verliefd zijn...

Gegroet !

Mijn vrienden in Buenos Aires hebben ervoor gezorgd dat ik verliefd ben geworden op de stad en op de mensen die er wonen!  En als je bij de mensen thuis komt, leer je het echte leven kennen. En ik ben er direct verliefd op geworden! Wauw, wat een warme mensen... Drie keer ben ik bij hun thuis gaan asado'en. Een asado is een barbeque, maar dan een op z'n Argentijns! Ze smijten daar geen brochetten of kleine zielige stukjes vlees op, maar grote lappen en dat is het beste vlees ter wereld! De laatste asado was op Pasen bij de familie van Alejo. De dag ervoor was het zeer laat geworden, de fernet had gevloeid, en dus was ik er blijven slapen. Wat is er dan beter om de dag mee te beginnen dan een volle familietafel met een heel biggetje op de barbeque?

Daarom miste ik Buenos Aires zelfs al toen ik een uitstapje maakte naar Uruguay, samen met Johanne. Colonia is dubbel en dik waard wat ze er van zeggen. Het is er zo rustig en alles is er mooi en oud. Montevideo is een grote stad, maar een aangename stad om in te leven, volgens mijn bescheide mening. De stad ligt aan het strand en het staat er vol met waardevolle architectuur. Toch bleef ik maar enkele dagen in Uruguay, omdat ik naar het noorden moest trekken om Lotte opnieuw te ontmoeten.

Ik wou een vliegtuig nemen uit montevideo, rechtstreeks naar Bolivia, maar dat liet mijn budget niet toe. Daarom heb ik de ferry terug naar Buenos Aires genomen en ben ik op de bus richting Bolivie gesprongen. Toen ik daar 's avonds aankwam had ik 'enorm veel geluk' want er vertrok net een bus rechtstreeks naar La Paz ! Nemen die bus dacht ik, en zo gedacht zo gedaan.

Ik leerde er direct een (op het eerste zicht) zeer vriendelijke meneer kennen en we sloegen een praatje. Even later besloot hij zich naast mij te installeren. Ik had daar geen probleem mee, want het begon al te vriezen buiten. Meneer was niet van de smalste en daarom genoot ik van een verwarmde kant, vriendelijk! Toen hij zijn deken ook over mijn benen legde, kon ik niet op van het geluk. Ik viel in slaap en werd op een redelijk eigenaardige manier wakker... Iemand had zijn hand op mijn kruis gelegd, en die iemand was mij lustig aan het betasten! Twee seconden later had ik door dat ik naast een pervert zat, en ik heb heel de bus wakkergeroepen. Natuurlijk deed meneer alsof hij sliep totdat ik hem uit zijn stoel had geduwd. Ik verweet hem in mijn (op dat moment enorm verstaanbaar voor iedereen) Spaans en zei dat hij ergens anders moest gaan zitten. Spijtig genoeg zat de bus voor de tien volgende minuten vol.Ons gesprek bestond eruit dat ik altijd ZWIJG en GA WEG riep em hij maar zei dat we bijna in Potosi waren. De arme meneer verliet uiteindelijk de bus acht uur voordat hij op zijn bestemming was aangekomen... Maar dat zal hem leren! Krapuul!

Nu ben ik eindelijk in La Paz, 48 uur nadat ik ben vertrokken in Buenos Aires, en wat blijkt... Die Lotte zit nog op haar gemak in Sucre!

gegroet, een licht getraumatiseerde Gust-Sim Renders uit La Paz, Bolivia !

alles bol

Gedag,
graag even meedelen dat ik me in de folkloristische hoofdstad van de wereld bevind, aka Bolivia. En folkloristisch is het hier dan ook, vrouwen in traditionele kleren en mannen allemaal gezellig aan de coca. Mijn eerste stop in Bolivia, na het grensdorp dan, was Uyuni en de bijbehorende toptouristische attractie : de salar. Een enorme zoutvlakte die zich uitstrekt in een prachtig mooie natuur in de Andes. Zoals de meeste toeristen deed ik de driedaagse tour. Onze eerste stop hielden we bij het treinenkerkhof, gewoon een hoop hele oude treinen die nog op hun even oude rails staan te veroesten, maar die in de leegte van de vlakte toch iets heel speciaals hadden. Even later kwamen we al aan bij het eigenlijke reisdoel : de zoutvlakte. Een witte zee, die enkel werd onderbroken door hoopjes zout (die door zoutwinners worden opgeschept in een camion) en veel jeeps met allemaal mede-toeristen. Voor de volgende dagen stonden er kleurrijke lagunes en gijzers en warmwaterbaden op het programma. Tot aan het met flamingo's gevulde laguno colorado ging alles tip top met me. Maar van daar begon de miserie. Hoogte-ziekte! De geisers, warmwaterbronnen en allerhande waterplassen werden bezocht met een niet zo aangename hoeveelheid hoofdpijn. Op onze slaapplaats was het helemaal prettig en had de 'verblijfplaatseigenaar' zoveel medelijden met me dat hij me thee kwam brengen tegen het overgeven, extra dekentjes tegen de kou en de broek van zijn dochter. Gelukkig daalden we eindelijk de volgende dag en voelde ik me weer O-OKE, voor al diegenen zonder hoogte-ziekte is de uyuni-salar een dikke aanrader, want uitzonderlijk mooi. En de volgende dag was ik helemaal klaar voor mijn nachtelijke busreis naar Sucre. Ik bevroor maar twintig keer op de bus, waar enkele inzittenden het grappig vonden een raam open te zetten, waarschijnlijk omdat ze vijf graden binnen de bus toch net iets te warm vonden en daarom kozen om de frisse vrieslucht binnen te laten. Sucre daarentegen is een gezellige en mooie stad, gelegen tussen heuveltjes en bergjes en het is hier lager, dus warmer, hoera!
de groeten mannekes

Elke dag een ander verhaal !

Gegroet, 

Ik zal jullie weer proberen te boeien met mijn reisverhaal van de afgelopen week. 

In Iguazú heb ik genoten van geweldige buffets, braziliaanse shows en het gezelschap van mensen van overal ter wereld, totdat Lotte er was. Toen Lotte er eindelijk arriveerde, hebben we gedaan wat je in onderstaand bericht van haar kan lezen. De watervallen zijn muy loco y muy lindo!

Toen onze wegen terug splitsten pinkte we beide een traante weg, en ik vertrok naar Buenos Aires. Ik nam El Gran Capitan... Spijtig genoeg had ik niet zoveel geluk als Lotte en deed mijn trein er 36 uur over. We stonden zowat in elk station in panne... Maar geen gezeur, want ik had goed gezelschap! De twee Franse meisjes uit het hostel in Iguazú zijn zo verzot op mijn gezelschap dat we zelfs nu in hetzelfde hostel zitten, hier in BA.

Toen we hier aankwamen om vijf uur 's morgens namen we de metro naar ons hotel, een aanrader van mijn zusje. Ik ontmoette de vrienden van Lotte en we ontdekte de stad. De metro hier is enorm plezant, er is een lijn die wagons heeft uit de jaren '50... helemaal van hout en super gezellig. 

Gisterenavond hadden we zin om een dansje te placeren en dus trokken we met de mensen van het hostel naar een disco... Waar het volliep met schoon volk. Spijtig genoeg denkt de security hier snel dat je verkeerde dingen aan het doen bent, als je met een meisje praat... Ze grepen mij dus vast en sleurden mij naar buiten, haha. Best grappig en al mij nieuw gemaakt vrienden begrepen er niets van, evenveel als ik eigenlijk.

Vandaag is een 'ogen-half-open-dag' maar sewwes zie ik mijn local-vrienden terug die ik in Uyuni ontmoet heb. Zij zullen mijn gids spelen vandaag en dus zal ik het echte Buenos Aires leren kennen.

