we zijn voor de tweede keer deze reis op Maleisisch grondgebied na ons blitzbezoek aan de hoofdstad nu ongeveer een maand geleden. Na de zon-zee-strand-combinatie in Thailand hadden we even zin in verandering. Daarom bevinden we ons nu in het binnenland. Aan de westkant liggen de Cameron Highlands, een hoogland van rond de 2000 meter boven de zeespiegel dat ideaal is voor het teelten van thee en aardbeien.
Vele Maleisiërs zoeken tijdens de schoolvakanties de koelte en de rust hier op. Het weer zat ons echter weeral niet mee en na een bezoek aan een theeplantage kwamen er donkere wolken opzetten. Omdat het nog uren wachten was op een bus en we de vijf kilometer niet graag terug wilden wandelen in de regen, besloten we te liften. Al vlug nam een jong gezin ons mee terug naar de plaats waar we verbleven en daar aangekomen werden we uitgewuifd en smeet het zoontje ons nog enkele handkusjes na.
Omdat de bus naar de jungle aan de oostkant aan de dure kant was en aangezien we de vorige dag zo gemakkelijk aan een lift waren gekomen besloten we om al liftend van de Cameron Highlands naar Taman Negara te trekken, zo'n 200 kilometer van elkaar.
Al bij al hadden we weinig problemen bij het vinden van liften, hoewel het overgrote deel van de auto's volgepakt zat met minstens 5 personen, die dan zwaaiend een excuseer-gebaar maakten. We reden mee met nog een jong gezin en daarna met een vrachtwagenchauffeur, die ons dropte op een kruispunt. Het duurde niet lang voor we onze bagage en onszelf in een laadbak van een pick-up mochten heisen. Twee minuten later was de man echter op zijn bestemming.
We gingen dan maar eten in de lokale eetplaats. Er zaten buiten ons nog enkele thee-plukkers. De portefeuille van één van de pluksters was uit haar zak gevallen en we lieten haar dat weten voordat we gingen zitten. In ruil daarvoor en totaal onverwacht kwam ze ons later meedelen dat ze reeds voor ons had betaald. "Welcome to Malaysia"
Even verder gingen we aan de kant wachten op een nieuwe lift. Maar we waren niet zeker welke weg naar onze bestemming leidde en vroegen het daarom aan een meneer in een rijdende winkel. Even later liet hij ons in tussen de aubergines, sla, tandpasta en spitskolen meerijden tot aan zijn dorpje.
Van daar kregen we een lift vast die ons 81 kilometer verder afzette in het stadje waar we die nacht gingen slapen.
De volgende ochtend besloten we weer de bus niet te nemen waarop we nog bijna vier uur zouden moeten wachten. Eerst reed er nog een auto over mijn arme voet, maar helaas was het mijn eigen fout. Ik vergeet nog erg vaak dat ze hier links in plaats van rechts rijden.
Onze lift was vlug geregeld en bracht ons 111 kilometer verder dicht bij onze bestemming. Van daaruit namen we de bus naar Terantut.
In dit stadje staat een klerenwinkel die onze aandacht heeft getrokken! T-shirts voor 1RM(0,25 euro), daar hebben we van geprofiteerd! We kochten toffe modelletjes, waaronder eentje van FCB voor Lottetje. Daarnaast is dit ook het stadje vanwaar iedereen vertrekt die naar de jungle wil gaan. Morgenvroeg trekken we daar naartoe, mijn teen kijkt er al naar uit. We zijn van plan de langste apenbruggen van de wereld te trotseren en misschien een nacht in een uitkijkhut te gaan liggen, iets wat Gust-Sim graag wil doen. Ik heb zo mijn twijfels door het bloedzuigeralarm.
Tot de volgende!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten