schokkend

Hallo daar aan de andere kant van de wereld,

men kan gemakkelijk stellen dat sinds de laatste keer dat jullie nog iets van ons gehoord hebben er heel wat wereldschokkend is gebeurd. Maar voor we jullie onze persoonlijke ervaringen van de Christchurch aardbeving meegeven, moeten we jullie nog eerst vertellen wat we de dagen daarvoor zoal gedaan en gezien hebben. Omdat onze van maar bleef haperen, besloten we vier dagen te gaan liften in de hoop bij onze terugkeer een kwaliteitsvoertuig te bezitten dat ons met gemak naar Auckland zou kunnen voeren. In vier dagen hebben we een groot stuk van het Zuid-Eiland kunnen zien, weliswaar een groot deel vanuit de auto. De eerste dag bleek al dat Nieuw-Zeelanders zeer gastvrije mensen zijn en onze laatste liftgastvrouw liet ons zelfs slapen in haar cottage op een schapenboerderij. Daar konden we ons geluk niet op toen we merkten dat er een bad ter onzer beschikking stond, iets wat we ons al niet meer konden herinneren zo lang was het geleden. De tweede dag geraakten we helemaal in Christchurch, wat we vierden met Stella en een nachtje door. Gelukkig slaapt deze stad nooit en konden we in de avond genieten van de naaktduik van het Christchurch-footballteam in ijskoud water en een Belgische goochelaar!
De volgende ochtend waren we weliswaar een beetje moe, maar na een middagdutje liftten we verder. We moesten in het een of ander gat 2.5 uur wachten op een lift, maar de amerikaanse spraakwaterval die ons toen oppikte nam ons mee voor zo'n 300 kilometer, een grote afstand in dit bergland. Op onze laatste dag bracht een Nieuw-Zeelandse ons heel de weg naar Christchurch en kocht ons koffie en muffins. Van Christchurch was het nog maar een klein stukje terug naar ons geliefd Akaroa. Daar aangekomen wachtte ons het goede nieuws dat onze auto nog steeds niet klaar was, maar dat ze nog maar een klein dagje nodig hadden voor het te maken. Dinsdag tegen de middag was onze auto dan eindelijk, eindelijk, eindelijk gemaakt! We prepareerden ons voor vertrek en Gust-Sim ging nog vlug iets halen, ik was in de garage. En toen! Begon alles opeens te trillen en rinkelen en de eerste seconden wisten we niet wat er gebeurde. Al bij al duurde de eerste schok misschien tien seconden, maar het was best een enge ervaring, vooral van binnen in een gebouw. Niet veel later volgde er een tweede schok en bivakkeerden we allemaal in de deurpost. In de uren die volgden, waren er nog enkel schokken te voelen. Natuurlijk konden we toen niet naar christchurch vertrekken, de wegen waren een ramp en de stad nog veel meer. De stroom viel uit voor enkele uren en iedereen verzamelde rond een radio op batterijen in het centrum van het stadje. Het was echter pas tot gisteren tot echt duidelijk was hoe zwaar de schade was en hoeveel mensen er dood en gewond zijn.
Intussen vlucht iedereen de stad uit en bieden mensen van overal in Nieuw-Zeeland accomodatie aan aan de gestrande inwoners.
Wij zijn inmiddels net aangekomen iin Auckland en morgen gaan we naar de automarkt om te proberen onze auto te verkopen. OP HOOP VAN ZEGE

gegroet dierbaren, dikke kussen