Ik zal jullie snel meer laten weten over het bruisende leven in deze vavantastische stad.

muchos besos amigos !

Gust-Sim

el gran capitan

Thuisblijvers,

het wordt weer eens tijd jullie van een update te voorzien. Met pijn in het hart heb ik na twee weken afscheid genomen van Buenos Aires. Het was vooral vreemd hoe het verandert eens je ergens voor langer blijft. Plaatsen zijn niet meer zo nieuw en ik kon de metro nemen of ergens naartoe wandelen zonder voortdurend op een plannetje te moeten kijken. Ik wist waar ik naar de suppermarkt moest en waar wat te vinden was. Bovendien had ik vrienden waarmee ik dagelijks voor twee weken mee optrok en die ik dus op het einde vrij goed kende.
Maar dat heb ik nu allemaal achtergelaten en daarmee begon opnieuw een avontuurlijker leven. Eerste opdracht : zo weinig mogelijk tijd spenderen in 'el gran capitan'. Deze trein brengt twee keer per week een boeltje mensen naar posadas, dat op de weg ligt naar Iguazu, de plaats waar ik met Gusje-Sim had afgesproken. De grote kapitein geniet echter niet zo'n goede reputatie en de keren dat hij arriveert binnen zijn geplande 31 uur zijn eerder schaars. Maar wij zouden geluk hebben en wonder boven wonder op tijd aankomen.
Ik heb mijn lange treinreis mogen doorbrengen met een dronken, oude, zeer dikke man met verschrikkelijke tanden die mij dacht te helpen door met me te praten. Hij raadde me aan om net als hem een plastieke anderhalve literfles te vullen met jenever (dat heet caipirinha in brazilie en wisky in schotland, maar dat is gewoon de naam die anders is, volgens hem), zodat ik beter zou kunnen slapen. Ik durfde niet zeggen dat dat geen probleem zou zijn als hij zijn lelijke mond zou houden. Meneer heeft daarna nog zijn gaten in zijn broek genaaid met een plastieke draad en toen hij aan zijn kruis begon, kreeg ik toch wel even schrik, maar hij heeft het tot een goed einde kunnen brengen. De dag erna besloot hij mij verder te entertainen met me zijn berichtjes te laten lezen die hij naar zijn vriendin stuurde : 'ajgdalrqlhwdfaqy?'. Hij bood zelfs aan om mij berichten naar zijn vriendin te laten sturen, want dan zou de tijd sneller gaan. Iets later zei hij me dat hij zijn vriendin uitgevonden had en dat die niet bestond. HAHAHAHA, goed mopje meneer.
Ik verliet opgelucht de trein na 31 lange uren. De dag erna nam ik de bus om volgens het schema eindelijk te arriveren in Puerto Iguazu na 6 uur. Dat zou nog iets gerekt worden door een buspanne ergens in een klein dorp.
Maar uiteindelijk kwamen Gust-Sim en ik elkaar tegen en bezochten we samen met twee franse meisjes de watervallen in Iguazu. De watervallen in Iguazu zijn veel waard : ik zou er 5 dagen voor op de trein zitten naast meneer de dronken grapjas. Een prachtig, indrukwekkend natuurwonder!
Daarna ging het richting de jesuietenmissiesruines (lang woord) in een klein dorpje tussen Posadas en Iguazu. Gust-sim heeft mij inmiddels al verlaten om 'el gran capitan' in de andere richting te nemen en zal binnen minstens 31 uur maar waarschijnlijk meer aankomen en la capital. Ik ga richting Resistencia en daarna verder naar Salta en uiteindelijk naar Bolivia.

chau chicos

Een ritje op de Panamerica...

Vriend, vriendin en ander gespuis,

Wat deed ik van Santa Cruz tot in Puerto Iguazú ( waar ik op men zuster wacht)? Ik Kan jullie wel ´t een en´t ander vertellen...

In Santa Cruz bleef ik maar enkele dagen, maar dat was genoeg om de sfeer er op te snuiven en een `terroristische aanslag` mee te maken. Op het centrale plein riep de politie opeens dat we allemaal plat op de grond moesten gaan liggen, want er werd geschoten ! Na ongeveer dertig seconden doodangsten te hebben doorstaan werd het duidelijk dat het gewoon een studentenbetoging was waarin er piratten werden afgestoken. Die politie toch hé!

Van Santa Cruz nam ik een 20-urenbus richting Asunción in Paraguay. De busreis duurde wel 26 uur, omdat we om het kwartier werden gecontroleerd door de politie... En als de chauffeurs geen handje vol geld overhandigden werd alle bagage doorzocht, ook al was dat de vijfde keer op twee uur!
Maar geen gezeur, de panamerica afrijden is een plezier! met m´n hoofd uit het raam gaf ik mijn ogen de kost. Ik zag trossen vlinders in verschillende vrolijke klreuren. Vogels, groot en klein, bont en fraai. Een bloemenzee van bomen en struiken. het was de moeite!

Aangekomen in Asunción stapte ik een verschrikkelijk hostel binnen... Geen degoutante badkamers of ratten in mijn bed, het was de eigenaar... dat was een degoutante rat! Het was een egoistische Amerikaan, die dacht dat hij alles was. Ik ben er gelukkig maar een nacht gebleven.
In het centrum van Asunción liggen de favellas, waar ik door een jongetje van zeven werd aangeraden om andere oorden op te zoeken, want anders gingen ´de groten´ mijn rugzak komen stelen... deze goede raad gaf hij mij nadat ik hem ongeveer 20 eurocent had gegeven.

Van Asunción ging het naar Ciudad Del Este, een stadje dat op de grens met Argentinie en Brasilie ligt. Ook daar is het afgeraden op straat te komen na de inval van de duisternis. Ik moest dus een taxi nemen. Spijtig genoeg wist geen van de chauffeurs het goedkope hostel liggen, zelfs niet toen ik de wegbeschrijving had afgeprint. Uiteindelijk besliste er dan toch eentje om het erop te wagen en met mij op weg te gaan, maar niet voordat we bij de grenscontroleurs waren gaan vragen of zij misschien wisten waar dit misterieuze hostel zich bevond. Ik barste ongeveer van woede en het was al half één ´s nachts dus vroeg ik de taxichauffeur om mij gewoon naar Iguazú te brengen. Geen moeilijke opdracht denkt u... Toch wel! Want waar is de weg naar Argentinie? Kookend besliste ik dan maar om naar de Brasiliaanse kant van Iguazú te gaan, waar er volgens de taxichauffeur wel alleen maar fancy hotels waren.
Ik betaalde dus 30 euro voor een kamertje en trok de volgende dag door een stad vol met backpacker-hostels...

Terug naar Argentinie dacht ik! Ik sprong de bus op en vroeg aan de buschauffeur om te stoppen aan de grensovergang. Toen die mij vroeg om langzamer te spreken moest ik wel even lachen! Ík moest langzamer Spaans spreken... Natuurlijk was dat omdat ze in Brasilie Portugees spreken, maar dan nog.

En nu ben ik dus wachtende op mijn zusje, die hier elk moment met de trein kan aankomen!

Gust-Sim 

Ademloos op 4850 meter !

hola !

Na Puerto Madryn, waar ik spijtig genoeg geen walvissen of orka's heb kunnen spotten, reed m'n bus naar Córdoba. Op deze busreis won ik met de bingo een fles wijn! Córdoba is een gezellig stadje, waar het mij tof lijkt om te wonen (als Argentijn). Er zijn duizend kerken te spotten en wandelen is er een plezier.
Na twee dagen kreeg ik bezoek van Jean-Philippe. We bleven nog een nacht en hielden een bbq op het prachtig geschilderde dak van het hotel.

