan een volle familietafel met een heel biggetje op de barbeque?

Daarom miste ik Buenos Aires zelfs al toen ik een uitstapje maakte naar Uruguay, samen met Johanne. Colonia is dubbel en dik waard wat ze er van zeggen. Het is er zo rustig en alles is er mooi en oud. Montevideo is een grote stad, maar een aangename stad om in te leven, volgens mijn bescheide mening. De stad ligt aan het strand en het staat er vol met waardevolle architectuur. Toch bleef ik maar enkele dagen in Uruguay, omdat ik naar het noorden moest trekken om Lotte opnieuw te ontmoeten.

Ik wou een vliegtuig nemen uit montevideo, rechtstreeks naar Bolivia, maar dat liet mijn budget niet toe. Daarom heb ik de ferry terug naar Buenos Aires genomen en ben ik op de bus richting Bolivie gesprongen. Toen ik daar 's avonds aankwam had ik 'enorm veel geluk' want er vertrok net een bus rechtstreeks naar La Paz ! Nemen die bus dacht ik, en zo gedacht zo gedaan.

Ik leerde er direct een (op het eerste zicht) zeer vriendelijke meneer kennen en we sloegen een praatje. Even later besloot hij zich naast mij te installeren. Ik had daar geen probleem mee, want het begon al te vriezen buiten. Meneer was niet van de smalste en daarom genoot ik van een verwarmde kant, vriendelijk! Toen hij zijn deken ook over mijn benen legde, kon ik niet op van het geluk. Ik viel in slaap en werd op een redelijk eigenaardige manier wakker... Iemand had zijn hand op mijn kruis gelegd, en die iemand was mij lustig aan het betasten! Twee seconden later had ik door dat ik naast een pervert zat, en ik heb heel de bus wakkergeroepen. Natuurlijk deed meneer alsof hij sliep totdat ik hem uit zijn stoel had geduwd. Ik verweet hem in mijn (op dat moment enorm verstaanbaar voor iedereen) Spaans en zei dat hij ergens anders moest gaan zitten. Spijtig genoeg zat de bus voor de tien volgende minuten vol.Ons gesprek bestond eruit dat ik altijd ZWIJG en GA WEG riep em hij maar zei dat we bijna in Potosi waren. De arme meneer verliet uiteindelijk de bus acht uur voordat hij op zijn bestemming was aangekomen... Maar dat zal hem leren! Krapuul!

Nu ben ik eindelijk in La Paz, 48 uur nadat ik ben vertrokken in Buenos Aires, en wat blijkt... Die Lotte zit nog op haar gemak in Sucre!

gegroet, een licht getraumatiseerde Gust-Sim Renders uit La Paz, Bolivia !

alles bol

Gedag,
graag even meedelen dat ik me in de folkloristische hoofdstad van de wereld bevind, aka Bolivia. En folkloristisch is het hier dan ook, vrouwen in traditionele kleren en mannen allemaal gezellig aan de coca. Mijn eerste stop in Bolivia, na het grensdorp dan, was Uyuni en de bijbehorende toptouristische attractie : de salar. Een enorme zoutvlakte die zich uitstrekt in een prachtig mooie natuur in de Andes. Zoals de meeste toeristen deed ik de driedaagse tour. Onze eerste stop hielden we bij het treinenkerkhof, gewoon een hoop hele oude treinen die nog op hun even oude rails staan te veroesten, maar die in de leegte van de vlakte toch iets heel speciaals hadden. Even later kwamen we al aan bij het eigenlijke reisdoel : de zoutvlakte. Een witte zee, die enkel werd onderbroken door hoopjes zout (die door zoutwinners worden opgeschept in een camion) en veel jeeps met allemaal mede-toeristen. Voor de volgende dagen stonden er kleurrijke lagunes en gijzers en warmwaterbaden op het programma. Tot aan het met flamingo's gevulde laguno colorado ging alles tip top met me. Maar van daar begon de miserie. Hoogte-ziekte! De geisers, warmwaterbronnen en allerhande waterplassen werden bezocht met een niet zo aangename hoeveelheid hoofdpijn. Op onze slaapplaats was het helemaal prettig en had de 'verblijfplaatseigenaar' zoveel medelijden met me dat hij me thee kwam brengen tegen het overgeven, extra dekentjes tegen de kou en de broek van zijn dochter. Gelukkig daalden we eindelijk de volgende dag en voelde ik me weer O-OKE, voor al diegenen zonder hoogte-ziekte is de uyuni-salar een dikke aanrader, want uitzonderlijk mooi. En de volgende dag was ik helemaal klaar voor mijn nachtelijke busreis naar Sucre. Ik bevroor maar twintig keer op de bus, waar enkele inzittenden het grappig vonden een raam open te zetten, waarschijnlijk omdat ze vijf graden binnen de bus toch net iets te warm vonden en daarom kozen om de frisse vrieslucht binnen te laten. Sucre daarentegen is een gezellige en mooie stad, gelegen tussen heuveltjes en bergjes en het is hier lager, dus warmer, hoera!
de groeten mannekes

Elke dag een ander verhaal !

Gegroet, 

Ik zal jullie weer proberen te boeien met mijn reisverhaal van de afgelopen week. 

In Iguazú heb ik genoten van geweldige buffets, braziliaanse shows en het gezelschap van mensen van overal ter wereld, totdat Lotte er was. Toen Lotte er eindelijk arriveerde, hebben we gedaan wat je in onderstaand bericht van haar kan lezen. De watervallen zijn muy loco y muy lindo!

Toen onze wegen terug splitsten pinkte we beide een traante weg, en ik vertrok naar Buenos Aires. Ik nam El Gran Capitan... Spijtig genoeg had ik niet zoveel geluk als Lotte en deed mijn trein er 36 uur over. We stonden zowat in elk station in panne... Maar geen gezeur, want ik had goed gezelschap! De twee Franse meisjes uit het hostel in Iguazú zijn zo verzot op mijn gezelschap dat we zelfs nu in hetzelfde hostel zitten, hier in BA.

Toen we hier aankwamen om vijf uur 's morgens namen we de metro naar ons hotel, een aanrader van mijn zusje. Ik ontmoette de vrienden van Lotte en we ontdekte de stad. De metro hier is enorm plezant, er is een lijn die wagons heeft uit de jaren '50... helemaal van hout en super gezellig. 

Gisterenavond hadden we zin om een dansje te placeren en dus trokken we met de mensen van het hostel naar een disco... Waar het volliep met schoon volk. Spijtig genoeg denkt de security hier snel dat je verkeerde dingen aan het doen bent, als je met een meisje praat... Ze grepen mij dus vast en sleurden mij naar buiten, haha. Best grappig en al mij nieuw gemaakt vrienden begrepen er niets van, evenveel als ik eigenlijk.

Vandaag is een 'ogen-half-open-dag' maar sewwes zie ik mijn local-vrienden terug die ik in Uyuni ontmoet heb. Zij zullen mijn gids spelen vandaag en dus zal ik het echte Buenos Aires leren kennen.

Ik zal jullie snel meer laten weten over het bruisende leven in deze vavantastische stad.

muchos besos amigos !

Gust-Sim