Gili-gili

Nihau!

Indonesie heeft ons weer eens een prachtig 'hidden paradise' laten zien. Op het moment bevinden we ons op de 'Gili-eilanden'. Gili betekent gewoon 'eilanden' in de lokale taal, dus we zitten momenteel op de eilanden-eilanden. En het is hier werkelijk prachtig. Motorverkeer is niet toegestaan en zich verplaatsen gebeurt ofwel te voet, per fiets of per wagentje-getrokken-door-paardje.
De Gilis bestaan uit drie kleine eilanden, een eiland waar niets is (Gili-Meno), een eiland waar een heel klein beetje te doen is (Gili-Air, waar we de voorbije twee dagen schelpjes hebben geraapt tussen de massa's aangespoeld koraal) en een eiland waar een aanzienlijke groep toeristen op samentroept (Gili-Trawangan). Trawangan is ons tijdelijke huis, we blijven hier tot zeker na Nieuwjaar.
Het weer is hier ook aanzienlijk beter dan op Bali, het regent slechts een korte periode elke dag, joepie! Kerstmis in Bali was trouwens niet erg speciaal. Warm en nat, zoals elke andere dag, maar we zijn wel lekker gaan eten in een Belgisch restaurant, at home far away from home.
Tot snel
dikke kussen en knuffels
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
gelukkig nieuwjaar

Haa die volgers,

Long time no see! Sinds ons vorige schrijven zijn we reeds in Bali beland. Maar laat ons even vertellen wat er in tussentijd is gebeurd. Ons moedige jungle-avontuur heeft uiteindelijk minder dan een dag geduurd. In deze beslissing speelden een aantal factoren mee. Ik had, na het zien van een slang van op zijn minst 1.5 meter lang op onze jungletrail, besloten dat ik liever geen nacht doorbracht bij de ratten en de insecten en de slangen van het oerwoud. En mijn teen deed nog pijn. Daarnaast waren de weersvooruitzichten voor de verandering niet echt goed en voorspelden ze regen. En regen kregen we. Maar om ons stoere zelf toch te bewijzen, bewandelden we de langste koordbrug tussen de bomen. Volgens mij was het ook zonder twijfel de hoogste.

Daarom namen we de bus naar Kuala Lumpur en na een nacht doorgebracht te hebben in het guesthouse waar we bij ons vroegere bezoek zo warm waren ontvangen door de bazin, namen we de bus naar Melaka, een stadje aan de kust van Maleisië. We waren van plan daar de ferry te nemen naar het Indonesische eiland Sumatra en met de bus door Indonesië te trekken. Maar de ferry bleek een dure bedoening en Sumatra is een tweeduizend kilometer lang eiland met eigenlijk maar één plaats die we graag wilden bezoeken.

We besloten dus om een vliegtuig te nemen naar Yogyakarta op het eiland Java, zodat we veel tijd uitspaarden. Dat betekende een derde bezoek aan onze favoriete stad Kuala Lumpur, vanwaar we het vliegtuig namen.

Yogyakarta is een aangename stad en deed ons terugdenken aan India. De mensen klampen toeristen aan en bekijken westerlingen alsof ze van een andere planeet komen. Dicht bij Yogyakarta bevindt zich de bekende boeddhistische tempel van Borobudur. Hoewel de tempel zeer indrukwekkend was, bleken de Indonesiërs veel geïnteresseerder in onze aanwezigheid. Wij wilden graag de verschillende handposities van de buddhabeelden aanschouwen, die allemaal een andere betekenis hadden (de positie van de liefde, de positie van het denken, ...). Dat nam twee keer zoveel tijd in beslag doordat we constant omsingeld werden door hordes jongeren die ons om de beurt toeschreeuwden : "mister, miss, foto ,foto!!".

De tempel ligt in de buurt van de niet zo lang geleden uitgebarste vulkaan de Merapati, die volledige dorpen onder de as legde. Ook borobudur lag onder een laagje as en op het moment van ons bezoek waren de bovenste etages gesloten omwille van schoonmaakactiviteiten. Op de terugweg zagen we de bevolking hun huizen bevrijden van de as die zich op sommige plaatsen meer dan een meter had opgehoopt.

Ondertussen hebben we ook Yogyakarta achter ons gelaten en zijn we al aangekomen in Bali, waar we op tien januari onze vlucht nemen naar Australië. Het plan is om hier kerstmis en nieuwjaar door te brengen en daarna of daartussen een bezoek te brengen aan enkele eilanden die ons zijn aangeraden door reizigers.

