Solotrippers !

Gegroet!

Ik weet niet wat Lotte Renders voor het moment allemaal uitsteekt, maar het zou ook niet aan mij zijn om dat te vertellen. Wat ik hier ben aan het doen kan ik daarentegen wel aan de kleine klok hangen.

Van Santiago ben ik met de trein naar Talca gereden. Talca is een vuile stad die mij deed denken aan India. Van daaruit nam ik een bus naar Osorno, waar ik om vijf uur 's morgens aankwam. Het was er zowaar aan het vriezen, of het voelde toch zo. Tot mijn bus naar Bariloche aankwam sprak ik met een zeer vriendelijke Chileen en ik merkte dat ik wel nog aan men spaans moet werken...

Ik was van plan om op de busrit van Osorno naar Bariloche wat slaap in te halen, maar het uitzicht door de andes en langs de meren was zo prachtig dat ik heel de tijd vol verwondering naar buiten heb gekeken! In de jeugdherberg leerde ik Johanna van Duitsland en Bart van Nederland kennen en we trokken er de volgende dag op uit om een mountenbikerit te doen van maar liefst 35 kilometer. Dat is niets zou je kunnen denken, maar kijk dan maar eens op een hoogtekaartje van bariloche, geen twee meter is vlak!
De tocht was wel heel erg de moeite, want we zagen prachtige panorama's als we eindelijk een zware berg opgereden hadden. En als we naar beneden waren gezoeft lag er een prachtig meer of kolkende rivier om door onze -steeds weer- verbaasde ogen te worden bekeken.
Nog voor we aan het eindpunt waren gekomen tracteerden we onzelf al met een plaatselijk biertje... Wat al snel verschillende flessen werden als we terug in het hotel waren. en om de avond compleet te maken kochten we een paar flessen argentijnse wijn ( de goedkoopste natuurlijk, er was een hollander bij...).

Toen Bart ons de volgende morgen verliet trokken wij samen met Diego de Argentijn naar grotten waar mapuche-schilderingen zijn te zien. We deden er zowaar aan caving, want er was een gang waar we op onze buik doorheen moesten kruipen. Arme mapuches! Toen we in de hall waren gekomen na het gangetje ( allemaal door de natuur gemaakt) zei de gids : 'Tiens, dieje hoop stenen moet in de loop van de week van het plafond zijn gevallen...' Een beetje ongerust kneep Johanna in mijn arm, waardoor we met onze voeten in het water gingen staan. Natuurlijk wisten wij niet dat er daar een meer in die grot was, want onze gids richtte de lamp heel de tijd de andere kant op.

Die avond nam ik de bus naar Puerto Madryn, niet echt de richting die ik uit zou moeten gaan. Maar de moeite waard had ik horen zeggen. Ik ga morgen op een tour waar ik orka's, zeeolifanten en pinguins zou kunnen bewonderen. Als ik ze kan zien, jullie ook, want ik heb een camera gekocht jippie !

muchos besos de Gust-Sim

Waar bleven we?

groot nieuws !

Na het vertrek van vader zijn we met onze huurauto naar het zuiden gereden. We bezochten het feest van de vendanges in Curico, een stadje waar de mooiste Plaza de armas (grote markt aka park) van Chili zou zijn gelegen. Spijtig genoeg dacht de aardbeving van een jaar geleden dat deze titel door een andere stad mocht worden overgenomen, want de ´prachtige coloniale gebouwen´waren niet langer...
Terwijl protte in het hotel bleef, trokken moeder en ik naar een nationaal park een beetje verder. Waar een rivier een weg aflegt door zeven verdiepen en twee watervallen van 50 meter. Gemaakt door miljoene jaren natuurevolutie. Toch vond ook hier de aardbeving van vorig jaar iets mis mee, want door een scheur in de rotsen heeft een groot deel van het water een andere weg gevonden en zijn de aaneenschakeling van watervallen veel minder spectaculair.

Nu ons moeder ons na onze tocht ten zuiden van Santiago ook al heeft verlaten zitten we hier moederziel alleen in Chili. En dat mogen jullie letterlijk opvatten! Want het duo Lotte-Gust-Sim (lijkt wel een trio) bestaat voor anderhalve maand niet meer.
Vijf maanden zweet, ja zelfs bloed en tranen gingen vooraf aan deze beslissing... Grapje, als je vijf maanden zo dicht op elkaar leeft, heb je wel eens zin om ander gezelschap op te zoeken. Nu zijn we vandaag elk een andere richting opgegaan. Ik zit nu in Talca waar ik deze avond een bus pak naar Osorno in het zuiden van chili (het merengebied). Lotte trekt vanavond vanuit Santiago naar Mendoza, ook met de nachtbus!

Voila upgedate !

Verwacht bezoek.

Vrienden !

Eindelijk horen jullie nog eens iets van ons! Jawel we leven nog en we bevinden ons voor het moment in chili. Onze avonturen in Auckland zijn niet afgelopen zoals we hadden gehoopt, maar toch mogen we niet klagen. Op de laatste carmarket die we konden bijwonen hadden we eindelijk een paar mogelijke kopers waar we mee hadden afgesproken de volgende dagen. Spijtig genoeg kwamen deze niet opdagen... Een geluk bij een ongeluk bleek later, want onze van stond nog steeds te koop op het internet (voor een hogere prijs). En daar waren de ogen van de gelukkige eigenaars van onze van op onze advertentie gevallen. De dag erna was de deal geklonken en we kregen van onze franse vrienden een hoopje geld.
Eigenlijk was het bedrag dat we voor onze van kregen gelijk aan het bedrag dat we hebben uitgegeven om het te repareren, maar toch waren we in de zeventiende hemel ! We besloten te gaan shoppen met een zesde van het geld...

Twee dagen later zaten we al op het vliegtuig richting Zuid-Amerika. Na elf uur vliegen stonden onze ouders ons al op te wachten op de luchthaven van Santiago de chile. We namen onze intrek in een -voor onze veranderde normen- poepschiek hotel. En we gingen nog eens naar een restaurant waar we meer dan 10 euro uitgaven per persoon... wat een ongekende luxe!
We reden met onze huurauto naar het noorden naar badsteden. Maar toen we ergens te weten kwamen dat de kusten van chili werden geëvacueerd voor de komende tsunami na de aardbeving van Japan, trokken we naar het binnenland. We begonnen ons een beetje zorgen te maken welke volgende natuurramp onze richting opkomt, maar we dronken ons moed in in Pisco Blabla met de bekende Pisco Sour. Onder de indruk van dat bergdorp trokken we verder de Andes in. We staken de grens over naar Argentinie, wat we niet mochten met onze huurauto... `Geen probleem´ vertelde een cafebaas op de grens ons. ´Rij gewoon niet langs de douane.` Zo deden we dat dus en zo kwam het dat we illegaal in Argentinie de Puenta del Inca bezochten. Een natuurlijk uitgehouwen brug ! Daarna trokken we langs een bergpas terug naar chili. De hele berg moesten we beklimmen langs ongelofelijk steile, smalle, gevaarlijke bergwegen. Wat er dan nog moest bijkomen was dat het er enorm waaide en vroor (het vroor niet enorm, maar zo voelde het wel). Na de afdaling te hebben overleefd geloofden die gekke chilenen dat we gewoon die berg waren opgereden om een beeld van Christo te zien -en dus op Chileense bodem waren gebleven-.
Na een weekje kon ons vader ons gezelschap al niet meer apprecieren en hij trok terug naar het goede oude Belgie. Ons moeder bleef daarintegen voor een weekje langer en we weten niet of we er nog ooit zullen vanaf geraken...
Nu zitten we ten zuiden van Santiago waar we naar de wijn-oogstfeesten komen. Daarna rijden we terug naar Santiago om moeder uit te zwaaien.

adios amigos !