el gran capitan

Thuisblijvers,

het wordt weer eens tijd jullie van een update te voorzien. Met pijn in het hart heb ik na twee weken afscheid genomen van Buenos Aires. Het was vooral vreemd hoe het verandert eens je ergens voor langer blijft. Plaatsen zijn niet meer zo nieuw en ik kon de metro nemen of ergens naartoe wandelen zonder voortdurend op een plannetje te moeten kijken. Ik wist waar ik naar de suppermarkt moest en waar wat te vinden was. Bovendien had ik vrienden waarmee ik dagelijks voor twee weken mee optrok en die ik dus op het einde vrij goed kende.
Maar dat heb ik nu allemaal achtergelaten en daarmee begon opnieuw een avontuurlijker leven. Eerste opdracht : zo weinig mogelijk tijd spenderen in 'el gran capitan'. Deze trein brengt twee keer per week een boeltje mensen naar posadas, dat op de weg ligt naar Iguazu, de plaats waar ik met Gusje-Sim had afgesproken. De grote kapitein geniet echter niet zo'n goede reputatie en de keren dat hij arriveert binnen zijn geplande 31 uur zijn eerder schaars. Maar wij zouden geluk hebben en wonder boven wonder op tijd aankomen.
Ik heb mijn lange treinreis mogen doorbrengen met een dronken, oude, zeer dikke man met verschrikkelijke tanden die mij dacht te helpen door met me te praten. Hij raadde me aan om net als hem een plastieke anderhalve literfles te vullen met jenever (dat heet caipirinha in brazilie en wisky in schotland, maar dat is gewoon de naam die anders is, volgens hem), zodat ik beter zou kunnen slapen. Ik durfde niet zeggen dat dat geen probleem zou zijn als hij zijn lelijke mond zou houden. Meneer heeft daarna nog zijn gaten in zijn broek genaaid met een plastieke draad en toen hij aan zijn kruis begon, kreeg ik toch wel even schrik, maar hij heeft het tot een goed einde kunnen brengen. De dag erna besloot hij mij verder te entertainen met me zijn berichtjes te laten lezen die hij naar zijn vriendin stuurde : 'ajgdalrqlhwdfaqy?'. Hij bood zelfs aan om mij berichten naar zijn vriendin te laten sturen, want dan zou de tijd sneller gaan. Iets later zei hij me dat hij zijn vriendin uitgevonden had en dat die niet bestond. HAHAHAHA, goed mopje meneer.
Ik verliet opgelucht de trein na 31 lange uren. De dag erna nam ik de bus om volgens het schema eindelijk te arriveren in Puerto Iguazu na 6 uur. Dat zou nog iets gerekt worden door een buspanne ergens in een klein dorp.
Maar uiteindelijk kwamen Gust-Sim en ik elkaar tegen en bezochten we samen met twee franse meisjes de watervallen in Iguazu. De watervallen in Iguazu zijn veel waard : ik zou er 5 dagen voor op de trein zitten naast meneer de dronken grapjas. Een prachtig, indrukwekkend natuurwonder!
Daarna ging het richting de jesuietenmissiesruines (lang woord) in een klein dorpje tussen Posadas en Iguazu. Gust-sim heeft mij inmiddels al verlaten om 'el gran capitan' in de andere richting te nemen en zal binnen minstens 31 uur maar waarschijnlijk meer aankomen en la capital. Ik ga richting Resistencia en daarna verder naar Salta en uiteindelijk naar Bolivia.

chau chicos