We waren na een prachtige dag vol zon helemaal optimistisch geworden over het weer hier in Indonesië, maar helaas heeft het de laatste drie dagen constant geregend. De straten staan hier zelfs blank.

Maar we zijn vol goede moed voor beterschap!

de groeten

Ronaldinho

Liefsten,

we zijn voor de tweede keer deze reis op Maleisisch grondgebied na ons blitzbezoek aan de hoofdstad nu ongeveer een maand geleden. Na de zon-zee-strand-combinatie in Thailand hadden we even zin in verandering. Daarom bevinden we ons nu in het binnenland. Aan de westkant liggen de Cameron Highlands, een hoogland van rond de 2000 meter boven de zeespiegel dat ideaal is voor het teelten van thee en aardbeien.

Vele Maleisiërs zoeken tijdens de schoolvakanties de koelte en de rust hier op. Het weer zat ons echter weeral niet mee en na een bezoek aan een theeplantage kwamen er donkere wolken opzetten. Omdat het nog uren wachten was op een bus en we de vijf kilometer niet graag terug wilden wandelen in de regen, besloten we te liften. Al vlug nam een jong gezin ons mee terug naar de plaats waar we verbleven en daar aangekomen werden we uitgewuifd en smeet het zoontje ons nog enkele handkusjes na.

Omdat de bus naar de jungle aan de oostkant aan de dure kant was en aangezien we de vorige dag zo gemakkelijk aan een lift waren gekomen besloten we om al liftend van de Cameron Highlands naar Taman Negara te trekken, zo'n 200 kilometer van elkaar.

Al bij al hadden we weinig problemen bij het vinden van liften, hoewel het overgrote deel van de auto's volgepakt zat met minstens 5 personen, die dan zwaaiend een excuseer-gebaar maakten. We reden mee met nog een jong gezin en daarna met een vrachtwagenchauffeur, die ons dropte op een kruispunt. Het duurde niet lang voor we onze bagage en onszelf in een laadbak van een pick-up mochten heisen. Twee minuten later was de man echter op zijn bestemming.

We gingen dan maar eten in de lokale eetplaats. Er zaten buiten ons nog enkele thee-plukkers. De portefeuille van één van de pluksters was uit haar zak gevallen en we lieten haar dat weten voordat we gingen zitten. In ruil daarvoor en totaal onverwacht kwam ze ons later meedelen dat ze reeds voor ons had betaald. "Welcome to Malaysia"

Even verder gingen we aan de kant wachten op een nieuwe lift. Maar we waren niet zeker welke weg naar onze bestemming leidde en vroegen het daarom aan een meneer in een rijdende winkel. Even later liet hij ons in tussen de aubergines, sla, tandpasta en spitskolen meerijden tot aan zijn dorpje.

Van daar kregen we een lift vast die ons 81 kilometer verder afzette in het stadje waar we die nacht gingen slapen.

De volgende ochtend besloten we weer de bus niet te nemen waarop we nog bijna vier uur zouden moeten wachten. Eerst reed er nog een auto over mijn arme voet, maar helaas was het mijn eigen fout. Ik vergeet nog erg vaak dat ze hier links in plaats van rechts rijden.

Onze lift was vlug geregeld en bracht ons 111 kilometer verder dicht bij onze bestemming. Van daaruit namen we de bus naar Terantut.

In dit stadje staat een klerenwinkel die onze aandacht heeft getrokken! T-shirts voor 1RM(0,25 euro), daar hebben we van geprofiteerd! We kochten toffe modelletjes, waaronder eentje van FCB voor Lottetje. Daarnaast is dit ook het stadje vanwaar iedereen vertrekt die naar de jungle wil gaan. Morgenvroeg trekken we daar naartoe, mijn teen kijkt er al naar uit. We zijn van plan de langste apenbruggen van de wereld te trotseren en misschien een nacht in een uitkijkhut te gaan liggen, iets wat Gust-Sim graag wil doen. Ik heb zo mijn twijfels door het bloedzuigeralarm.

Tot de volgende!

Het wordt weer avond...

Allo, allo, allowhaa !

