Gegroet!
Ik weet niet wat Lotte Renders voor het moment allemaal uitsteekt, maar het zou ook niet aan mij zijn om dat te vertellen. Wat ik hier ben aan het doen kan ik daarentegen wel aan de kleine klok hangen.
Van Santiago ben ik met de trein naar Talca gereden. Talca is een vuile stad die mij deed denken aan India. Van daaruit nam ik een bus naar Osorno, waar ik om vijf uur 's morgens aankwam. Het was er zowaar aan het vriezen, of het voelde toch zo. Tot mijn bus naar Bariloche aankwam sprak ik met een zeer vriendelijke Chileen en ik merkte dat ik wel nog aan men spaans moet werken...
Ik was van plan om op de busrit van Osorno naar Bariloche wat slaap in te halen, maar het uitzicht door de andes en langs de meren was zo prachtig dat ik heel de tijd vol verwondering naar buiten heb gekeken! In de jeugdherberg leerde ik Johanna van Duitsland en Bart van Nederland kennen en we trokken er de volgende dag op uit om een mountenbikerit te doen van maar liefst 35 kilometer. Dat is niets zou je kunnen denken, maar kijk dan maar eens op een hoogtekaartje van bariloche, geen twee meter is vlak!
De tocht was wel heel erg de moeite, want we zagen prachtige panorama's als we eindelijk een zware berg opgereden hadden. En als we naar beneden waren gezoeft lag er een prachtig meer of kolkende rivier om door onze -steeds weer- verbaasde ogen te worden bekeken.
Nog voor we aan het eindpunt waren gekomen tracteerden we onzelf al met een plaatselijk biertje... Wat al snel verschillende flessen werden als we terug in het hotel waren. en om de avond compleet te maken kochten we een paar flessen argentijnse wijn ( de goedkoopste natuurlijk, er was een hollander bij...).
Toen Bart ons de volgende morgen verliet trokken wij samen met Diego de Argentijn naar grotten waar mapuche-schilderingen zijn te zien. We deden er zowaar aan caving, want er was een gang waar we op onze buik doorheen moesten kruipen. Arme mapuches! Toen we in de hall waren gekomen na het gangetje ( allemaal door de natuur gemaakt) zei de gids : 'Tiens, dieje hoop stenen moet in de loop van de week van het plafond zijn gevallen...' Een beetje ongerust kneep Johanna in mijn arm, waardoor we met onze voeten in het water gingen staan. Natuurlijk wisten wij niet dat er daar een meer in die grot was, want onze gids richtte de lamp heel de tijd de andere kant op.
Die avond nam ik de bus naar Puerto Madryn, niet echt de richting die ik uit zou moeten gaan. Maar de moeite waard had ik horen zeggen. Ik ga morgen op een tour waar ik orka's, zeeolifanten en pinguins zou kunnen bewonderen. Als ik ze kan zien, jullie ook, want ik heb een camera gekocht jippie !
muchos besos de Gust-Sim
Ik weet niet wat Lotte Renders voor het moment allemaal uitsteekt, maar het zou ook niet aan mij zijn om dat te vertellen. Wat ik hier ben aan het doen kan ik daarentegen wel aan de kleine klok hangen.
Van Santiago ben ik met de trein naar Talca gereden. Talca is een vuile stad die mij deed denken aan India. Van daaruit nam ik een bus naar Osorno, waar ik om vijf uur 's morgens aankwam. Het was er zowaar aan het vriezen, of het voelde toch zo. Tot mijn bus naar Bariloche aankwam sprak ik met een zeer vriendelijke Chileen en ik merkte dat ik wel nog aan men spaans moet werken...
Ik was van plan om op de busrit van Osorno naar Bariloche wat slaap in te halen, maar het uitzicht door de andes en langs de meren was zo prachtig dat ik heel de tijd vol verwondering naar buiten heb gekeken! In de jeugdherberg leerde ik Johanna van Duitsland en Bart van Nederland kennen en we trokken er de volgende dag op uit om een mountenbikerit te doen van maar liefst 35 kilometer. Dat is niets zou je kunnen denken, maar kijk dan maar eens op een hoogtekaartje van bariloche, geen twee meter is vlak!
De tocht was wel heel erg de moeite, want we zagen prachtige panorama's als we eindelijk een zware berg opgereden hadden. En als we naar beneden waren gezoeft lag er een prachtig meer of kolkende rivier om door onze -steeds weer- verbaasde ogen te worden bekeken.
Nog voor we aan het eindpunt waren gekomen tracteerden we onzelf al met een plaatselijk biertje... Wat al snel verschillende flessen werden als we terug in het hotel waren. en om de avond compleet te maken kochten we een paar flessen argentijnse wijn ( de goedkoopste natuurlijk, er was een hollander bij...).
Toen Bart ons de volgende morgen verliet trokken wij samen met Diego de Argentijn naar grotten waar mapuche-schilderingen zijn te zien. We deden er zowaar aan caving, want er was een gang waar we op onze buik doorheen moesten kruipen. Arme mapuches! Toen we in de hall waren gekomen na het gangetje ( allemaal door de natuur gemaakt) zei de gids : 'Tiens, dieje hoop stenen moet in de loop van de week van het plafond zijn gevallen...' Een beetje ongerust kneep Johanna in mijn arm, waardoor we met onze voeten in het water gingen staan. Natuurlijk wisten wij niet dat er daar een meer in die grot was, want onze gids richtte de lamp heel de tijd de andere kant op.
Die avond nam ik de bus naar Puerto Madryn, niet echt de richting die ik uit zou moeten gaan. Maar de moeite waard had ik horen zeggen. Ik ga morgen op een tour waar ik orka's, zeeolifanten en pinguins zou kunnen bewonderen. Als ik ze kan zien, jullie ook, want ik heb een camera gekocht jippie !
muchos besos de Gust-Sim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten