schokkend

Hallo daar aan de andere kant van de wereld,

men kan gemakkelijk stellen dat sinds de laatste keer dat jullie nog iets van ons gehoord hebben er heel wat wereldschokkend is gebeurd. Maar voor we jullie onze persoonlijke ervaringen van de Christchurch aardbeving meegeven, moeten we jullie nog eerst vertellen wat we de dagen daarvoor zoal gedaan en gezien hebben. Omdat onze van maar bleef haperen, besloten we vier dagen te gaan liften in de hoop bij onze terugkeer een kwaliteitsvoertuig te bezitten dat ons met gemak naar Auckland zou kunnen voeren. In vier dagen hebben we een groot stuk van het Zuid-Eiland kunnen zien, weliswaar een groot deel vanuit de auto. De eerste dag bleek al dat Nieuw-Zeelanders zeer gastvrije mensen zijn en onze laatste liftgastvrouw liet ons zelfs slapen in haar cottage op een schapenboerderij. Daar konden we ons geluk niet op toen we merkten dat er een bad ter onzer beschikking stond, iets wat we ons al niet meer konden herinneren zo lang was het geleden. De tweede dag geraakten we helemaal in Christchurch, wat we vierden met Stella en een nachtje door. Gelukkig slaapt deze stad nooit en konden we in de avond genieten van de naaktduik van het Christchurch-footballteam in ijskoud water en een Belgische goochelaar!
De volgende ochtend waren we weliswaar een beetje moe, maar na een middagdutje liftten we verder. We moesten in het een of ander gat 2.5 uur wachten op een lift, maar de amerikaanse spraakwaterval die ons toen oppikte nam ons mee voor zo'n 300 kilometer, een grote afstand in dit bergland. Op onze laatste dag bracht een Nieuw-Zeelandse ons heel de weg naar Christchurch en kocht ons koffie en muffins. Van Christchurch was het nog maar een klein stukje terug naar ons geliefd Akaroa. Daar aangekomen wachtte ons het goede nieuws dat onze auto nog steeds niet klaar was, maar dat ze nog maar een klein dagje nodig hadden voor het te maken. Dinsdag tegen de middag was onze auto dan eindelijk, eindelijk, eindelijk gemaakt! We prepareerden ons voor vertrek en Gust-Sim ging nog vlug iets halen, ik was in de garage. En toen! Begon alles opeens te trillen en rinkelen en de eerste seconden wisten we niet wat er gebeurde. Al bij al duurde de eerste schok misschien tien seconden, maar het was best een enge ervaring, vooral van binnen in een gebouw. Niet veel later volgde er een tweede schok en bivakkeerden we allemaal in de deurpost. In de uren die volgden, waren er nog enkel schokken te voelen. Natuurlijk konden we toen niet naar christchurch vertrekken, de wegen waren een ramp en de stad nog veel meer. De stroom viel uit voor enkele uren en iedereen verzamelde rond een radio op batterijen in het centrum van het stadje. Het was echter pas tot gisteren tot echt duidelijk was hoe zwaar de schade was en hoeveel mensen er dood en gewond zijn.
Intussen vlucht iedereen de stad uit en bieden mensen van overal in Nieuw-Zeeland accomodatie aan aan de gestrande inwoners.
Wij zijn inmiddels net aangekomen iin Auckland en morgen gaan we naar de automarkt om te proberen onze auto te verkopen. OP HOOP VAN ZEGE

gegroet dierbaren, dikke kussen

Voor het geluk geboren...

We zitten nog steeds in Akaroa... We hadden normaal gezien gisteren rond de middag kunnen vertrekken, maar we waren nog geen 15 kilometer verder of de motor was alweer oververhit! De man van de garage had ons gezegd dat de radiator moest vervangen worden, want dat die maar op 50 procent van z'n kunnen werkte. Maar dat zou ons nog eens zoveel kosten en hij zei dat we er wel zouden geraken als we dit en dat deden... Niet dus. Een uurtje later stonden we dus terug op de garageparking. Deze keer zou het maar een dagje duren, gewoon een nieuwe uit christchurch laten komen en dan zouden we deze avond er opnieuw vandoor kunnen gaan. Pech... Er zijn geen radiatoren meer te vinden in de buurt en we zullen moeten wachten to maandagavond voor we echt weer op weg kunnen.
We hebben ons dus voorgenomen om straks onze zakken te reorganiseren en te vertrekken met onze tent in de hand, duim in de lucht... Want zo zien we sowiso meer dan Akaroa-city.
Hopelijk zien we wat van het zuid-eiland, want maandag moeten we aan onze trip naar Auckland beginnen te denken, om dat stuk auto van ons te verkopen.