Zes december, het blijft een speciale dag ! Nadat sinterklaas zelfs Lotte kwam verrassen met snoepjes en kadootjes besloten we de Thaise bevolking en de hopen toeristen er wat meer over te leren. We trokken zwart de straten in met snoepjes. De kindjes kregen in het begin vooral onze aandacht, maar toen de avond vorderde en de kindjes in dromenland vertoefden, gaven we snoepjes aan iedereen die ons raar bekeek (gelukkig hadden we veel snoepjes). Toch werd onze liefdadige actie niet door iedereen geapprecieerd. Enkelen vonden blijkbaar dat fruitsnoepjes en chocolade voetballetjes op drugs leken. Maar wij lieten de pret daardoor niet bederven en maakten de verdere avond nog veel goede kinders gelukkig.
Onze andere activiteit was niet minder spectaculair! We hadden namelijk een perfecte dag uitgekozen voor onze boottour naar de nabijgelegen eilanden, bekend van de film "The Beach". Onze schipper verklaarde bij het vertrek dat de regen eraan kwam. Nog geen vijf minuten later bleek dat hij niet gelogen had toen het begon te stortregenen en stortwaaien. We zouden geschuild kunnen hebben op het apeneiland ware het niet dat die apen nogal agressief hun territorium verdedigden. We zetten onze weg dan maar verder door de woelige zee en onze longtailboat schepte hopen water, waar elk ongeveer honderd liter over zich kreeg. Om bizarre reden deed de regen ons niet zoveel meer op dat moment. De twee Nederlandse homo's die ook in onze boot zaten hadden elkaar in het droge begin van de tocht nog geamuseerd met het maken van schunnige seksmopjes en opmerkingen in het Nederlands (waarschijnlijk in de veronderstelling dat zij de enige waren die het verstonden). Maar bij het schommelen van de boot gaven ze elkaar de schuld het idee te hebben gehad om op boottocht te gaan. Toen de boot begon te kraken begon één van hen zelfs het Onze Vader te prevelen. Na een snorkelmoment keerden we verkleumd terug naar ons eiland.
Veel verder reiken onze avonturen niet de laatste dagen, maar morgen leiden onze wegen ons terug naar Maleisië.

Tot snel!

ps : we zingen graag ons moeke-liedje voor het slapengaan, kende Lotte nog!

Geen Kha Kha deze week...

Hoi hotties,

Deze week is Phi Phi al wat de klok slaat. Koh Phi Phi (Don) is een prachtig eiland aan de westkust van Thailand. Het ziet er hier uit zoals iedereen zich het paradijs zou kunnen voorstellen : prachtige stranden, een helderblauwe zee, lachende mensen...
Iedereen lijkt naar dit prachtstukje Thailand af te zakken, zelfs de mensen waar ik m'n duikcursus mee gedaan heb zijn we hier al tegen het lijf gelopen.
Maar het eiland heeft nog wel meer dan wondermooie uitzichten... het aanbod aan 'tours' is hier eindeloos,  net zoals de vuurshows en de bars op het strand.
De voorbije dagen genoten we al van de schoonheid van dit stukje paradijs, dus kunnen we ons de volgende dagen verdiepen in een heuse 'sunset-tour' en het nachtleven.
Normaal gezien bleven we maar een paar dagen op dit eiland, want wie Phi Phi zegt, zegt in één adem ook massatoerisme. Wat de prijzen voor een overnachting de hoogte injaagt. Toch blijven we hier nu een dag of tien...De exacte reden van ons langer verblijf op dit eiland ligt toch niet bij bovenvermelde activiteiten of natuurwonderen... Het is Lotte's wil voor de één of andere duistere reden (ik weet wel beter).
Terwijl jullie gezellig aan de stoof kunnen genieten van een warm drankje, uitrustend van die mega-sneeuwman in de tuin, zitten wij hier eindelijk te genieten van een zonovergoten strand. Eindelijk, want de voorbije dagen stonden de hemelsluizen hier open. Geen probleem zou je denken, maar spijtig genoeg is dat hier niet steeds het geval... zeker niet als je bungalow niet waterdicht is.
Nadat we dachten drogere oorden te hebben opgezocht (twee straten verder op kamers) schok Lotte zich wel een kreetaanval. Eerst omdat we bezoek kregen van de zoveelste mega kakkerlak en later die nacht ook omdat er een massa water -met pipigeur- door het plafond naar beneden gutste.
Maar geen paniek, als er iemand zou sterven, dan zou ik het wel zijn van de hartaanval dat ik krijg van haar geschreeuw...

Tot snel voor onze beste sint en piet wensen!
Kusjes à volonté