Normaal gezien splitsten onze wegen al de volgende dag, en zou ik naar BA gaan, maar waarom konnen we niet samen naar de zoutvlakten in Bolivie gaan? Oke, de volgende bus op tot aan de grens... En van aan de grens naar Uyuni zaten we op een boliviaanse bus... dat is een heel verschil en dus spoelden we de eerste schok door met een paar liters wijn! Wat achteraf niet zo'n goed idee was, omdat die bus pas om de zoveel uren stopte en mijn nieren te hard wilden werken.

In Uyuni gingen we 'op hotel' met dre Argentijnen en drie Engelse. Na twee avonden van kleine feesjes, trokken we met de Argentijnen de salar in. Onze jeep had zeven plaatsen en dus namen twee israelieten de overgebleven plaatsen in.
Drie dagen reden we door de mooiste landschappen die er bestaan... De eerste dag door de zoutvlakte, de tweede door de vallei der stenen en de derde door de gekleurde meren. We zagen de grootste zoutvlakte ter wereld, en het grootste rode meer ter wereld. En volgens mij ook nog alle flamingo's ter wereld... In de zoutvlakte maakten we de coolste foto's ooit, maar spijtig genoeg besliste ik gisteren in een roes van vaak ze allemaal te wissen...

Toen we de derde dag terug reden naar Uyuni, zagen we een jeep van een andere tour in de ravijn liggen. De chauffeur had de bocht duidelijk gemist en was zo'n 15 meter door de lucht gevogen en een paar meter lager terrechtgekomen. Twee dode Israelische en een dode chauffeur was het gevolg... een meisje is levend uit het wrak gekropen. Vier uur later kwamen we terug aan in Uyuni.

Jean en ik vertrokken nog dezelfde avond naar Sucre, waar we 's morgens aankwamen. Dezelfde avond splitste onze wegen wél en ik trok naar Santa Cruz, en Jean naar La Paz.
Tot zover de update.

mouchie mouchie

Gustavette !

BA

Lieve liefsten,

ik heb jullie al een tijdje verwaarloosd. Mijn oprechte excuses! Toen Gust-Sim vertrok naar het merengebied, stak ik de Andes over richting Mendoza. Mendoza is niet echt een speciale stad, veel pleintjes, een uitkijkpunt en een gigantisch park. Ik ontdekte snel dat de oudere Argentijnen graag en veel praatjes slaan en dat overal. Een schrijver van gepensioneerde leeftijd kwam naast me zitten in het park en na een lang gesprek liet hij me achter met twee van zijn gedichten.
Ik bleef enkele dagen in Mendoza en vertrok dan met de bus naar Buenos Aires.
In het busstation kwam ik een verdwaalde Braziliaan tegen en samen gingen we op zoek naar een slaapplaats. Onderweg kwamen we nog een Engelsman tegen met hetzelfde doel. Later zou ik met mijn twee nieuwe vrienden de stad een beetje rondtrekken : het beroemde kerkhof waar Evita begraven ligt, het stadion van de Boca Juniors, de antiekmarkt met de tango-optredens in San Telmo en het centrum van de stad.
Ik vind Buenos Aires een geweldige stad, maar misschien hebben de omstandigheden er veel mee te maken: ik heb hier veel en leuke mensen leren kennen en de zon scheen elke dag. Een eerste indruk is belangrijk en ik zou hier best een tijdje kunnen wonen. Helaas gaat de reis verder en moet ik al mijn nieuwe vriendjes bijna achterlaten.
Ondertussen heb ik even een tussenstop gemaakt in Uruguay. Met de ferry van Buenos Aires naar Colonia, een prachtig klein stadje met gezellige kasseiwegjes. Toen ik aankwam in Montevideo stortregende het en zoals ik eerder zei bepaalt een eerste indruk veel. Montevideo werd dan ook niet mijn favoriete stad.
Vanavond ga ik terug naar Buenos Aires, al is het dan maar voor enkele dagen. Daarna neem ik de trein 'el gran capitan' richting Posadas, en richting de machtige watervallen van Iguazu
Ik ben zeer benieuwd

de groeten