Veel groeten en het beste!

UPDATE

Nog steeds (of terug) in Akaroa, met een stukke radiator...

Toyota

Hallo,
we hebben eindelijk het complete andere uiteinde van de wereld bereikt en bevinden ons momenteel in Nieuw-Zeeland, op het Zuid-Eiland. Helaas gaat het hier niet zo voorspoedig als we hadden gepland. We hebben ons hier een auto aangeschaft, waarmee we van plan waren om Nieuw-Zeeland te doorkruisen en hem daarna in Auckland voor meer geld te verkopen. Auckland is op het gebied van auto's namelijk veel duurder dan Christchurch, waar we die van ons op de kop hebben getikt. Alles ging nog goed bij ons testrit en we besloten al vlug om hem te kopen voor 2300 dollar of 1300 euro. We begonnen onze tocht richting Akaroa, een stad/dorp op zo'n 80 kilometer van Christchurch, maar zelfs daar geraakten we niet voor onze motor oververhit geraakte. De volgende dag startte ons nieuw huis niet meer en werden we weggetakeld. Nu zitten we hier vast tot onze auto gerepareerd is en dat grapje gaat ons stukken van mensen kosten. Maar in Auckland kost een auto zoals die van ons steeds meer dan 3000 dollar, met een beetje geluk kunnen we onze tegenspoed en verlies beperken! Jammer dat we hier tot woensdag moeten wachten waarschijnlijk voordat we verder kunnen rijden in -toegegeven- prachtig landschap. Hopelijk goed nieuws vanaf hier!

groetjes

Yasi

Hej lieverds,

ons farmleven gaat hier nog enkele dagen door voordat we de bus terug naar Sydney nemen. Will en Vanessa zijn nog altijd uiterst tevreden over ons onkruid-uittrekwerk en laten dat graag zien aan extra uren onkruid uittrekken, bij gebrek aan belangrijkere lookactiviteiten.
Ondertussen hebben we er een nieuw lid bij in de familie, uncle Edbert aka uncle bicycle. We besteden onze vrije tijd nog steeds nuttig. Op zondag gingen we naar de gigantische Minyon Falls, een waterval van 104 meter hoog en de dag erna bezochten we een waterhole.
In tegenstelling tot het eerste waterhole waar we in zwommen, werd Gust-Sim hier niet gebeten door wat hij vermoedt was een sidderaal. In plaats daarvan werden er gewaagde rotssprongen gemaakt vanop aanzienlijke hoogte.
Nu de kinderen terug naar school gaan, is onze Harry Potter-marathon helaas vastgelopen op de vijfde film. We laten ze wel nog vaak winnen bij het schaken en bij de grote mensen risk worden we hopeloos verslagen.
Het weer is hier nog steeds prachtig, maar daar zou dit weekend verandering in komen. Zoals jullie misschien wel gehoord hebben op het Belgisch nieuws heeft gisteren een cycloon met een kracht van niveau 5 Queensland nog ergere schade toegebracht. En dat pas enkele weken na de overstromingen. Een niveau 5 cycloon is de krachtigste die er zich kan ontwikkelen, er zijn geen niveaus boven 5. Alle mensen werd op de radio en op de tv heel de dag voordien aangeraden om zich tijdens de cycloon terug te trekken naar de badkamer, omdat dit de kleinste kamer is en ze meestal geen ramen heeft. Al die mensen mochten niet uit hun huis komen nadat ze bericht hadden gekregen dat het terug veilig was. Arme Queenslanders, hebben niet echt een perfecte zomer.

Zondagavond nemen we dus de bus richting Sydney en dan is het nog maar drie dagen voordat we het vliegtuig opstappen richting Nieuw-Zeeland.

met vriendelijke groeten,

het reizend gezelschap