Vrienden !
Eindelijk horen jullie nog eens iets van ons! Jawel we leven nog en we bevinden ons voor het moment in chili. Onze avonturen in Auckland zijn niet afgelopen zoals we hadden gehoopt, maar toch mogen we niet klagen. Op de laatste carmarket die we konden bijwonen hadden we eindelijk een paar mogelijke kopers waar we mee hadden afgesproken de volgende dagen. Spijtig genoeg kwamen deze niet opdagen... Een geluk bij een ongeluk bleek later, want onze van stond nog steeds te koop op het internet (voor een hogere prijs). En daar waren de ogen van de gelukkige eigenaars van onze van op onze advertentie gevallen. De dag erna was de deal geklonken en we kregen van onze franse vrienden een hoopje geld.
Eigenlijk was het bedrag dat we voor onze van kregen gelijk aan het bedrag dat we hebben uitgegeven om het te repareren, maar toch waren we in de zeventiende hemel ! We besloten te gaan shoppen met een zesde van het geld...
Twee dagen later zaten we al op het vliegtuig richting Zuid-Amerika. Na elf uur vliegen stonden onze ouders ons al op te wachten op de luchthaven van Santiago de chile. We namen onze intrek in een -voor onze veranderde normen- poepschiek hotel. En we gingen nog eens naar een restaurant waar we meer dan 10 euro uitgaven per persoon... wat een ongekende luxe!
We reden met onze huurauto naar het noorden naar badsteden. Maar toen we ergens te weten kwamen dat de kusten van chili werden geëvacueerd voor de komende tsunami na de aardbeving van Japan, trokken we naar het binnenland. We begonnen ons een beetje zorgen te maken welke volgende natuurramp onze richting opkomt, maar we dronken ons moed in in Pisco Blabla met de bekende Pisco Sour. Onder de indruk van dat bergdorp trokken we verder de Andes in. We staken de grens over naar Argentinie, wat we niet mochten met onze huurauto... `Geen probleem´ vertelde een cafebaas op de grens ons. ´Rij gewoon niet langs de douane.` Zo deden we dat dus en zo kwam het dat we illegaal in Argentinie de Puenta del Inca bezochten. Een natuurlijk uitgehouwen brug ! Daarna trokken we langs een bergpas terug naar chili. De hele berg moesten we beklimmen langs ongelofelijk steile, smalle, gevaarlijke bergwegen. Wat er dan nog moest bijkomen was dat het er enorm waaide en vroor (het vroor niet enorm, maar zo voelde het wel). Na de afdaling te hebben overleefd geloofden die gekke chilenen dat we gewoon die berg waren opgereden om een beeld van Christo te zien -en dus op Chileense bodem waren gebleven-.
Na een weekje kon ons vader ons gezelschap al niet meer apprecieren en hij trok terug naar het goede oude Belgie. Ons moeder bleef daarintegen voor een weekje langer en we weten niet of we er nog ooit zullen vanaf geraken...
Nu zitten we ten zuiden van Santiago waar we naar de wijn-oogstfeesten komen. Daarna rijden we terug naar Santiago om moeder uit te zwaaien.
adios amigos !
Eindelijk horen jullie nog eens iets van ons! Jawel we leven nog en we bevinden ons voor het moment in chili. Onze avonturen in Auckland zijn niet afgelopen zoals we hadden gehoopt, maar toch mogen we niet klagen. Op de laatste carmarket die we konden bijwonen hadden we eindelijk een paar mogelijke kopers waar we mee hadden afgesproken de volgende dagen. Spijtig genoeg kwamen deze niet opdagen... Een geluk bij een ongeluk bleek later, want onze van stond nog steeds te koop op het internet (voor een hogere prijs). En daar waren de ogen van de gelukkige eigenaars van onze van op onze advertentie gevallen. De dag erna was de deal geklonken en we kregen van onze franse vrienden een hoopje geld.
Eigenlijk was het bedrag dat we voor onze van kregen gelijk aan het bedrag dat we hebben uitgegeven om het te repareren, maar toch waren we in de zeventiende hemel ! We besloten te gaan shoppen met een zesde van het geld...
Twee dagen later zaten we al op het vliegtuig richting Zuid-Amerika. Na elf uur vliegen stonden onze ouders ons al op te wachten op de luchthaven van Santiago de chile. We namen onze intrek in een -voor onze veranderde normen- poepschiek hotel. En we gingen nog eens naar een restaurant waar we meer dan 10 euro uitgaven per persoon... wat een ongekende luxe!
We reden met onze huurauto naar het noorden naar badsteden. Maar toen we ergens te weten kwamen dat de kusten van chili werden geëvacueerd voor de komende tsunami na de aardbeving van Japan, trokken we naar het binnenland. We begonnen ons een beetje zorgen te maken welke volgende natuurramp onze richting opkomt, maar we dronken ons moed in in Pisco Blabla met de bekende Pisco Sour. Onder de indruk van dat bergdorp trokken we verder de Andes in. We staken de grens over naar Argentinie, wat we niet mochten met onze huurauto... `Geen probleem´ vertelde een cafebaas op de grens ons. ´Rij gewoon niet langs de douane.` Zo deden we dat dus en zo kwam het dat we illegaal in Argentinie de Puenta del Inca bezochten. Een natuurlijk uitgehouwen brug ! Daarna trokken we langs een bergpas terug naar chili. De hele berg moesten we beklimmen langs ongelofelijk steile, smalle, gevaarlijke bergwegen. Wat er dan nog moest bijkomen was dat het er enorm waaide en vroor (het vroor niet enorm, maar zo voelde het wel). Na de afdaling te hebben overleefd geloofden die gekke chilenen dat we gewoon die berg waren opgereden om een beeld van Christo te zien -en dus op Chileense bodem waren gebleven-.
Na een weekje kon ons vader ons gezelschap al niet meer apprecieren en hij trok terug naar het goede oude Belgie. Ons moeder bleef daarintegen voor een weekje langer en we weten niet of we er nog ooit zullen vanaf geraken...
Nu zitten we ten zuiden van Santiago waar we naar de wijn-oogstfeesten komen. Daarna rijden we terug naar Santiago om moeder uit te zwaaien.
adios amigos !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten